บทที่ 73 ใหญ่เกินไป ผมดึงไม่ไหว

"หมอเซียวคะ ผลตรวจพยาธิวิทยาแบบเร่งด่วนของคนไข้มาแล้วค่ะ"

"เป็นมะเร็งชนิดที่ยังไม่แบ่งตัว (Anaplastic Carcinoma) ซึ่งมีความรุนแรงสูงมาก จัดอยู่ในระยะลุกลามของมะเร็งต่อมไทรอยด์ค่ะ"

พยาบาลแผนกฉุกเฉินถือใบรายงานผลการตรวจ วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาที่ห้องกู้ชีพ

ในเวลานี้คนไข้เตรียมตัวพร้อมแล้ว และกำลังจะเคลื่อนย้ายไปยังห้องผ่าตัด

เมื่อได้ยินเนื้อหาในใบรายงาน หลินเกายางก็มองเซียวเฉินกวงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขาเดาถูกเผงเลย

คนไข้ที่เพิ่งกู้ชีพจากการขาดอากาศหายใจเมื่อครู่นี้ เป็นคนไข้มะเร็งต่อมไทรอยด์จริงๆ

ความสามารถในการวินิจฉัยของเซียวเฉินกวง ทำให้หลินเกายางต้องทึ่งอีกครั้ง

"นี่มันมะเร็งระยะสุดท้ายเลยนะคะ คนไข้คนนี้จะรักษาไม่หายแล้วใช่ไหมคะ"

พยาบาลแผนกฉุกเฉินมองคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงกู้ชีพด้วยสีหน้าเสียดาย

เพราะถึงอย่างไรในยุคสมัยนี้ โรคมะเร็งยังไม่ได้แพร่ระบาดอย่างหนักเหมือนในปัจจุบัน

ทุกคนยังอยู่ในยุคที่ได้ยินคำว่ามะเร็งก็หน้าถอดสีกันแล้ว

ดังนั้นเมื่อพยาบาลแผนกฉุกเฉินได้รับข่าวร้ายนี้ เธอก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

แม้แต่หลินเกายางและหลิวเถี่ยที่ได้ยินข่าวนี้ ในใจก็รู้สึกหนักอึ้งเช่นกัน

แต่เมื่อเทียบกับพวกเขา เซียวเฉินกวงกลับดูนิ่งสงบผิดปกติ

"มะเร็งต่อมไทรอยด์ ขอแค่ยังไม่แพร่กระจาย ก็ยังมีความหวัง ทุกคนไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ"

"อีกอย่าง เมื่อกี้ผมตรวจดูแล้ว เซลล์มะเร็งยังไม่ลุกลามไปที่หลอดลมและเนื้อเยื่อรอบๆ"

"นี่ก็ถือว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายครับ"

ในยุคหลัง มะเร็งต่อมไทรอยด์ถูกขนานนามว่าเป็น มะเร็งขี้เกียจ ก็มีเหตุผลของมันอยู่

ลุกลามช้า โอกาสกลายพันธุ์ต่ำ ขอแค่รักษาอย่างจริงจัง โดยทั่วไปก็สามารถรักษาให้หายขาดได้

ต่อให้เป็นคนไข้แบบที่อยู่ตรงหน้านี้ ขอแค่ผ่าตัดให้ดี ก็สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือของมะเร็งได้เช่นกัน

เมื่อทุกคนเห็นว่าเซียวเฉินกวงยังคงมีท่าทีเยือกเย็น ไม่ตื่นตระหนกตั้งแต่ต้นจนจบ ความกังวลในใจก็ลดลงไปบ้าง

"เสี่ยวเซียว เราจะขึ้นโต๊ะผ่าตัดเลยไหม"

หลิวเถี่ยลองหยั่งเชิงถามดู

"แน่นอนครับ" เซียวเฉินกวงพยักหน้า

"โอเค เดี๋ยวผมจะแจ้งห้องผ่าตัดให้ดูว่าเตรียมห้องผ่าตัดพร้อมหรือยัง"

ในเวลานี้หลิวเถี่ยเชื่อมั่นในตัวเซียวเฉินกวงแบบเต็มร้อย ในเมื่อเขาบอกว่าทำได้ การผ่าตัดครั้งนี้ก็ต้องทำได้แน่นอน

เมื่อเห็นว่าคนไข้กำลังจะขึ้นโต๊ะผ่าตัด หลินเกายางที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มอยู่ไม่สุข

เพราะถึงอย่างไรคนไข้ก็มาจากแผนกฉุกเฉิน ในฐานะหมอที่รับคนไข้ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะขึ้นโต๊ะผ่าตัดด้วยเช่นกัน

แต่ความมีเหตุผลก็คอยเตือนเขาอยู่เสมอ ว่าตอนนี้เขาสังกัดแผนกศัลยกรรมฉุกเฉิน ถ้าต้องขึ้นโต๊ะผ่าตัด แล้วบังเอิญมีคนไข้ศัลยกรรมฉุกเฉินเข้ามาจะทำยังไง

การละทิ้งหน้าที่สำหรับหมอแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับทหารที่หนีทัพกลางสมรภูมิ

ยิ่งตอนนี้เป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืน ต่อให้หาคนมาเข้าเวรแทนชั่วคราว ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมาทันหรือไม่ คนรับโทรศัพท์ก็คงด่าทอไปถึงโคตรเหง้าศักราชของเขาแล้วล่ะ

ความรู้สึกเสียดาย ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของหลินเกายาง

"อยากขึ้นโต๊ะผ่าตัดหรือครับ"

"อยากครับ..."

