บทที่ 60 หัวหน้าแผนกแย่งตัวคน ไม่มีใครยอมใคร

พระเจ้าช่วย นี่ทุกคนได้ยินอะไรกันเนี่ย

เซียวเฉินกวงที่ยังหนุ่มยังแน่น กลับกลายเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกศัลยกรรมทั่วไปไปแล้ว แม้ตำแหน่งทางวิชาการจะยังเป็นแค่แพทย์ประจำบ้าน แต่หน้าที่และอำนาจกลับเป็นรองเพียงหวังจินกังเท่านั้น

เฒ่าหวังคงกลัวว่าหลังจากเกษียณไปจะไม่มีใครมารับช่วงต่องานของแผนกศัลยกรรมทั่วไป ถึงได้จัดการวางตัวผู้สืบทอดไว้ล่วงหน้าแบบนี้

เหลียวฉางกงที่เดิมทีรับผิดชอบการสัมภาษณ์ ในตอนนี้ยิ่งมองเซียวเฉินกวงก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ

แม้เขาจะรู้ดีว่าความสามารถของชายหนุ่มนั้นโดดเด่นเหนือใคร แทบจะเรียกได้ว่าเหนือชั้นกว่าศัลยแพทย์ในวัยเดียวกันและในระดับเดียวกันอย่างราบคาบ

แต่เมื่อหวังจินกังยอมมอบอำนาจให้เซียวเฉินกวงต่อหน้าทุกคนอย่างไม่ลังเล เหลียวฉางกงก็รู้ทันทีว่า หัวหน้าแผนกกำลังส่งสัญญาณบางอย่างให้ทุกคนได้รับรู้

หรืออาจจะเป็นข้อความที่สื่อว่า เซียวเฉินกวงในใจของหัวหน้าแผนกหวังนั้น เป็นคนที่ไม่มีใครสามารถมาแทนที่ได้

เหลียวฉางกงทำงานสัมภาษณ์มาหลายปี ย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี และเซี่ยเทา หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจที่อยู่ในเหตุการณ์ ก็ย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้เช่นกัน

แต่สิ่งที่ต่างจากความตกตะลึงของเหลียวฉางกงก็คือ ในใจของเซี่ยเทาตอนนี้ ความอยากรู้อยากเห็นในตัวเซียวเฉินกวงกลับยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ถึงกับทำให้หวังจินกังยอมทำถึงขนาดนี้ได้

ลองถามใจตัวเองดู เรื่องการมอบอำนาจแบบนี้ เซี่ยเทาทำไม่ได้หรอก

แค่ตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านอาวุโสเพียงตำแหน่งเดียว เซี่ยเทาก็ไม่มีทางมอบให้กับเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลได้ไม่นานแน่ๆ

ต่อให้จะสนิทสนมกันแค่ไหน หรือมีเส้นสายใหญ่โตเพียงใด เซี่ยเทาก็ไม่มีทางแบ่งปันอำนาจของหัวหน้าแผนกออกไปเด็ดขาด

นี่คือรากฐานในการยืนหยัดของเขา และเป็นเครื่องมือที่เขาใช้ปราบปรามพวกผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในแผนก

เหตุผลข้อนี้ เขาเชื่อว่าคนที่เป็นหัวหน้าแผนกต่างก็เข้าใจดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหวังจินกังที่บริหารแผนกศัลยกรรมทั่วไปมาหลายปีเลย

แต่ถึงอย่างนั้น ทำไมหวังจินกังถึงยังทำแบบนี้อีกล่ะ

การให้เด็กรุ่นหลังมาเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโส วิธีการนี้มันสุดโต่งเกินไปแล้ว

หรือว่าหวังจินกังจะไม่กลัวเสียชื่อเสียงในบั้นปลายชีวิต

เซี่ยเทาเป็นหัวหน้าแผนกมาหลายปี ก็เคยเห็นเรื่องที่ลูกศิษย์พอได้ดีแล้วก็เตะอาจารย์ทิ้งมานักต่อนัก

เหมือนที่คนเฒ่าคนแก่ชอบพูดกันว่า สอนศิษย์จนเก่ง อาจารย์ก็อดตาย เรื่องแบบนี้ในอดีตมันมีโอกาสเกิดขึ้นได้จริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น การตัดสินใจของหวังจินกังในครั้งนี้ ไม่กลัวว่าจะทำให้พวกผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในแผนกเกิดความไม่พอใจหรือไง

เพราะถึงอย่างไร หมอตัวเล็กๆ ที่ยังมีรากฐานไม่มั่นคง การจะขึ้นมาบริหารแผนก ความยากของมันก็แทบจะเหมือนกับการปีนขึ้นสวรรค์

ถึงตอนนั้นถ้าแผนกวุ่นวายขึ้นมา จะมาหาทางแก้ไขก็คงสายไปแล้ว

เซี่ยเทาในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ ย่อมต้องคิดพิจารณามากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในภวังค์ ซือชง รองหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชที่อยู่ข้างๆ กลับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกไปนานแล้ว

