บทที่ 72 ช่วยชีวิตคนสำคัญที่สุด ช่องทางด่วนแผนกฉุกเฉิน

หากเนื้องอกที่ลำคอของคนไข้ไม่ได้ทำให้หายใจไม่ออก บางทีอาจจะยังมีเวลาเตรียมการตรวจเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้แน่ใจว่าคนไข้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ก่อนจะขึ้นโต๊ะผ่าตัด

แต่ตอนนี้ เพื่อรักษาชีวิต คนไข้จึงถูกบังคับให้ต้องทำการเจาะระบายลดแรงดันที่ลำคอไปแล้ว

ซึ่งนี่อาจทำให้เกิดการติดเชื้อย้อนกลับของเซลล์มะเร็ง ส่งผลให้มะเร็งแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย

ด้วยเหตุนี้ เซียวเฉินกวงจึงตัดสินใจพาคนไข้ขึ้นโต๊ะผ่าตัดทันที เพื่อกำจัดเนื้องอกนี้ให้สิ้นซาก

"แต่ว่า ตอนนี้แม้แต่ข้อมูลของคนไข้ก็ยังไม่ครบถ้วนเลย จะทำเรื่องแอดมิทได้ยังไงล่ะคะ"

ตอนนี้พยาบาลก็เข้าใจดีว่าเวลาเป็นเงินเป็นทอง แต่คนไข้ไม่มีแม้กระทั่งข้อมูลพื้นฐาน เธอไม่รู้เลยว่าจะทำเรื่องให้คนไข้ด้วยวิธีไหน

"ก็ทำตามขั้นตอนการแอดมิทของผู้ป่วยอนาถา ใช้ช่องทางด่วนเลย"

เซียวเฉินกวงพูดจบก็เตรียมตัวจะติดต่อห้องผ่าตัด แต่ตอนนั้นเอง เสียงสงสัยของพยาบาลก็ดังขึ้น

"หมอเซียว ผู้ป่วยอนาถาฉันพอเข้าใจ แต่ช่องทางด่วนคืออะไรหรือคะ"

สิ้นประโยคนี้ ร่างกายของเซียวเฉินกวงก็ชะงักไป จากนั้นก็เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

เขาลืมไปเลยว่าตัวเองอยู่ในปี 1999

ต้องรู้ไว้ว่า ในประเทศ การพัฒนาของแผนกเวชศาสตร์ฉุกเฉินทั้งหมดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 1986 เท่านั้น

แม้แต่เมืองระดับสามและระดับสี่หลายแห่ง ก็เพิ่งจะเริ่มสร้างแผนกฉุกเฉินในช่วงปลายยุค 90

มีหลายสิ่งที่ต้องได้รับการฟื้นฟูและพัฒนา

แนวคิดอย่าง ช่องทางด่วนแผนกฉุกเฉิน หลายพื้นที่ยังไม่ได้รับการส่งเสริม แน่นอนว่าคนที่รู้จักย่อมมีน้อย

"หมอเซียว ผมรู้จักช่องทางด่วนครับ เพียงแต่โรงพยาบาลของเราเหมือนจะยังไม่ได้นำมาใช้เลยนะครับ"

ในเวลานี้ หลินเกายางก็ก้าวออกมารับหน้า

ช่องทางด่วนที่เซียวเฉินกวงเพิ่งพูดถึง หลินเกายางเคยโชคดีได้ฟังอาจารย์สอนตอนที่ฝึกงานในโรงเรียน

นี่คือรูปแบบที่แผนกฉุกเฉินใช้เมื่อเผชิญกับผู้ป่วยที่ไม่มีเอกสารระบุตัวตน ไม่มีญาติ และไม่มีแหล่งรายได้ โดยจะทำการรักษาไปก่อน แล้วค่อยเก็บเงินทีหลัง

เพื่อให้ผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉินได้รับการรักษาอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เพื่อลดอัตราการเสียชีวิต

