บทที่ 58 ช่วยชีวิตรักษาผู้บาดเจ็บ สมควรเป็นเช่นนี้

สภาพจิตใจของเหลียวฉางกงในเวลานี้ ตื่นเต้นราวกับได้กลิ่นประเด็นร้อนแรง

เดิมทีเขายังคงรู้สึกหงุดหงิดเสียใจที่พลาดการส่งมอบเวรตอนเช้าของแผนกศัลยกรรมทั่วไป แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ การกู้ชีพครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง

การจัดการที่เด็ดขาดรวดเร็วของเซียวเฉินกวง และท่าทีที่เด็ดเดี่ยวตอนสั่งการให้ทุกคนเริ่มกู้ชีพ ล้วนประทับฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเหลียวฉางกง

ตอนแรกที่เขาสัมภาษณ์เซียวเฉินกวง เขาเพียงคิดว่าอีกฝ่ายมีเบื้องหลังที่ลึกซึ้งและมีเส้นสายที่แข็งแกร่ง ถึงทำให้หัวหน้าแผนกหวังเอ่ยปากชมอย่างไม่ขาดปาก และพยายามผลักดันเซียวเฉินกวงออกหน้ากล้องอย่างเต็มที่

แต่ตอนนี้ เขาตระหนักได้แล้วว่าตัวเองคิดผิด

แถมยังผิดพลาดอย่างมหันต์

เหตุผลที่เซียวเฉินกวงได้รับความชื่นชมจากหัวหน้าแผนกหวัง เป็นเพราะเขามีวิชาแพทย์ที่ยอดเยี่ยมต่างหาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เซียวเฉินกวงใช้มือเปล่าบีบนวดหัวใจ ในขณะที่เคลื่อนย้ายจากห้องพักผู้ป่วยไปยังห้องผ่าตัด ภาพเหตุการณ์ที่สะเทือนอารมณ์นั้น ทำเอาเหลียวฉางกงถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

ในฐานะนักข่าวมาหลายปี เขาคิดว่าตัวเองเคยเห็นโลกมามากและพบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่ในวินาทีที่คนหนึ่งคนและเตียงหนึ่งเตียงถูกทุกคนเข็นออกมา ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยได้ยินหรือพบเห็นที่ไหนมาก่อน มันได้พลิกคว่ำภาพลักษณ์ของหมอศัลยกรรมที่เหลียวฉางกงเคยมีมาอย่างยาวนานไปโดยสิ้นเชิง

ทั้งความหัวโบราณ เย็นชา เจ้าระเบียบ ทำตามขั้นตอน ทำอะไรก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้ แม้จะผ่าตัดได้ดี แต่ก็มักจะรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป

จนกระทั่งวินาทีที่ชีวิตน้อยๆ ที่กำลังร้องไห้จ้าถูกเข็นออกมาในตู้อบ ในที่สุดเขาก็เข้าใจ

การกู้ชีพอย่างไม่คิดชีวิตของเซียวเฉินกวง คือการปกป้องชีวิต และยังเป็นความรับผิดชอบเมื่อผู้ป่วยฝากฝังชีวิตไว้กับหมอ

ช่วยชีวิตรักษาผู้บาดเจ็บ สมควรเป็นเช่นนี้

เพียงแต่ตอนนี้ มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เหลียวฉางกงรู้สึกเสียใจจนแทบคลั่ง

ในฐานะนักข่าวมืออาชีพของสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง เขากลับลืมที่จะถ่ายทำติดตามเหตุการณ์ ตอนนั้นเขามัวแต่จดจ่ออยู่กับภาพการรักษาผู้ป่วยของเซียวเฉินกวง จนกระทั่งตากล้องเตือนสติ ถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมา

จะวิ่งตามไปก็ไม่ทันแล้ว เมื่อมองดูประตูลิฟต์ปิดลง เหลียวฉางกงกับตากล้องต้องแบกอุปกรณ์วิ่งกระหืดกระหอบปีนบันไดขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ยังพลาดภาพตอนที่พวกเซียวเฉินกวงเข้าไปในห้องผ่าตัดอยู่ดี

ภาพเหตุการณ์สำคัญขนาดนี้ แม้แต่นาทีเดียวก็ไม่ควรพลาด แต่เป็นเพราะความผิดพลาดของตัวเองแท้ๆ ที่ทำให้ภาพเหล่านี้สูญหายไป

ช่างน่าขายหน้าจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะตากล้องมาบอกทีหลังว่า ตอนที่กำลังกู้ชีพอยู่ในแผนกศัลยกรรมทั่วไป เขาได้เปิดกล้องบันทึกวิดีโอไว้ล่วงหน้าแล้ว คาดว่าตอนนี้เหลียวฉางกงคงเสียใจจนลำไส้เขียวคล้ำไปแล้วแน่ๆ

"หมอเซียว ตอนนี้สะดวกให้สัมภาษณ์ไหมครับ ผมมีคำถามสองสามข้อที่อยากจะถามคุณมาตลอด"