อะไรนะ เซียวเฉินกวงเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสแล้วเหรอ

ถ้าอย่างนั้น เขาก็เท่ากับก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในระดับหัวหน้าแผนกแล้วน่ะสิ

แม้โรงพยาบาลจะไม่มีกฎระเบียบเป็นลายลักษณ์อักษร แต่เป็นการส่วนตัวแล้วทุกคนต่างก็รู้ดี

หนึ่งในเงื่อนไขการเลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าแผนก และถือเป็นข้อที่สำคัญที่สุด ก็คือการได้ดำรงตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนก

ในตอนนั้น เพื่อให้ได้เป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกสูตินรีเวช ซือชงไม่เพียงแต่ต้องทนอยู่โยงในแผนกจนถึงเที่ยงคืนทุกวันถึงจะได้กลับบ้าน

ขอเพียงมีการผ่าตัดฉุกเฉิน เธอจะต้องเป็นคนแรกที่ไปถึงเสมอ

เรื่องจิปาถะต่างๆ ในแผนก เธอจะกระตือรือร้นทำมากกว่าคนอื่นเสมอ ถึงได้ค่อยๆ ได้รับความชื่นชมจากหัวหน้าแผนก

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ต้องอดทนมาหลายปีถึงจะได้โอกาสเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโส และต้องอดทนต่อไปอีกหลายปี ถึงจะแลกมากับตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้

ความยากลำบากในระหว่างนั้น มีเพียงเธอคนเดียวที่รู้ซึ้งดี

แต่ดูเซียวเฉินกวงที่อยู่ตรงหน้านี้สิ

เพิ่งเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลได้ไม่นาน ก็กลายเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกศัลยกรรมทั่วไปไปแล้ว การเปรียบเทียบความแตกต่างนี้ ทำให้ในใจของซือชงยิ่งรู้สึกอึดอัด

เมื่อกี้บนโต๊ะผ่าตัด เธอยังคิดจะอาศัยตำแหน่งรองหัวหน้าแผนก ดึงให้เซียวเฉินกวงมาช่วยงานที่แผนกสูติฯ ตอนนี้ลองมาคิดดู มันช่างเป็นการเพ้อฝันเสียจริง

ในมุมมองของเธอ ด้วยความสามารถของเซียวเฉินกวงในปัจจุบัน การพัฒนาในอนาคตไม่มีทางหยุดอยู่แค่ตำแหน่งหัวหน้าแผนกแน่นอน

เฮ้อ เสียงถอนหายใจยาวๆ บอกเล่าความรู้สึกอันหลากหลายที่ปะปนกันอยู่ในใจของซือชงได้เป็นอย่างดี

เดิมทีเธอยังคงหลงระเริงและแอบภูมิใจกับการได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าแผนก ถึงขั้นทำตัวหยิ่งยโสไม่เห็นหัวใคร แต่ตอนนี้ดูสิ หลังจากนี้คงต้องหดหัวเจียมเนื้อเจียมตัวเป็นคนดีแล้วล่ะ

ทุกคนในที่นั้นต่างมีความคิดที่แตกต่างกันไป แต่สำหรับเซียวเฉินกวงแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือการรีบกลับไปที่แผนกเพื่อเขียนประวัติการรักษาเพิ่มเติม

แม้ว่าจนถึงตอนนี้ จะสามารถรักษาชีวิตของทั้งแม่และเด็กไว้ได้ และญาติผู้ป่วยก็รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเขาอย่างมาก

แต่การผ่าตัดสดในที่เกิดเหตุ พูดกันตามตรงแล้วก็ไม่ใช่การปฏิบัติงานตามปกติ ในตอนนั้นเพื่อทำการกู้ชีพฉุกเฉิน คำสั่งแพทย์และหนังสือยินยอมหลายฉบับจึงยังไม่ทันได้เซ็น

เผื่อในภายหลังญาติผู้ป่วยเกิดมีข้อโต้แย้ง หรือผู้เชี่ยวชาญจากสำนักงานสาธารณสุขมาตรวจสอบประวัติการรักษาย้อนหลัง มันก็คงยากที่จะอธิบาย

แม้ความน่าจะเป็นแบบนี้จะมีไม่มาก แต่ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า รอบคอบสักหน่อย ย่อมเป็นผลดีเสมอ

ดังนั้น หลังจากที่เซียวเฉินกวงอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว ก็เตรียมตัวกลับไปที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปพร้อมกับพวกหวังจินกัง

ลิฟต์เลื่อนลงมา ประตูเปิดออก

กลุ่มคนเดินเข้าไปในลิฟต์

หวังจินกังเป็นคนแรกที่กดปุ่มลิฟต์ชั้น 7 ส่วนเซี่ยเทาที่อยู่ข้างๆ เขากลับกดไปที่ชั้น 6 เบาๆ