แต่รูปแบบนี้ จนถึงตอนนี้ มีเพียงเมืองใหญ่ๆ เท่านั้นที่กำลังส่งเสริม ส่วนโรงพยาบาลเซิ่งลี่ที่พวกเขาสังกัดอยู่ ไม่มีโอกาสได้เริ่มใช้เลย

เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับปัจจัยหลายด้าน ทั้งการสนับสนุนจากผู้บริหารโรงพยาบาล การลงทุนด้านเงินทุน และการจัดสรรบุคลากรและอุปกรณ์

ทว่า คำพูดต่อมาของเซียวเฉินกวง กลับทำให้หลินเกายางชะงักอึ้ง

"งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ก็เริ่มใช้เลยแล้วกัน"

เซียวเฉินกวงสวมถุงมือ ใช้กระบอกฉีดยาเปล่าดูดสารคัดหลั่งจากลำคอของคนไข้ใส่กล่องปลอดเชื้อ แล้วส่งให้พยาบาลที่อยู่ข้างๆ

"เอาไปส่งที่แผนกพยาธิวิทยาเพื่อตรวจชิ้นเนื้อแบบเร่งด่วน ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายบอกพวกเขาว่า ให้ลงบัญชีของแผนกศัลยกรรมทั่วไปไว้ก่อน"

"ติดต่อห้องผ่าตัด เตรียมขึ้นโต๊ะผ่าตัดฉุกเฉิน บอกไปเลยว่าเป็นคิวที่เซียวเฉินกวงแผนกศัลยกรรมทั่วไปนัดไว้"

"ห๊ะ"

พยาบาลยืนอึ้งไปเลย

การจัดการแบบนี้ เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

คนไข้ไม่มีข้อมูล แต่ยังสามารถทำการตรวจและขึ้นโต๊ะผ่าตัดได้ นี่มันขัดแย้งกับแนวคิดดั้งเดิมของเธอที่ว่าต้องจ่ายเงินก่อนถึงจะรักษาได้อย่างรุนแรง

"ช่วยชีวิตคนสำคัญที่สุด ไปเถอะ"

เมื่อเห็นพยาบาลถือกล่องปลอดเชื้อวิ่งไปที่แผนกพยาธิวิทยาด้วยสีหน้างุนงง หลินเกายางที่อยู่ในห้องกู้ชีพกลับรู้สึกร้อนใจเล็กน้อย

"หมอเซียว งั้นเดี๋ยวผมสำรองจ่ายเงินให้คนไข้ไปก่อนดีไหมครับ"

สิ้นประโยคนี้ เซียวเฉินกวงก็ชะงักไป

คำพูดแบบนี้ เขาไม่ได้ยินจากปากหมอมานานมากแล้ว

แม้หมอจะเป็นคน มีอารมณ์ความรู้สึก และความเห็นอกเห็นใจก็กินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง

แต่ถ้าหมอคนไหนมีอารมณ์ร่วมมากเกินไป ก็ยากที่จะเดินบนเส้นทางสายการแพทย์ไปได้ไกล

ความจริงแล้วในสถานการณ์ฉุกเฉิน หมอส่วนใหญ่โดยความรู้สึกแล้ว ล้วนยินดีที่จะสำรองจ่ายเงินให้ผู้ป่วยอนาถากันทั้งนั้น

แต่ก็กลัวว่าถึงเวลา จะสร้างปัญหาตามมาอีกเป็นพรวน

เรื่องที่น่าพูดไม่ออกที่สุดก็คือ พอตามหาญาติเจอ ญาติกลับยืนกรานคำเดียวว่าการรักษาของหมอมีปัญหา

พอถามเหตุผล ความจริงก็ง่ายนิดเดียว

ถ้าการรักษาของคนไข้ไม่มีปัญหา ทำไมจู่ๆ หมอถึงต้องสำรองจ่ายเงินค่ารักษาให้คนไข้ด้วยล่ะ

จะต้องเป็นเพราะหมอรู้สึกผิด หรือไม่ก็ทำผิดแล้วร้อนตัวแน่ๆ

เรื่องแบบนี้ เซียวเฉินกวงเคยประสบมาแล้ว ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ค่อยๆ เก็บความหวังดีนี้ซ่อนไว้ในใจ

