บทที่ 95 รอดแน่!

เซียวเฉินกวงก็กล้าเกินไปแล้ว คนที่เขาต่อว่าไปน่ะ คือเลขาธิการห่าวนะ

ผู้อำนวยการหลี่รู้สึกวิงเวียนศีรษะ เหงื่อไหลหยดลงมาจากขอบหมวกไม่หยุด

กลุ่มคนที่สามารถบุกเข้ามาในห้องผ่าตัดได้ แถมผู้อำนวยการโรงพยาบาลยังต้องเดินตามหลังต้อยๆ

ภาพเหตุการณ์แบบนี้ ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้แล้วว่าคนที่มาต้องมีฐานะไม่ธรรมดาแน่ๆ

แต่เซียวเฉินกวงกลับกล้าด่าเปิง ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด

นี่... จะทำยังไงดีเนี่ย

ในขณะที่ผู้อำนวยการหลี่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

เลขาธิการกลับหยุดฝีเท้าลงเพราะเสียงตวาดของเซียวเฉินกวง

เขามองชายหนุ่มบนโต๊ะผ่าตัดด้วยความประหลาดใจ

ฝ่ายหลังมีสายตาที่เฉียบคม จ้องมองกลับอย่างไม่เกรงกลัว

ความรู้สึกนั้น ราวกับว่าถ้าเขากล้าก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวเดียว เครื่องมือในมือของอีกฝ่ายก็จะถูกปาใส่หน้าเขาทันที

"เขา... เป็นยังไงบ้าง"

เลขาธิการรู้ตัวว่าตัวเองเสียกิริยาไปแล้ว

คนไข้ยังอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ในเวลานี้ ศัลยแพทย์หลักคือความหวังของทุกคน

"รอดแน่"

คำพูดสั้นๆ สองคำ กลับทำให้เลขาธิการรู้สึกใจชื้นขึ้นมา

เขามองเซียวเฉินกวงอีกครั้ง

สายตายังคงเฉียบคม แต่ในแววตากลับมีความมั่นใจและสงบเยือกเย็นเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน

"ดี!"

"ฉันจะรออยู่ข้างนอก"

เลขาธิการพยักหน้า หันหลังเดินออกไปอย่างไม่ลังเล

พร้อมกับหินก้อนใหญ่ในใจที่ถูกยกออกไป

สำหรับท่าทีที่แข็งกร้าวของเซียวเฉินกวง เขาไม่ถือสากระทั่งรู้สึกโชคดีด้วยซ้ำ

บางทีหมอที่มีความมั่นใจกล้าพูดคำว่า "รอดแน่" ออกมาได้ อารมณ์คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักกระมัง

เมื่อเลขาธิการเดินออกจากห้องผ่าตัดไป ทุกคนในที่นั้นก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

อะไรกันเนี่ย?!

เลขาธิการที่ถูกตวาดใส่หน้า กลับเดินออกไปโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ

ศัลยแพทย์หลักบนโต๊ะผ่าตัด เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้เก่งกาจขนาดนี้

ในเวลานี้ ผู้อำนวยการหลี่ที่ยังไม่ได้สติ ในหัวมีแต่คำสองคำของเซียวเฉินกวงดังก้องอยู่

รอดแน่?!

จะรอดได้จริงๆ หรือ?

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่หมอในโรงพยาบาลของเขาพูดจาได้เต็มปากเต็มคำขนาดนี้

ตอนนี้คุณให้ความหวังเขาไปแล้ว ถ้าเกิดถึงเวลาคนไข้ไม่รอดล่ะ จะทำยังไง?

นี่มันไม่ได้เป็นการปิดทางถอยของตัวเองหรอกหรือ?

เด็กหนุ่ม ก็ยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่วันยังค่ำ!