เพื่อชดเชยความเสียดาย ท่าทีของเหลียวฉางกงในตอนนี้ ถึงขั้นใช้คำว่านอบน้อมถ่อมตนมาบรรยายได้เลย

เขากลัวว่าจะไปรบกวนการรักษาของเซียวเฉินกวง ถึงได้รออยู่หน้าห้องไอซียูตลอดเวลา

สำหรับนักข่าวที่มองว่าเวลาสำคัญกว่าชีวิต การที่เขายังคงยืนหยัดรอคอยทั้งที่ไม่รู้เลยว่าจะต้องรอนานแค่ไหน

การกระทำเช่นนี้ ในสายตาของนักข่าวคนอื่น ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือพฤติกรรมของมือใหม่

แต่สำหรับเหลียวฉางกงแล้ว ทุกอย่างมันคุ้มค่า

ไม่ใช่แค่เพราะประเด็นที่กำลังเป็นที่สนใจ แต่เป็นเพราะคนที่กล้าก้าวออกมาช่วยชีวิตคนอย่างไม่คิดชีวิตในยามวิกฤต คนแบบนี้แหละที่คุ้มค่าแก่การรอคอย

"อืม ได้ครับ แต่มีเวลาไม่มากนะครับ เดี๋ยวผมต้องกลับไปที่แผนกเพื่อเขียนประวัติการรักษาเพิ่มเติมอีก"

ความจริงแล้วเมื่ออยู่หน้ากล้อง เซียวเฉินกวงไม่มีอะไรอยากจะพูดนัก

แต่พฤติกรรมและท่าทีของเหลียวฉางกงในตอนนี้ ดูนอบน้อมถ่อมตนเกินไปจริงๆ

ประกอบกับเขายังต้องรอญาติผู้ป่วยกลับมาเพื่อสั่งความข้อควรระวังต่างๆ จึงตกลงรับคำขอของเหลียวฉางกง

"ได้ครับ ได้ครับ เดี๋ยวผมขอปรับมุมกล้องนิดหน่อย แล้วเรามาเริ่มกันเลยครับ"

"คุณอยากจะไปตอนไหน พวกเราก็หยุดตอนนั้นเลยครับ"

เหลียวฉางกงดีใจเหนือความคาดหมาย รีบเรียกตากล้องให้มาตั้งกล้อง โดยใช้ห้องไอซียูขนาดเล็กเป็นฉากหลัง และโฟกัสเลนส์ไปที่ตัวเซียวเฉินกวง

ทางด้านนี้กำลังดำเนินการสัมภาษณ์อย่างดุเดือด มองข้ามหวังจินกังที่ยืนอยู่ข้างๆ ราวกับเป็นธาตุอากาศไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นภาพนี้ หวังจินกังกลับไม่โกรธ แถมยังรู้สึกดีใจนิดๆ ด้วยซ้ำ

ดูเหมือนว่าการกู้ชีพในห้องพักผู้ป่วยของเซียวเฉินกวง จะเอาชนะใจเหลียวฉางกงที่หยิ่งยโสมาตลอดได้แล้ว

ไอ้หนุ่มนี่ ใช้ได้เลยนี่นา

ในขณะที่หวังจินกังเตรียมจะรอให้การสัมภาษณ์จบลง แล้วค่อยเดินจากไปพร้อมกับเซียวเฉินกวง จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่าบริเวณบันไดใกล้กับห้องไอซียู มีคนสองคนยืนอยู่

"เอ๊ะ นี่หัวหน้าแผนกเซี่ยกับหัวหน้าแผนกซือนี่นา ยังไม่กลับอีกหรือครับ"

ไหนๆ ก็ว่างอยู่แล้ว หวังจินกังเห็นว่าการสัมภาษณ์ยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ จึงเดินเข้าไปทักทายทั้งสองคน

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนก็เห็นหวังจินกังเช่นกัน

"หัวหน้าแผนกหวัง คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ คนไข้แผนกคุณกู้ชีพ พวกเราก็มาช่วยผ่าตัดให้ ตอนนี้คนไข้เข้าห้องไอซียูแล้ว อย่างน้อยพวกเราก็ต้องรอให้คนไข้อาการคงที่ก่อนถึงจะกลับได้อย่างสบายใจสิ"

คนที่พูดขึ้นมาในเวลานี้ ก็คือหัวหน้าแผนกเซี่ยจากแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ

แม้คำพูดของเขาจะดูแข็งกร้าว แต่สีหน้ากลับดูเป็นธรรมชาติ คาดว่าปกติคงสนิทสนมกับหวังจินกังพอสมควร ถึงกล้าพูดล้อเล่นแบบนี้

"โธ่ หัวหน้าแผนกเซี่ย เมื่อกี้ผมพูดผิดไปเอง ครั้งนี้ต้องขอบคุณพวกคุณที่มาช่วยผ่าตัดจริงๆ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงยุ่งยากน่าดู"

ตอนนี้อารมณ์ของหวังจินกังก็ดีมากเช่นกัน เพราะถึงอย่างไรคนไข้ก็รอดชีวิตมาได้ เขาก็เบาแรงไปได้เยอะ