"หมอเซียว คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่กลัวว่าแผนกพยาธิวิทยาจะไม่ยอมตรวจให้ถ้าไม่เห็นใบเสร็จน่ะครับ"

หลินเกายางเห็นเซียวเฉินกวงเหม่อลอยไป จึงรีบอธิบาย

ความจริงสำหรับเขาแล้ว รูปแบบของช่องทางด่วนแบบนี้ หลินเกายางเห็นด้วยเต็มที่อย่างแน่นอน

เพราะถึงอย่างไรคนไข้ก็ยังอายุน้อยมาก หลินเกายางเองก็ไม่อยากให้เธอต้องล่าช้าในการรักษาจนอาการแย่ลง

แต่ตอนนี้รูปแบบการทำงานแบบนี้ ยังไม่มีใครในโรงพยาบาลนำมาใช้ ลำพังแค่คำพูดประโยคเดียวของเซียวเฉินกวง เรื่องนี้คงจะสำเร็จยาก

ดังนั้นหลินเกายางจึงเสนอตัวสำรองจ่ายเงินให้ก่อน

"นายไม่กลัวหรือว่าถ้าตามหาญาติคนไข้ไม่เจอ เงินจำนวนนี้นายจะต้องเป็นคนจ่ายเองทั้งหมดน่ะ"

เซียวเฉินกวงมองไปที่หลินเกายาง

แม้ค่ารักษาของคนไข้จะไม่ได้มากมายอะไร แต่สำหรับหมอที่เพิ่งเรียนจบมา ก็ถือว่าเป็นรายจ่ายก้อนโตไม่ใช่น้อย

"กลัวครับ"

หลินเกายางพยักหน้าอย่างจริงใจ จากนั้นก็พูดต่อว่า "แต่ในฐานะหมอ ผมกลัวว่าคนไข้จะเป็นอะไรไปคามือผมมากกว่าครับ"

คนไข้รายนี้หลินเกายางเป็นคนรับผิดชอบดูแล สำหรับเขาแล้ว ขอเพียงสามารถรักษาโรคของคนไข้ให้หายได้ เรื่องอื่นเขาก็รับได้หมด

"ตกลง ผมเข้าใจแล้ว แต่เงินจำนวนนี้ นายไม่ต้องออกหรอก"

เมื่อมองดูความกระตือรือร้นที่ยังไม่จางหายไปในดวงตาของหลินเกายาง เซียวเฉินกวงก็สามารถสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีต่อสายอาชีพนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

เซียวเฉินกวงอย่างไรเสียก็เป็นคนที่มีประสบการณ์จากสองชาติภพ เรื่องที่ดูจะยุ่งยากสำหรับคนอื่น สำหรับเขากลับเป็นแค่เรื่องขี้ผง

หลังจากต่อโทรศัพท์ไปไม่กี่สายอย่างรวดเร็ว เซียวเฉินกวงก็เตรียมจัดการให้คนไข้ขึ้นโต๊ะผ่าตัดฉุกเฉิน

"จะได้เหรอครับ"

หลินเกายางมองเซียวเฉินกวงด้วยความสงสัยอยู่บ้าง

หมอแผนกศัลยกรรมทั่วไปที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเองคนนี้ มีอิทธิพลมากขนาดไหนกัน ถึงสามารถจัดการเรื่องยุ่งยากขนาดนี้ให้เสร็จภายในเวลาแค่สามถึงห้านาทีได้

ในขณะที่เขากำลังสงสัย เสียงครืนๆ ก็ดังมาจากโถงทางเดินแผนกฉุกเฉิน

ชายวัยกลางคนเข็นเครื่องจักรสูงประมาณครึ่งตัวคน รีบร้อนเดินเข้ามา

"อ้าว คืนนี้พี่หลิวเข้าเวรหรือครับเนี่ย"

เมื่อเห็นผู้มาเยือน ก็พบว่าเป็นหลิวเถี่ยจากแผนกวิสัญญีวิทยา เซียวเฉินกวงจึงเอ่ยทักทาย