ตอนนี้ผู้อำนวยการหลี่โกรธจนหน้าเขียวปั๊ดแล้ว

ในขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีจะอธิบายเรื่องนี้กับเลขาธิการอยู่นั้นเอง

พยาบาลวงนอกที่ออกไปคุยโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ ก็วิ่งหน้าตาตื่นกลับมา

"หมอเซียวคะ ทางแผนกคลังเลือดตอบกลับมาว่า เลือดในคลังมีไม่พอสำหรับเม็ดเลือดแดงชุดที่สองแล้วค่ะ"

สิ้นประโยคนี้ ทุกคนในห้องผ่าตัดก็ชะงักไป

"จะเป็นไปได้ยังไง?!"

"ปกติเลือดในคลังก็มีพอไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงมีไม่พอแม้แต่เม็ดเลือดแดงชุดที่สองล่ะ"

คนที่อยู่ตรงนี้ล้วนเป็นหัวหน้าแผนกต่างๆ ปกติเวลาผ่าตัดให้คนไข้ก็ต้องใช้เลือดอยู่บ่อยๆ

ดังนั้นจึงคุ้นเคยกับขั้นตอนพวกนี้ดี

เมื่อถูกถาม พยาบาลก็ดูร้อนใจไม่แพ้กัน

"คนไข้กรุ๊ปเลือดเอบีค่ะ เป็นกรุ๊ปเลือดที่หายากที่สุดในบรรดาสี่กรุ๊ป"

"ทางคลังเลือดแจ้งมาว่า เขตตงเฉิงเกิดอุบัติเหตุรถชนครั้งใหญ่ มีคนเจ็บสาหัสที่เป็นกรุ๊ปเอบีด้วย"

"โรงพยาบาลประชาชนขอเบิกไปล่วงหน้าแล้ว เอาเม็ดเลือดแดงชุดสุดท้ายไปหมดเลย ทำให้ตอนนี้คลังเลือดไม่มีเลือดเหลือเลยค่ะ"

เมื่อได้ยินรายงานของพยาบาล ผู้อำนวยการหลี่ที่ยังไม่ทันได้เดินออกไป ก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย เกือบจะล้มพับไปตรงนั้น

เพิ่งจะรับปากไปหยกๆ อุบัติเหตุก็เกิดขึ้นเสียแล้ว

ต้องรู้ไว้ว่าสำหรับคนไข้ผ่าตัดแล้ว เม็ดเลือดแดงก็เปรียบเสมือนน้ำอมฤตที่ช่วยต่อชีวิต

การมีเลือดกับไม่มีเลือด สำหรับศัลยแพทย์แล้ว ก็ถือเป็นความท้าทายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปที่คลังเลือดเอง ยังไงคนไข้คนนี้ก็ต้องได้เลือด"

ผู้อำนวยการหลี่รีบโทรศัพท์ทันที

แต่คำตอบที่ได้รับ กลับทำให้เขาจนปัญญา

เนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เม็ดเลือดแดงกรุ๊ปเอบีในคลังเลือดถูกใช้จนหมดเกลี้ยง

ผู้อำนวยการหลี่เริ่มทำอะไรไม่ถูกแล้ว

เขาใช้เส้นสายติดต่อไปยังคลังเลือดต่างเมือง แม้จะมีเลือดกรุ๊ปเอบีที่ต้องการ แต่หากจะให้ส่งด่วนมา อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง

แต่คนไข้ล่ะ จะทนรอได้นานขนาดนั้นเชียวหรือ?

"มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่ไม่ออกมาสักที เลขาธิการคิดว่าคนไข้มีปัญหา จึงเดินกลับมาอีกครั้ง

เมื่อผู้อำนวยการหลี่อธิบายสถานการณ์ให้ฟัง เลขาธิการกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "เรียกรถรับบริจาคเลือดมา ระดมคนมาบริจาคเลือดเดี๋ยวนี้เลย"

เมื่อผู้อำนวยการหลี่ได้ยิน สีหน้าก็ดูลำบากใจ

ดึกดื่นป่านนี้ จะมีใครมาบริจาคเลือดล่ะ

จะให้โทรตามทีละคน ปลุกให้ลุกจากที่นอนมาบริจาคเลือดงั้นหรือ

มันออกจะโหดร้ายเกินไปหน่อยมั้ง

"จะกลัวอะไรล่ะ ฉันนี่แหละกรุ๊ปเอบี เจาะเลือดฉันไปก่อนเลย"

เลขาธิการถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นเส้นเลือดที่นูนปูด

อย่าเห็นว่าเขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว ตอนหนุ่มๆ เขาก็เคยเป็นปัญญาชนที่ลงพื้นที่ชนบทมาก่อน

งานกรรมกร งานหนัก งานเกษตร เขาทำมาหมดแล้ว สุขภาพร่างกายก็ยังแข็งแรงดีอยู่

"คนที่มาด้วยกัน มีใครกรุ๊ปเอบีบ้าง"

สิ้นเสียง ก็มีคนอีกหลายคนก้าวออกมาจากกลุ่ม

เมื่อเห็นเลขาธิการทำเป็นแบบอย่าง ผู้อำนวยการหลี่มีหรือจะกล้าปฏิเสธ

เขารีบติดต่อไปยังเจ้าหน้าที่ธนาคารเลือด ให้มาทำการเจาะเลือดที่นี่ทันที

เพียงไม่นาน ภายใต้ความร่วมมือของทุกคน เลือดสดๆ หลายถุงก็ถูกเจาะจนเสร็จ

เมื่อเลือดสดที่ผ่านกระบวนการเรียบร้อยถูกส่งเข้ามาในห้องผ่าตัด แม้กระทั่งยังสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา

"เสี่ยวเซียว เลือดมาแล้ว"

หวังจินกังที่ยืนอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุมากแล้วหรือเปล่า

ดวงตากลับรู้สึกร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

ในเวลานี้ ทุกคนต่างก็กำลังพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อช่วยเหลือจวงโจวเหยียนบนโต๊ะผ่าตัดเท่าที่ความสามารถของแต่ละคนจะอำนวย

ในเมื่อคนหนึ่งคน สามารถช่วยคนทั้งเมืองได้

ในทางกลับกัน

คนทั้งเมือง ก็สามารถช่วยคนคนเดียวได้เช่นกัน

"หัวหน้าครับ เริ่มกันเถอะครับ"

"ตกลง"

หวังจินกังพยักหน้ารับ จากนั้นก็ดึงลำไส้ส่วนที่ตายออกมาจากช่องท้อง

ใช้ผ้าก๊อซชุบน้ำเกลืออุ่นๆ คลุมลำไส้ไว้ เพื่อเตรียมการตัด

"ความยาวที่จะตัดคือ 40 เซนติเมตร"

เซียวเฉินกวงระบุความยาวของลำไส้เล็กที่จะตัดออกอีกครั้ง

เริ่มทำการเลาะและผูกแผ่นยึดลำไส้

มีดผ่าตัดกรีดลงบนแผ่นยึด หลบเลี่ยงหลอดเลือดที่อยู่รอบๆ กรรไกรปลอดเชื้อในมือเริ่มแยกแผ่นยึดลำไส้ออก

เพียงไม่นาน แผ่นยึดที่บางเบาราวกับปีกจักจั่นก็ถูกตัดออก และวางลงในชามรักษาที่อยู่บนโต๊ะเครื่องมือ

ในขณะเดียวกัน หวังจินกังก็ใช้คีมหนีบหลอดเลือดแดงทั้งสองข้างของลำไส้ที่จะตัดออกไว้เรียบร้อยแล้ว

จากนั้นก็ใช้คีมจับแบบไม่มีฟันและคีมห้ามเลือดหนีบลำไส้ไว้

เพื่อให้เซียวเฉินกวงมีพื้นที่ในการทำงาน

"เตรียมตัดแล้วนะ"

เซียวเฉินกวงพูดขึ้นอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็ลงมีด ลำไส้ส่วนที่สมบูรณ์ก็ถูกตัดออกในครั้งเดียว

ในตอนนี้เนื่องจากการให้เลือด เมื่อได้รับเม็ดเลือดแดงชุดที่สอง ปริมาณเลือดในร่างกายของคนไข้ก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เนื้อเยื่อที่ถูกผ่าเปิดออกซึ่งเคยซีดเผือด ในตอนนี้ก็เริ่มมีเลือดซึมออกมาให้เห็นลางๆ

