บทที่ 59 นั่นคือแสงสว่าง

เขาเข้าใจเซี่ยเทาดี ปกติแล้วเป็นคนหยิ่งทะนงมาก ราวกับมองใครต่อใครด้วยท่าทีสูงส่งอยู่เสมอ

เพราะถึงอย่างไรคนที่สามารถเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมได้ อย่างน้อยก็ต้องมีฝีมืออยู่บ้าง

ศัลยกรรมวัดกันที่ฝีมือ ต่อให้คุณจะมีเส้นสายแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ถ้าขึ้นโต๊ะผ่าตัดแล้วทำไม่ได้ ก็ยังถูกคนอื่นดูแคลนอยู่ดี

เซี่ยเทาในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ เป็นคนกลุ่มแรกๆ ที่กล้าทำการผ่าตัดปอด หลอดอาหาร และหัวใจ

ในยุคปัจจุบันนี้ ก็นับว่าเป็นหน้าเป็นตาของระบบศัลยกรรมแห่งโรงพยาบาลเซิ่งลี่แล้ว

แต่คนแบบนี้ กลับพูดว่าฝีมือการเย็บแผลของตัวเองสู้เซียวเฉินกวงไม่ได้

การยอมรับอย่างหนักแน่นเช่นนี้ ทำให้หวังจินกังตกใจจริงๆ

คิดไม่ถึงเลยว่า เทคนิคการเย็บแผลของเซียวเฉินกวงจะยอดเยี่ยมขนาดนี้

หวังจินกังนึกย้อนไปถึงภาพตอนที่ขึ้นโต๊ะผ่าตัดร่วมกับเซียวเฉินกวง คิดไปคิดมา ก็ไม่มีเทคนิคด้านนี้ของเขาในความทรงจำเลยจริงๆ

ดูเหมือนว่าตัวเขาเองยังรู้จักเซียวเฉินกวงไม่ดีพอสินะ

ในขณะที่หวังจินกังกำลังตกอยู่ในภวังค์ เซี่ยเทากับซือชงกลับหันมาสบตากัน

ดูเหมือนว่าหัวหน้าแผนกหวังก็ไม่ได้รู้จักเซียวเฉินกวงคนนี้ดีเท่าไหร่นะ

คิดดูแล้วก็จริง เซียวเฉินกวงเพิ่งมาโรงพยาบาลได้ไม่นาน นับนิ้วดูแล้วก็อยู่แผนกศัลยกรรมทั่วไปได้แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น

ต่อให้เขาเป็นลูกศิษย์ของหวังจินกัง ก็คงยังไม่สนิทกันมากหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากท่าทางตอนนี้ หวังจินกังจะเป็นอาจารย์ของเซียวเฉินกวงจริงหรือเปล่า ก็ยังพูดยากเลย

ในเมื่อทุกคนต่างก็อยู่ในตำแหน่งหัวหน้าแผนก สิ่งที่มองเห็นย่อมไม่ได้มีแค่เรื่องตรงหน้าแค่นี้แน่

เมื่อเห็นสีหน้าของหวังจินกังเปลี่ยนไป เซี่ยเทาก็รู้สึกว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว

"หัวหน้าหวัง ปรึกษาอะไรหน่อยสิ"

สิ้นประโยคนี้ หวังจินกังก็เหมือนแมวถูกเหยียบหาง หันขวับไปมองเซี่ยเทาด้วยสีหน้าระแวดระวัง

หมอนี่ปกติเรียกแต่เฒ่าหวังๆ ครั้งนี้จู่ๆ ก็เรียกหัวหน้าหวัง ต้องมีปัญหาแน่ๆ

ทุกคนต่างก็เป็นจิ้งจอกเฒ่าที่บำเพ็ญเพียรมาเป็นพันๆ ปี ใครจะไม่รู้ทันความคิดของใครล่ะ

"เซี่ยเทา ฉันขอบอกนายไว้เลยนะ อย่ามาคิดแผนการสกปรก เซียวเฉินกวงเป็นคนของแผนกศัลยกรรมทั่วไปของเรา ไม่มีทางให้นายขุดไปได้หรอก" หวังจินกังพูดอย่างเด็ดขาด

เมื่อเซี่ยเทาเห็นดังนั้น มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ดูนายสิ ร้อนตัวอีกแล้วใช่ไหม ฉันจะไปแย่งคนของนายได้ยังไง"

"ฉันก็แค่จะให้นายช่วยหน่อย ให้เซียวเฉินกวงมาแนะนำงานที่แผนกเราสักนิด ทุกคนต่างก็เป็นแผนกพี่แผนกน้องกัน เดินสวนกันไปมาก็ต้องเห็นหน้า ช่วยเหลือซึ่งกันและกันบ้าง ทุกคนมารวมตัวแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน แบบนี้คงได้ใช่ไหมล่ะ"