ในเมื่อการผ่าตัดสำเร็จ คนไข้ก็มีอาการคงที่ หวังจินกังจึงไม่ขัดข้องที่จะยอมอ่อนข้อให้สักหน่อย

"โอ้โห วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเนี่ย"

หวังจินกังที่มักจะแข็งกร้าวมาตลอด วันนี้กลับเอ่ยปากขอโทษเขา เรื่องนี้ทำให้หัวหน้าแผนกเซี่ยอดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้น ดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก

แต่เมื่อเผชิญกับคำขอโทษของหวังจินกัง ซือชงที่อยู่ข้างๆ เขากลับมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

บางทีหัวหน้าแผนกเซี่ยอาจจะได้ช่วยงานจริงๆ ตอนขึ้นโต๊ะผ่าตัด แต่เธอล่ะ

ทั้งลุกลนจนเย็บด้ายขาดบนโต๊ะผ่าตัด ถึงขั้นต้องให้หัวหน้าแผนกมาช่วยกู้สถานการณ์เป็นครั้งที่สอง ดูเหมือนว่านอกจากจะทำตัวเกะกะแล้ว เธอก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

แม้กระทั่งการเย็บแผลในขั้นตอนสุดท้าย ก็เป็นเซียวเฉินกวงที่ทำเสร็จด้วยตัวคนเดียว

ถ้าจะให้พูดจริงๆ ว่าเธอได้ช่วยอะไรไปบ้าง คาดว่าก็คงมีแค่หน้าที่ดึงรั้งแผลนั่นแหละ

แต่งานดึงรั้งแผลแบบนี้ ใครๆ ก็ทำได้ เมื่อซือชงคิดว่าตัวเองเป็นถึงรองหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชผู้สง่างาม แต่กลับสู้หมอตัวเล็กๆ ของแผนกศัลยกรรมทั่วไปไม่ได้

ช่างน่าอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ

"เฒ่าหวัง จะว่าไป ลูกศิษย์ที่คุณพามาคนนี้ ร้ายกาจไม่เบาเลยนะ"

หัวหน้าแผนกเซี่ยมองไปยังเซียวเฉินกวงที่กำลังให้สัมภาษณ์ ในแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

"หืม ว่าไงนะ"

หวังจินกังตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับเริ่มระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที

ไอ้เฒ่านี่ คงไม่ได้คิดจะมาขุดคนไปจากฉันหรอกนะ

เมื่อเห็นหวังจินกังทำหน้าตึง หัวหน้าแผนกเซี่ยก็หัวเราะออกมา "ดูคุณสิ เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่นาที ก็เอาอีกแล้ว"

"พูดตามตรงเลยนะ ผมอิจฉาคุณจริงๆ คนเป็นหัวหน้าแผนก ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมีคนเก่งๆ แบบนี้อยู่ใต้บังคับบัญชา"

"คุณรู้ไหม เมื่อกี้บนโต๊ะผ่าตัด เทคนิคการเย็บแผลแบบต่อเนื่องพร้อมผูกปมของหมอเซียว ทำเอาผมแทบจะยืนอึ้งไปเลย"

"แผลยาวสิบกว่าเซนติเมตร ชั้นในสามชั้น ชั้นนอกสามชั้น เขาจัดการคนเดียว ถือคีมจับเข็มกับคีมโค้ง ไม่จำเป็นต้องให้ใครช่วยเลย เย็บได้ทั้งสวยทั้งเร็วสุดๆ"

พอหัวหน้าแผนกเซี่ยนึกถึงเทคนิคการเย็บแผลบนโต๊ะผ่าตัดเมื่อครู่นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมไม่ขาดปากทันที

ถึงขั้นที่ว่า การทำงานของเซียวเฉินกวงทำให้เขาเกิดความรู้สึกผิดเพี้ยนไปชั่วขณะ

ถ้าตอนนั้นเซียวเฉินกวงไม่ได้มีอาการน้ำตาลตก ร่างกายสกปรกจนต้องพักและเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะก็

บางทีอาจจะไม่ใช่แค่ซือชงที่ไม่ได้ขึ้นโต๊ะผ่าตัด แต่เผลอๆ แม้แต่การเย็บกะบังลมของเขา ก็อาจจะถูกเซียวเฉินกวงแย่งทำไปแล้วก็ได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวหน้าแผนกเซี่ยก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"คุณกำลังจะบอกว่า เทคนิคการเย็บแผลของเซียวเฉินกวงเก่งกว่าคุณอีกงั้นหรือ"

"ไม่ใช่แค่ผมนะ คาดว่าไอ้พวกที่เชี่ยวชาญเรื่องการเย็บหลอดเลือดพวกนั้น ก็ยังสู้เซียวเฉินกวงไม่ได้หรอก"

คำพูดของหัวหน้าแผนกเซี่ย ทำให้หวังจินกังที่ทำหน้าตึงอยู่เมื่อครู่ เผยสีหน้าตกตะลึงออกมาเช่นกัน