นี่เป็นเรื่องดี

เซียวเฉินกวงใช้ผ้าก๊อซห้ามเลือดกดทับไว้ แล้วทำการตัดอีกด้านหนึ่ง

เมื่อลำไส้ส่วนที่ตายแล้วยาว 40 เซนติเมตรถูกวางลงในชามรักษา ซุนเฉิงอู่ที่เป็นผู้ช่วยอยู่ด้านล่างโต๊ะผ่าตัด ก็อุทานด้วยความทึ่ง

"หมอเซียว รอยตัดลำไส้ของคุณเรียบร้อยมากเลย"

ในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร ซุนเฉิงอู่คลุกคลีอยู่กับเรื่องลำไส้มาตลอดทั้งปี

เมื่อเห็นรอยมีดของเซียวเฉินกวง เขาก็รู้ทันทีว่า การผ่าตัดครั้งนี้ สำเร็จแน่นอน

เป็นจริงดังคาด เมื่อนำรอยตัดทั้งสองด้านมาประกบกัน โพรงลำไส้ก็แนบสนิทกันอย่างสมบูรณ์แบบ ไร้รอยต่อแม้แต่นิดเดียว

ราวกับว่าลำไส้ส่วนนี้ ไม่เคยถูกตัดออกมาก่อนเลย

บนโต๊ะผ่าตัด ด้ายสีดำที่ปลิวไสว ในมือของเซียวเฉินกวง ก็ได้แปลงกายเป็นผีเสื้อที่กำลังร่ายรำอีกครั้ง

การร้อยเข็มและด้ายเป็นไปอย่างรวดเร็ว ปลายลำไส้ทั้งสองข้างถูกเชื่อมต่อกันอย่างรวดเร็ว ทำเอาทุกคนตาลายไปหมด

10 นาทีต่อมา โพรงลำไส้ที่สมบูรณ์ก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน

"หัวหน้าครับ ปลดคีมหนีบครับ"

เสียงพูดเรียบๆ ของเซียวเฉินกวงลอยมา แต่กลับทำให้หวังจินกังรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง

การปลดคีมหนีบ เพื่อตรวจสอบดูว่าลำไส้ที่เชื่อมต่อกันมีรอยรั่ว ไส้เลื่อน หรือปัญหาเรื่องการไหลเวียนของเลือดหรือไม่

ถือเป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุดในการผ่าตัดตัดลำไส้เล็ก

แกร๊ก... แกร๊ก...

ฟันเฟืองที่ปลายคีมค่อยๆ คลายออกทีละซี่ ส่งเสียงดังแก๊กๆ

กล้ามเนื้อของทุกคนตึงเครียด สายตาจับจ้องไปที่รอยต่ออย่างไม่คลาดสายตา

เมื่อคีมหนีบคลายออก โพรงลำไส้ที่เคยซีดเผือดก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

หนึ่งนาทีผ่านไป โพรงลำไส้ตรงรอยเย็บ ไม่มีของเหลวในลำไส้รั่วซึมออกมาเลย

ก้อนหินที่แขวนอยู่ในใจก็ร่วงหล่นลงพื้นในทันที

บรรดาหัวหน้าแผนกบนโต๊ะผ่าตัด เผยรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน

"ไม่ได้แล้ว คืนนี้กลับไป ฉันต้องหาเรื่องผ่อนคลายสักหน่อยแล้ว นี่มัน... โคตรจะตื่นเต้นเลย"

"ดึกดื่นป่านนี้ นายจะไปหาใครมาผ่อนคลายล่ะ ไม่กลัวพรุ่งนี้เช้าโดนพี่สะใภ้มาดักรอที่แผนกหรือไง"

"ถุย ไอ้อนาจาร รถผุๆ แบบนี้ยังจะกล้าขับอีกนะ"

"รถผุแล้วไงล่ะ ขอแค่น้ำมันเต็มถังก็พอแล้ว นายอยากขับ ยังไม่มีใครยอมนั่งเป็นเพื่อนนายเลย"