ตอนนั้นเอง เสียงเบาๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้หลินเกายางพยักหน้าตอบรับตามสัญชาตญาณ

"ได้ครับ เดี๋ยวผมติดต่อให้" เซียวเฉินกวงพูด

หลินเกายาง: "???"

หลินเกายางประหลาดใจไม่หยุด เซียวเฉินกวงจะช่วยหาคนมาเข้าเวรแทนเขาได้ยังไง มันเป็นไปไม่ได้หรอก

ต้องรู้ไว้ว่าคนที่มาเข้าเวรแผนกฉุกเฉิน ล้วนถูกยืมตัวมาจากแผนกต่างๆ นอกจากหัวหน้าแผนกของตัวเองแล้ว ก็ไม่มีใครสั่งใครได้ทั้งนั้น

เซียวเฉินกวงมีวิธีอะไร ถึงจะช่วยแก้ปัญหาแบบนี้ให้เขาได้

ด้วยความสงสัย เขาเห็นเซียวเฉินกวงต่อโทรศัพท์ไปสายหนึ่ง

เพียงไม่นาน ชายหนุ่มท่าทางงัวเงีย เหมือนยังลืมตาไม่ขึ้นด้วยซ้ำ ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาที่แผนกฉุกเฉิน

"กงเลี่ยงหรือ"

เมื่อเห็นผู้มาเยือน หลินเกายางก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

คนคนนี้ไม่ใช่หมอจากแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารหรือ เซียวเฉินกวงโทรเรียกมาได้ยังไงแค่กริ๊งเดียว

ต้องรู้ไว้ว่ากงเลี่ยงนั้นขึ้นชื่อเรื่องความกะล่อน ถ้าใครจะขอแลกเวรด้วย เขาก็มักจะมีข้ออ้างสารพัดมาปฏิเสธเสมอ

สรุปก็คือ เป็นคนที่ไม่ยอมเสียเปรียบใครเด็ดขาด

ทว่า ตอนนี้

กงเลี่ยงไม่เพียงแต่วิ่งหน้าตั้งมาหา แต่ยังทำตามคำสั่งของเซียวเฉินกวงทุกอย่าง ดูจากท่าทางแล้ว ขาดแค่เอาหางมาเสียบก้นแล้วส่ายไปมาเท่านั้นเอง

"หัวหน้าเซียว มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" กงเลี่ยงฉีกยิ้มกว้าง เมินเฉยต่อสายตาประหลาดใจของทุกคน

ตอนนี้เขาจำคำสอนของหัวหน้าแผนกได้ขึ้นใจ สำหรับเซียวเฉินกวงแล้ว ไม่ว่าเขาจะขออะไร กงเลี่ยงก็พร้อมจะทำตามให้หมด

"ช่วยเข้าเวรแทนหน่อย ผมจะพาหมอหลินขึ้นโต๊ะผ่าตัด"

เซียวเฉินกวงพูดอย่างตรงไปตรงมา

กงเลี่ยง: "???"

เขามองไปที่หลินเกายางที่อยู่ข้างๆ ในใจก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาตงิดๆ

เดิมทีพอได้ยินเซียวเฉินกวงบอกว่ามีการผ่าตัด หัวใจของเขาก็เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

ความพยายามของเขาในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทน ไม่เสียแรงที่วันนี้เขาอุตส่าห์ปักหลักอยู่ที่แผนกศัลยกรรมทั่วไป เพื่อเรียกคะแนนความสงสารจากเซียวเฉินกวง

แต่ทำไม สุดท้ายแล้วหลินเกายางถึงได้สิทธิ์ขึ้นโต๊ะผ่าตัด ส่วนเขาถึงไม่มีโอกาสนั้นล่ะ

ความหวังที่เต็มเปี่ยมของกงเลี่ยงถูกสาดด้วยน้ำเย็นเฉียบ ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

แต่ไม่นานเขาก็ปรับตัวได้ เพราะถึงอย่างไรความบาดหมางระหว่างเขากับเซียวเฉินกวง ก็เริ่มเปลี่ยนไปเพราะโทรศัพท์สายนี้แล้ว

ขอเพียงเขายังคงพยายามต่อไป เชื่อว่าเซียวเฉินกวงก็คงไม่ใจร้ายกับเขานักหรอก

ขอแค่เกาะเส้นสายนี้ไว้ได้ ถึงเวลาที่เขากลับไปแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร หัวหน้าแผนกก็คงไม่ต้อนรับเขาอย่างเฉยเมยแน่นอน

