บทที่ 96 ทุกอย่างฟังคุณ

"หัวหน้าครับ ให้คนไข้คาท่อไว้ แล้วไปพักดูอาการที่ห้องไอซียูสักสองวัน ค่อยถอดท่อออกนะครับ"

เซียวเฉินกวงมองไปทางหวังจินกังตามสัญชาตญาณ

"เสี่ยวเซียว นายเป็นศัลยแพทย์หลัก นายว่ายังไงก็ว่าตามนั้นเลย"

"หัวหน้าแผนกเซี่ยล่ะครับ"

เซี่ยเทาในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ ก็ถือเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องช่วยหายใจเช่นกัน

แต่ในตอนนี้ เขากลับโบกมือปฏิเสธรัวๆ แล้วรีบพูดว่า "เสี่ยวเซียว การผ่าตัดครั้งนี้นายรู้ดีกว่าพวกเราทุกคน ให้นายเป็นคนตัดสินใจเถอะ"

"ใช่แล้ว หมอเซียว การผ่าตัดครั้งนี้ถ้าไม่มีคุณ ก็คงไม่สำเร็จหรอกครับ"

"คุณว่ายังไง พวกเราก็ฟังหมดแหละ เหมือนที่หัวหน้าแผนกหวังบอกนั่นแหละ ทุกอย่างทำตามที่คุณสั่งเลย"

บรรดาหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ ก็พากันพูดสนับสนุน

ล้อเล่นหรือไง

แม้พวกเขาจะเป็นถึงหัวหน้าแผนกต่างๆ แต่ในที่นี้ ทุกคนมีเพียงสถานะเดียวที่เหมือนกัน นั่นคือผู้ช่วย ผู้ช่วยของเซียวเฉินกวง

การผ่าตัดครั้งนี้ หากไม่ได้เซียวเฉินกวงกอบกู้สถานการณ์ไว้ คนไข้ก็คงไม่ได้เข้าห้องผ่าตัดด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ การผ่าตัดไม่เพียงแต่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี สัญญาณชีพของคนไข้ก็ยังคงที่มาก

ยิ่งไปกว่านั้น ขอเพียงแค่พักฟื้นอย่างสงบ ไม่เกินครึ่งเดือน เขาจะต้องลงเดินได้อย่างแน่นอน

และทั้งหมดนี้ ก็เป็นเพราะเซียวเฉินกวง

"เสี่ยวเซียว การถ่อมตัวมากเกินไป จะทำให้คนอื่นคิดว่านายกำลังโอ้อวดนะ"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ในตอนนี้หลังของหวังจินกังกลับยืดตรงกว่าใครเพื่อน รอยยิ้มที่มุมปากนั้น หุบยังไงก็หุบไม่อยู่

"ไอ้เฒ่าเต่า โดนนายแย่งความดีความชอบไปอวดเก่งอีกแล้ว"

เซี่ยเทามองดูท่าทางได้ใจจนลืมตัวของหวังจินกังอยู่ข้างๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้ศิษย์อาจารย์คู่นี้เก่งกาจขนาดนี้ล่ะ

พอเซี่ยเทานึกถึงภาพการทำงานร่วมกันอย่างเข้าขาของทั้งสองคนบนโต๊ะผ่าตัดเมื่อครู่นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาในใจ

เกิดมาเป็นคนเหมือนกันแท้ๆ เซี่ยเทาปรายตามองหลินเกายางที่อยู่ข้างๆ

แม้ว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะไม่ได้แย่อะไร รูปร่างสูงใหญ่ ทำงานรอบคอบ แต่ในเรื่องการจัดการกับเหตุฉุกเฉิน ก็ยังเด็ดขาดไม่พอ

โดยเฉพาะเรื่องความสงบนิ่งเมื่อเผชิญกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ยังห่างชั้นกับเซียวเฉินกวงอยู่อีกมาก

ส่วนเรื่องเทคนิคการผ่าตัด ไม่ต้องเอาไปเทียบเลย เทียบไม่ติดแม้แต่นิดเดียว...