เมื่อเห็นบรรดาหัวหน้าแผนกเริ่มพูดจาหยอกล้อและแฉกันเองเหมือนปกติ

พยาบาลวงนอกที่อยู่ด้านล่างโต๊ะผ่าตัด ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า เอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า "หมอเซียวคะ การผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอคะ"

"เสร็จแล้วครับ"

เซียวเฉินกวงยิ้มแย้ม แล้วพูดกับพยาบาลวงนอกว่า "ไปโทรแจ้งห้องไอซียูย่อยนะว่า อีกครึ่งชั่วโมงคนไข้จะลงจากโต๊ะผ่าตัด"

"ได้ค่ะ ได้ค่ะ ทราบแล้วค่ะ ฉันจะรีบไปติดต่อเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

เมื่อได้ยินคำตอบที่แน่ชัดจากเซียวเฉินกวง พยาบาลวงนอกก็ดีใจราวกับลูกนกกระจอก ร้องจิ๊บๆ แล้ววิ่งออกไปนอกห้องผ่าตัดทันที

นอกห้องผ่าตัด กลุ่มคนที่กำลังกุมแขนรอคอยอย่างร้อนใจ เมื่อเห็นพยาบาลวงนอกเปิดประตูออกมา ก็ลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณด้วยความตื่นเต้น

"การผ่าตัดเสร็จแล้วค่ะ คนไข้กำลังจะลงจากโต๊ะผ่าตัดแล้วค่ะ"

เมื่อได้รับข่าว เลขาธิการก็หันไปมองผู้อำนวยการหลี่ที่อยู่ข้างๆ ทันที

"ผู้อำนวยการหลี่ นี่หมายความว่ายังไง"

แม้เขาจะไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าดีใจของพยาบาล ในใจก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นมาแล้ว

ในเวลานี้ ผู้อำนวยการหลี่ที่ได้ยินข่าว ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

ในหัวของเขา อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของเซียวเฉินกวงบนโต๊ะผ่าตัด

"คนไข้... รอดแล้วครับ!"

ข่าวดีที่น่าตื่นเต้นนี้ ส่งผ่านไปยังทุกคนในที่นั้นในพริบตา

ตลอดทั้งคืน พวกเขาต้องอยู่อย่างหวาดผวา

ในวินาทีนี้ ทุกคน ไม่ว่าจะมีสถานะหรือตำแหน่งอะไร ต่างก็อดไม่ได้ที่จะโห่ร้องด้วยความดีใจ

"รอดแล้ว... รอดแล้วก็ดี"

เลขาธิการก้มหน้า พึมพำกับตัวเอง

ในดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ฉายแววความเหนื่อยล้า

ทันใดนั้น

เขาก็ยืดตัวขึ้น แววตาเปล่งประกายความน่าเกรงขามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ในชั่วพริบตา เสียงโห่ร้องก็หยุดชะงักลง

ทุกคนเงียบกริบ รอฟังคำสั่งจากเลขาธิการห่าว

"ทุกคนลำบากกันมาก เดี๋ยวรับคนไข้เสร็จ ก็กลับไปพักผ่อนกันเถอะ"

จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เรื่องคืนนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด รอฟังประกาศอย่างเป็นทางการ เข้าใจตรงกันนะ?"

"เข้าใจครับ"

ทุกคนพยักหน้าอย่างระมัดระวัง พร้อมกับรู้สึกใจสั่น

เรื่องนี้ มีทั้งคนได้รางวัลและคนที่ถูกลงโทษ

เกรงว่าหลังจากนี้ เมืองอิ๋งเฉิงคงจะมีคลื่นลมแรงเกิดขึ้นแล้วล่ะ

ในเวลานี้ เซียวเฉินกวงที่ยังคงอยู่บนโต๊ะผ่าตัดเพื่อปิดช่องท้อง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจความคิดของคนข้างนอกเลย

จวงโจวเหยียน รอดแล้ว

เซียวเฉินกวงรู้สึกดีใจมาก

และจากการสังเกตในตอนนี้ โอกาสที่ร่างกายของเขาจะฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติ ก็มีสูงมากทีเดียว