เซี่ยเทายิ่งพูดจาสวยหรูดูดีเท่าไหร่ หวังจินกังก็ยิ่งไม่เชื่อ

หมอนี่กล้าขุดคนต่อหน้าต่อตาฉัน มันจะเกินไปหน่อยแล้ว

แต่ถึงหวังจินกังจะโกรธ ในใจก็ยังมีความมั่นใจอยู่เต็มเปี่ยม

เขามองไปที่เซี่ยเทา จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา "เฒ่าเซี่ย ความจริงแล้วนายไม่ต้องเปลืองแรงหรอก เซียวเฉินกวงไม่มีทางไปแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจแน่นอน"

"ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง"

เมื่อเห็นว่าหวังจินกังเอาเรื่องมาวางแผ่หลาให้เห็นชัดเจน เซี่ยเทาก็เลิกเสแสร้ง

ทั้งสองคนฟาดฟันกันทั้งในที่ลับและที่แจ้ง ไม่มีใครยอมใคร

บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นมาทันที ถึงขั้นที่แม้อากาศที่ใช้หายใจก็เหมือนจะแข็งตัว

ซือชงที่อยู่ตรงกลาง มีสีหน้ากระอักกระอ่วน เธอมองซ้ายทีขวาที อยากจะปรับบรรยากาศสักหน่อย แต่ก็ไม่รู้จะเปิดปากอย่างไรดี

เพราะถึงอย่างไรทั้งสองคนก็มีสถานะเป็นผู้อาวุโสในโรงพยาบาลเซิ่งลี่ ลูกศิษย์ที่ปั้นมา หลายคนก็อยู่ในระดับเดียวกับซือชง

เธอที่เป็นแค่รองหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชที่เพิ่งจะเลื่อนขั้นมา จะกล้าเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนเพื่อประนีประนอมได้อย่างไร

ทำได้แค่ก้มหน้า ทำตัวเหมือนนกกระจอกเทศ พยายามซุกคอลงไปในดินให้มากที่สุด ทำเป็นมองไม่เห็นใครทั้งนั้น

ตอนนั้นเอง หวังจินกังก็พูดลอยๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่ง ซึ่งไม่เพียงแต่ทำให้ซือชงตกใจ แม้แต่เซี่ยเทาที่คิดจะแย่งคน ก็ยังแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

"นายว่าอะไรนะ แผนกนายตอนนี้กำลังจะเริ่มใช้เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้อง แล้วเซียวเฉินกวงคนนี้ยังเป็นคนที่ผู้อำนวยการแต่งตั้งให้เป็นผู้รับผิดชอบด้วยงั้นหรือ!"

เซี่ยเทาพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนเก่งที่กู้ชีพได้ ผ่าตัดเป็น เชี่ยวชาญเทคนิคการเย็บแผล สุดท้ายแล้วจะเป็นผู้บุกเบิกการผ่าตัดผ่านกล้อง

ระดับการปฏิบัติงานจริงของเครื่องมือนั่นน่ะ มันยากกว่าการผ่าตัดใหญ่แบบเปิดหน้าท้องตั้งเยอะ

แผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจที่เซี่ยเทาดูแลอยู่ แม้จะยังไม่มีอุปกรณ์ผ่าตัดผ่านกล้องเข้ามา แต่ทุกครั้งที่ออกไปประชุมสัมมนา มักจะมีผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในวงการ คอยส่งเสริมเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องอย่างกระตือรือร้นอยู่เสมอ

และเขาก็เคยมีโอกาสได้เห็นการผ่าตัดผ่านกล้องที่โรงพยาบาลในเมืองเอก ปืนสองกระบอกลอดผ่านรูเล็กๆ ทีละรู ก็สามารถเข้าไปปฏิบัติงานภายในร่างกายมนุษย์ได้

พอพูดถึงตอนนี้ ก็ยังทำให้เขาทึ่งไม่หยุด

แต่เทคโนโลยีแบบนี้ สุดท้ายก็เคยเห็นแค่ในเมืองเอกเท่านั้น สำหรับเมืองเล็กๆ ระดับสามระดับสี่อย่างพวกเขา แค่การผ่าตัดธรรมดายังต้องคิดแล้วคิดอีก จะไปเปิดเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องได้อย่างไร

ต้องรู้ไว้ว่า เมื่อไม่นานมานี้ หวังจินกังก็เคยพยายามผลักดันเรื่องนี้มาแล้ว แต่ผลลัพธ์กลับ...