ในเวลานี้ภายในห้องผ่าตัด กำลังเตรียมสิ่งของสำหรับเคลื่อนย้ายผู้ป่วยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เครื่องช่วยหายใจ เครื่องตรวจสัญญาณชีพขนาดเล็ก และน้ำเกลือต่างๆ ที่ต้องให้ เรียงรายกันแน่นขนัดเต็มไปหมด

จากนั้นพยาบาลวงนอกที่ตรวจสอบเครื่องมือเสร็จแล้ว ก็หาถุงมาใส่ของเหล่านั้น แล้วนำไปวางไว้บนรถเข็นเคลื่อนย้ายผู้ป่วย

ทุกคนช่วยกันยกคนไข้ขึ้นเตียงเคลื่อนย้ายอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ออกจากห้องผ่าตัด

พอเพิ่งจะก้าวพ้นประตูออกมา ด้านนอกที่มืดสลัวก็มีกลุ่มคนยืนอยู่ ทำเอาวิสัญญีแพทย์ที่เดินนำหน้าตกใจจนสะดุ้ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวของแต่ละคนไม่มากก็น้อย ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่นในใจจริงๆ

แต่เรื่องพวกนี้ สำหรับเซียวเฉินกวงแล้ว ไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย

เพราะในยุคหลัง คนที่มาให้เขารักษา หลายคนก็เป็นบุคคลระดับประเทศทั้งนั้น

"รบกวนหลีกทางหน่อยครับ คนที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์ตรงนั้นน่ะ ช่วยกดลิฟต์ให้ที"

เซียวเฉินกวงมีสีหน้าเรียบเฉย ขณะออกคำสั่งกับบรรดาญาติคนไข้ที่อยู่ตรงหน้า

ภาพเหตุการณ์นี้ ทำเอาบรรดาหัวหน้าแผนกที่มองดูอยู่แอบเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

ต้องรู้ไว้ว่า กลุ่มคนตรงหน้านี้ ในเวลาปกติ แค่สุ่มหยิบมาสักคน ก็มีอำนาจเหนือกว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลอย่างเทียบไม่ติดแล้ว

แต่ตอนนี้ แต่ละคนกลับทำตัวว่าง่าย ปล่อยให้เซียวเฉินกวงสั่งใช้งาน

แถมยังทำประหนึ่งว่าเป็นเรื่องสมควรทำ ไม่มีใครกล้าปริปากปฏิเสธเลยสักคน

นี่ทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งไปเลย

ทันใดนั้น ความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาในตัวเซียวเฉินกวงก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในใจ

จากนั้นเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ผู้คนก็ถอยหลบไปด้านข้างราวกับกระแสน้ำ เซียวเฉินกวงเข็นรถผู้ป่วยไปถึงห้องไอซียูย่อยบนชั้นแปดอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้ห้องไอซียูบนชั้นแปดมีคนไข้ไม่มากนัก นับดูแล้วก็มีเพียงหญิงตั้งครรภ์ที่เพิ่งรอดพ้นจากภาวะหัวใจหยุดเต้นเมื่อไม่นานมานี้

และในตอนนี้ เธอก็ถูกถอดท่อช่วยหายใจออกแล้ว

ร่างกายฟื้นฟูไปได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว ตอนนี้กำลังนอนหลับสนิทอย่างสงบอยู่บนเตียง

คาดว่าอีกสองวันก็น่าจะย้ายกลับไปห้องพักผู้ป่วยทั่วไปเพื่อพบหน้าลูกของตัวเองได้แล้ว

เซียวเฉินกวงเลือกเตียงที่อยู่ค่อนข้างไกล เพื่อไม่ให้รบกวนคนไข้คนอื่น

จากนั้น ก็เปิดเครื่องช่วยหายใจ ปรับตั้งค่าต่างๆ ด้วยตัวเอง แล้วเชื่อมต่อเข้ากับคนไข้

หลังจากมั่นใจในสัญญาณชีพของคนไข้แล้ว เขาไม่ได้เดินออกจากห้องไอซียู แต่กลับลากเก้าอี้ข้างๆ มานั่งลงข้างเตียงคนไข้

นิสัยแบบนี้ ก็เหมือนกับคืนนั้นที่เขารักษาชายชราที่มีภาวะไส้เลื่อนรอยผ่าตัดฉุกเฉินไม่มีผิด

เพราะถึงอย่างไร การผ่าตัดที่ตัวเองเป็นคนลงมือ ก็ต้องเฝ้าดูด้วยตัวเองถึงจะวางใจที่สุด

เมื่อเห็นเซียวเฉินกวงไม่สนใจใคร ทรุดตัวลงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้

ก็ทำเอาบรรดาหัวหน้าแผนกตกใจไปตามๆ กัน

ให้ตายเถอะ คนคนนี้ไม่เพียงแต่ฝีมือดี แต่ความหนักแน่นก็ยังน่ากลัวอีกด้วย

มิน่าล่ะ เมื่อกี้หวังจินกังถึงได้ทำท่าทางหยิ่งยโสได้ขนาดนั้น

มีคนเก่งแบบนี้อยู่ในมือ เป็นใคร ใครก็ต้องยืดดกภูมิใจทั้งนั้นแหละ

เฮ้อ น่าอิจฉาจริงๆ...