เมื่อเห็นภาพนี้ ซือชงก็รีบหลบไปอยู่ที่มุมลิฟต์ หดตัวลีบเล็ก เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนลูกหลง

หืม

ตอนนี้แม้แต่เซียวเฉินกวงก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว

ต้องรู้ไว้ว่าชั้น 7 คือห้องพักผู้ป่วยแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ ส่วนชั้น 6 ก็คือห้องพักผู้ป่วยแผนกศัลยกรรมทั่วไปของพวกเขา

แต่ตอนนี้ หัวหน้าแผนกสองคนกลับกดปุ่มลิฟต์ไปที่ชั้นของอีกฝ่าย นี่มันอะไรกัน ใจตรงกัน หรือว่ารักใคร่กลมเกลียวกันแน่

จากนั้นลิฟต์ก็เลื่อนลง ภายในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนที่เงียบสงัดไร้สรรพเสียง

ติ๊ง

เสียงดังขึ้นเบาๆ ประตูลิฟต์เปิดออก หยุดอยู่ที่ชั้น 7

หัวหน้าแผนกเซี่ย ถึงแล้วครับ

เมื่อเห็นเซี่ยเทายืนทื่อเป็นท่อนไม้อยู่หน้าประตู ไม่ยอมขยับเขยื้อน หวังจินกังจึงหวังดีเอ่ยเตือน

อ้อ ใช่แล้วล่ะ ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนที่ไปช่วยผ่าตัดเมื่อกี้ ยังไม่ทันได้เขียนบันทึกการผ่าตัดเลย

ตอนนี้หมอเซียวก็จะกลับไปเขียนประวัติการรักษาเพิ่มเติมที่แผนก ผมกับหัวหน้าซือก็ว่างพอดี งั้นพวกเราไปเขียนด้วยกันเลยแล้วกัน

เซี่ยเทาเงยหน้ามองเพดานลิฟต์ พูดด้วยท่าทางจริงจัง

พูดจบ ประตูลิฟต์ก็กำลังจะปิดลง

หัวหน้าแผนกเซี่ย เดี๋ยวผมหาคนเขียนให้คุณเอง ถึงเวลาค่อยส่งไปให้คุณเซ็นที่ห้องทำงาน เอาไหมครับ

หวังจินกังยกแขนขึ้นมากั้นประตูลิฟต์ไว้ ภายในพื้นที่เงียบสงบ ราวกับได้ยินเสียงกัดฟันกรอด

แบบนั้นไม่ได้หรอก จะรบกวนหัวหน้าแผนกหวังได้ยังไง อีกอย่าง ผมก็มีขาเดินเองได้ ชั้นบนชั้นล่างใกล้แค่นี้ แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ตามกฎของโรงพยาบาล หลังจากเขียนประวัติการรักษาเสร็จ ต้องเซ็นชื่อกำกับด้วยตัวเองทันที จะให้คนอื่นทำแทนได้ยังไง คุณว่าจริงไหม หัวหน้าซือ

เซี่ยเทาหันไปหาซือชงที่กำลังยืนตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมลิฟต์ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

ชะ ใช่ ใช่ค่ะ

ซือชงรู้สึกได้ว่ามีสายตาลุกเป็นไฟคู่หนึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ

เธอพูดติดอ่าง ในใจอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เซียวเฉินกวงเป็นคนเก่ง มีความสามารถ พวกคุณต่างก็ถูกใจเขา ถึงได้มาแย่งตัวกันต่อหน้าแบบนี้

แต่พวกคุณจะแย่งคนก็แย่งไปสิ ทำไมต้องมาดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยล่ะ

เมื่อเห็นว่าซือชงกำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อ หวังจินกังก็แค่นเสียงเย็นชา แล้วดึงมือที่กั้นประตูลิฟต์กลับมา

ลิฟต์เลื่อนลงอีกครั้ง มาถึงชั้น 6 แผนกศัลยกรรมทั่วไป

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เซี่ยเทาก็เดินยิ้มร่าออกมาเป็นคนแรก พร้อมกับใช้มือบังประตูลิฟต์ไว้ และทำท่าผายมือเชื้อเชิญ

เสี่ยวเซียว เหนื่อยแล้วใช่ไหม รีบออกมาสิ พวกเราจะได้ไปเขียนประวัติการรักษาให้เสร็จด้วยกัน คืนนี้ถ้าว่าง ไปกินข้าวด้วยกันนะ

สิ้นประโยคนี้ ทุกคนก็ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆ ดังขึ้นอีกครั้ง

เมื่อเซียวเฉินกวงเห็นดังนั้น ก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ มองหัวหน้าแผนกสองคนที่กำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือดด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก

ในใจคิดว่าตาแก่สองคนนี้อายุรวมกันก็ร้อยกว่าปีแล้ว ยังจะมาทำตัวแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นอีก ขืนเอาไปพูดต่อ ไม่กลัวคนเขาหัวเราะเยาะหรือไง