"เฒ่าหวัง นายเอาจริงหรือ"

"เทคโนโลยีแบบนี้ พูดให้ดูดีก็คือช่วยลดความเจ็บปวดให้คนไข้ แต่ถ้าทำไม่ดี มันถึงตายได้เลยนะ"

เซี่ยเทาจู่ๆ ก็มีสีหน้าจริงจัง เขาไม่อยากให้หวังจินกังซ้ำรอยเดิม และก็ไม่อยากให้ดาวรุ่งที่กำลังพุ่งแรง ต้องมาเอาอาชีพการงานของตัวเองไปทิ้งเพราะเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องที่มีความเสี่ยงสูงปรี๊ดแบบนี้

เมื่อเห็นเซี่ยเทาเปลี่ยนท่าทีมาตักเตือนด้วยความจริงใจ ท่าทีของหวังจินกังก็ค่อยๆ อ่อนลง

"เฒ่าเซี่ย ใกล้จะเข้าสู่สหัสวรรษใหม่แล้วนะ ฮ่องกงก็กลับคืนสู่มาตุภูมิแล้ว มาเก๊าก็กำลังจะตามมา อีกไม่นานทั้งสองฝั่งช่องแคบและสามดินแดนก็จะรวมเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ยุคสมัยกำลังก้าวหน้า พวกเราคนเรียนแพทย์ จะมัวย่ำอยู่กับที่ ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงได้อย่างไรล่ะ"

"ฉันเชื่อว่า เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องสามารถสร้างประโยชน์ให้กับชาวบ้านของเราได้ ทำไมต่างประเทศถึงได้รับประโยชน์จากเทคโนโลยีนี้ได้ แต่พวกเรากลับทำไม่ได้ล่ะ"

"เฒ่าเซี่ย เรื่องบางเรื่อง แม้ว่ามันจะยาก แต่ก็ต้องมีคนทำ นายว่าไหมล่ะ"

หวังจินกังพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในเวลานี้เขาไม่ใช่หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปอีกต่อไป แต่เหมือนเพื่อนเก่าที่คบกันมานาน กำลังเปิดใจคุยกับเซี่ยเทามากกว่า

"นายนี่มัน หัวรั้นจริงๆ ผ่านมาตั้งหลายปี ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักนิด"

เซี่ยเทาพูดด้วยสีหน้าจนใจ

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่หวังจินกังในเวลานี้ ในสายตาของเซี่ยเทา กลับเปรียบเสมือนแสงสว่างเจิดจ้าที่สาดส่องลงมาที่เขา

เมื่อเห็นเซี่ยเทาไม่พูดอะไรอีก หวังจินกังก็เงียบไปเช่นกัน

ความจริงมีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้พูดออกไป เมื่อก่อนเขาเองก็เคยจมปลักอยู่ในปลักโคลนจนถอนตัวไม่ขึ้นเหมือนกัน

จนกระทั่งคืนนั้นมีแสงสว่างสายหนึ่งปรากฏขึ้น มันได้เปลี่ยนแปลงหวังจินกังไปอย่างสิ้นเชิง และทำให้เขาตัดสินใจเลือกเส้นทางเดินต่อไปของตัวเองอย่างแน่วแน่ไม่คลอนแคลน

คิดไปคิดมา แสงสว่างสายนั้นก็เดินมาอยู่ตรงหน้าทุกคนแล้ว

"หัวหน้าแผนกครับ ยังคุยกันอยู่หรือครับ"

เซียวเฉินกวงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ดูสดชื่นราวกับได้รับลมพัดผ่านในฤดูใบไม้ผลิ

"สัมภาษณ์เสร็จแล้วหรือ"

หวังจินกังเห็นอุปกรณ์ที่หน้าประตูห้องไอซียูถูกเก็บไปแล้ว

"ก็ประมาณนั้นครับ นักข่าวเหลียวยังอยากจะตามพวกเราไปถ่ายภาพอีกสักหน่อย ผมก็เลยมาถามคุณครับ"

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง" หวังจินกังเหลือบมองเหลียวฉางกงที่เดินตามหลังเซียวเฉินกวงมา แล้วพูดขึ้นลอยๆ "เสี่ยวเซียว ต่อไปเรื่องพวกนี้ ไม่ต้องมาถามฉันหรอก นายตัดสินใจเองได้เลย"

"จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ..."

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

เซียวเฉินกวงยังพูดไม่ทันจบ หวังจินกังก็พูดโพล่งขึ้นมาอย่างตรงไปตรงมาว่า "ตอนนี้นายคือแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกแล้วนะ ตามกฎของโรงพยาบาล ตำแหน่งของนายก็เป็นรองแค่หัวหน้าแผนกเท่านั้น"

"ต่อไปนอกจากฉันแล้ว ในแผนกนายก็ใหญ่ที่สุด เรื่องพวกนี้ นายตัดสินใจไปเลย"

สิ้นประโยคนี้ เหลียวฉางกงที่เดินตามหลังเซียวเฉินกวงมา ถึงกับยืนอึ้ง

เซี่ยเทาที่กำลังจะเอ่ยปาก ก็ยืนอึ้งไป

ซือชงที่ยังคงแกล้งทำตัวเป็นนกกระจอกเทศ ก็ยังยืนอึ้งไปด้วย

ชั่วขณะหนึ่ง อากาศโดยรอบราวกับหยุดนิ่ง เงียบสงัดไร้สรรพเสียง