"เสี่ยวเซียว นายนั่งพักสักหน่อยไหม เดี๋ยวฉันอยู่เฝ้าเอง"

เพิ่งจะผ่านการผ่าตัดร่วมมาหมาดๆ การใช้พละกำลังและสมาธิไปนั้นมหาศาลมาก

หวังจินกังกลัวว่าเซียวเฉินกวงจะเหนื่อยเกินไป จึงเสนอความคิดเห็น

เพราะการอยู่เฝ้าห้องไอซียูทั้งคืน มันเหนื่อยกว่าการอดนอนปกติหลายเท่า

ที่นี่ไม่มีญาติคนไข้ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องทำด้วยตัวเองทั้งหมด

ไม่เพียงแค่นั้น ยังต้องคอยเฝ้าสังเกตสัญญาณชีพของคนไข้อยู่ตลอดเวลา

บันทึกและเขียนลงในประวัติการรักษา

การสังเกตสติสัมปชัญญะ การเปลี่ยนแปลงของรูม่านตา ล้วนเป็นการตอบสนองที่บ่งบอกถึงระดับการฟื้นตัวของคนไข้โดยตรง

เอาเป็นว่า มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะแยะเต็มไปหมด

สมัยหนุ่มๆ หวังจินกังเคยเข้าเวรห้องไอซียูอยู่หลายเดือน ปริมาณงานระดับนั้น แทบจะทำให้เขาเหนื่อยตายอยู่ข้างในนั้นเลย...

"ไม่เป็นไรครับ คนหนุ่มเรี่ยวแรงยังดี ก็ต้องทำงานให้เยอะๆ"

เซียวเฉินกวงพูดติดตลก แต่สายตายังคงจดจ้องไปที่ตัวเลขบนเครื่องตรวจสัญญาณชีพโดยไม่กะพริบตา

เมื่อเห็นภาพนี้ หวังจินกังก็จนใจ

อย่าเห็นว่าปกติเซียวเฉินกวงมักจะยิ้มแย้มแจ่มใส ใครว่าไงก็ว่าตามนั้น แต่ในใจกลับเด็ดเดี่ยวกว่าใครเพื่อน

ถ้าเป็นเรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว คาดว่าเอาช้างมาฉุดเจ็ดเชือกก็รั้งไว้ไม่อยู่

เป็นไปตามที่หวังจินกังคาดไว้ ในสายตาของเซียวเฉินกวงในตอนนี้ มีเพียงคนไข้เท่านั้น

เพราะการเสียเลือดเป็นเวลานานจนทำให้เกิดภาวะช็อกจากการขาดสารน้ำและเลือด มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะส่งผลให้กล้ามเนื้อหัวใจของคนไข้ขาดเลือด และหัวใจเต้นเร็วเกินไป

และภาวะขาดออกซิเจนที่เกิดจากการขาดเลือด ก็จะส่งผลกระทบต่อการทำงานของสมอง นำไปสู่การสูญเสียความทรงจำชั่วคราว

แม้โอกาสจะเกิดขึ้นน้อยมาก หรือมีความเป็นไปได้สูงที่จะไม่เกิดขึ้นเลยก็ตาม

แต่เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เซียวเฉินกวงจึงเลือกใช้วิธีที่ตรงไปตรงมาและง่ายดายที่สุด นั่นคือการนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

ในขณะที่เซียวเฉินกวงกำลังบันทึกตัวชี้วัดต่างๆ ของคนไข้ตามเวลา ประตูห้องไอซียูย่อยก็ถูกเคาะเบาๆ

เห็นเพียงผู้อำนวยการหลี่เดินนำใครคนหนึ่ง ค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง

ในตอนนั้นเอง เซียวเฉินกวงถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ดูเหมือนจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ได้คุยเรื่องอาการป่วยกับญาติคนไข้ที่กำลังเป็นห่วงอยู่เลย

"หมอเซียว สวัสดีครับ"

ชายคนนั้นเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าแผ่วเบา โค้งตัวลงเล็กน้อย และเป็นฝ่ายยื่นมือออกมาก่อน

แม้สีหน้าจะดูเป็นมิตร แต่เนื้อแท้แล้วยังคงแผ่รังสีความน่าเกรงขามจางๆ ออกมา

เซียวเฉินกวงมองดูให้ชัดๆ เอ๊ะ...

คนคนนี้ ไม่ใช่เลขาธิการห่าวที่เขาเพิ่งจะตวาดใส่ไปก่อนหน้านี้หรอกหรือ