เมื่อคิดได้แบบนี้ กงเลี่ยงก็กลับมามีไฟอีกครั้ง เขาสะบัดมือใหญ่ พูดกับหลินเกายางว่า "หมอหลิน คุณกับหัวหน้าเซียวไปผ่าตัดให้สบายใจเลยครับ เดี๋ยวแผนกฉุกเฉินผมช่วยดูให้เอง"

ในเวลานี้ สายตาของเซียวเฉินกวงจับจ้องไปที่กงเลี่ยง ฝ่ายหลังตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบชูมือขึ้นรับประกันทันที

"หัวหน้าเซียว ผมเข้าใจความหมายของคุณครับ ต่อไปถ้าเจอปัญหาผมจะพยายามแก้ไขอย่างเต็มที่ จะไม่โยนคนไข้ให้คนอื่นเด็ดขาด และจะไม่ปล่อยปละละเลยแน่นอนครับ"

"ผมขอสัญญาว่า ต่อไปนี้ผมจะเป็นหมอที่ดีตั้งใจทำงานครับ"

หลังจากได้รับบทเรียนก่อนหน้านี้ กงเลี่ยงก็ถือว่ารู้แจ้งเห็นจริงแล้ว

เมื่อเซียวเฉินกวงเห็นดังนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะถึงอย่างไรการที่เขาคิดได้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี

"ไปเถอะ"

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เซียวเฉินกวงก็พาคนไข้ขึ้นไปยังห้องผ่าตัด

หลินเกายางที่เดินตามพวกเขามาตลอด ตอนนี้ยังรู้สึกมึนงงอยู่เลย

เขามองดูเซียวเฉินกวงที่กำลังจัดการเตรียมการผ่าตัดให้คนไข้อย่างเป็นระบบระเบียบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาค้นพบว่า ที่แท้ความแตกต่างระหว่างคนเรา มันจะมากได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

บนโต๊ะผ่าตัด ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง เริ่มเตรียมการผ่าตัด

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งห้องผ่าตัดก็วุ่นวายขึ้นมาทันที

จัดเตรียมอุปกรณ์ ปูผ้า ฆ่าเชื้อ

ทุกขั้นตอนเป็นไปอย่างรวดเร็ว

เซียวเฉินกวงยิ่งไม่ได้อยู่เฉย หลังจากล้างมือและฆ่าเชื้อเสร็จ เขาก็สวมชุดผ่าตัด และก้าวขึ้นสู่โต๊ะผ่าตัด

ในเวลานี้ หลินเกายางก็ล้างมือเสร็จแล้วเช่นกัน และมายืนอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยที่หนึ่ง

ตอนนี้เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เซียวเฉินกวงกลับดูเหมือนศาสตราจารย์อาวุโส เขาหยิบมีดผ่าตัดและคีมจับหลอดเลือดขึ้นมา

เริ่มทำการผ่าแยกเนื้อเยื่อ (Blunt Dissection) ตามรอยกรีดที่ทำไว้อย่างชำนาญ

ชั้นไขมัน ชั้นกล้ามเนื้อ จนถึงชั้นเยื่อบุในที่สุด เซียวเฉินกวงลงมือได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว

เทคนิคที่ยอดเยี่ยมและความเร็วของเขา ทำให้หลินเกายางที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

ความรู้สึกที่ลื่นไหลแบบนี้ เขาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลย

เพียงไม่นาน เซียวเฉินกวงก็ค่อยๆ เลาะเนื้อเยื่อรอบๆ เนื้องอกออก ก้อนเนื้อร้ายขนาดเท่าไข่ห่านก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา

"ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้ล่ะ!"

แม้หลินเกายางจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเห็นเนื้องอกก้อนใหญ่ขนาดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ

"มิน่าล่ะถึงไปกดทับหลอดลมของคนไข้ จนเกือบทำให้เธอขาดอากาศตาย"

"เนื้องอกแบบนี้ ถ้าปล่อยไว้ไม่ยอมรักษา ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ"

ตอนนั้นเองหลินเกายางถึงได้เข้าใจ ว่าทำไมเซียวเฉินกวงถึงได้ยืนกรานที่จะทำการผ่าตัดในครั้งนี้

ถึงขั้นไม่ลังเลที่จะใช้ช่องทางด่วน

เขากำลังแข่งกับเวลาเพื่อช่วยชีวิตคนจริงๆ

"เตรียมตัดเนื้องอกออก ใช้เครื่องมือถ่างแผลต่อมไทรอยด์ เปิดวิสัยทัศน์ในบริเวณที่ผ่าตัดให้กว้างที่สุด"

ในเวลานี้เซียวเฉินกวงกำลังตั้งสมาธิ เพื่อเตรียมการขั้นตอนสุดท้ายในการแยกเนื้องอก

แต่รออยู่นาน ก็พบว่าวิสัยทัศน์ตรงหน้ายังเปิดกว้างไม่พอ

"ดึงแผลยังไงเนี่ย"

เซียวเฉินกวงเพิ่งจะอ้าปากโวยวาย แต่ก็พบว่าหลินเกายางที่อยู่ตรงหน้ากำลังมีสีหน้าลำบากใจ

"หมอเซียว เนื้องอกมันใหญ่เกินไป ผมคนเดียวดึงไม่ไหวครับ..."