"หมอเซียว ไม่สิ... แพทย์ประจำบ้านอาวุโสเซียว ได้ยินว่าเป็นการผ่าตัดฉุกเฉินของคุณ ผมก็เลยรีบเข็นเครื่องช่วยหายใจลงมาให้เลยครับ"

เมื่อหลิวเถี่ยเห็นเซียวเฉินกวง เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เพราะถึงอย่างไรการผ่าตัดครั้งก่อน ก็ทำให้เขาได้รับประโยชน์มากมาย ถึงขั้นที่พอกลับไปถึงบ้านก็นอนไม่หลับ

คืนนี้ตอนที่กำลังเข้าเวร และกำลังคิดอยู่ว่าเมื่อไหร่จะได้ร่วมงานกับเซียวเฉินกวงอีก เสียงโทรศัพท์จากแผนกฉุกเฉินก็ดังขึ้น

เดิมทีเขาไม่จำเป็นต้องเข็นเครื่องช่วยหายใจลงมาด้วยตัวเองเลย

เพราะด้วยตำแหน่งและอายุงานระดับเขา แค่ให้หมอรุ่นน้องคนไหนไปก็ได้แล้ว

แต่พอได้ยินปลายสายบอกว่าเป็นการผ่าตัดฉุกเฉินที่เซียวเฉินกวงเป็นคนนัด เรื่องนี้ทำให้หลิวเถี่ยนั่งไม่ติดที่แล้ว

ดังนั้นเขาจึงอดใจรอไม่ไหว รีบเข็นอุปกรณ์วิ่งเหยาะๆ มาที่แผนกฉุกเฉินทันที

"พี่หลิว พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ เรียกผมว่าเสี่ยวเซียวก็พอแล้วครับ"

เซียวเฉินกวงรับเครื่องช่วยหายใจมา ตรวจสอบอุปกรณ์เล็กน้อย จากนั้นก็เปิดเครื่องตั้งค่าพารามิเตอร์แล้วต่อเข้ากับตัวคนไข้

เมื่อเห็นการทำงานที่คล่องแคล่วของเซียวเฉินกวง ดวงตาของหลิวเถี่ยก็เป็นประกาย

ต้องรู้ไว้ว่าเครื่องช่วยหายใจสำหรับเคลื่อนย้ายเครื่องนี้ ก็เป็นอุปกรณ์ใหม่ที่แผนกวิสัญญีวิทยาเพิ่งนำเข้ามา คนที่ใช้เป็นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย

แม้แต่ตัวหลิวเถี่ยเอง ก็เลือกใช้พารามิเตอร์ได้แค่ไม่กี่ตัวเท่านั้น

แต่เซียวเฉินกวงล่ะ

เครื่องมือที่อยู่ในมือเขาราวกับม้าพยศที่ถูกฝึกจนเชื่อง ไม่ว่าเขาจะปรับแต่งอย่างไร เครื่องมือก็ยังคงนิ่งเงียบราวกับแมวที่ว่าง่าย

อย่าว่าแต่ส่งเสียงเตือนเลย แม้แต่ดัชนีชี้วัดที่เข้าใจยากต่างๆ ภายใต้การปรับแต่งของเซียวเฉินกวง กลับดูปกติสมบูรณ์แบบ

ความสามารถระดับนี้ ทำให้หลิวเถี่ยที่ยืนมองอยู่รู้สึกคันยุบยิบในใจ ราวกับแมวข่วน หิวกระหายจนทนไม่ไหว

"แพทย์ประจำบ้านอาวุโส... เซียวหรือ"

คราวนี้หลินเกายางเข้าใจแล้ว มิน่าล่ะเซียวเฉินกวงถึงได้มีความมั่นใจขนาดนี้ ถึงกล้าเอาค่ารักษาของคนไข้ไปลงบัญชีแผนกศัลยกรรมทั่วไปอย่างไม่เกรงใจใคร

ที่แท้เขาก็เป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกศัลยกรรมทั่วไปไปแล้ว หน้าที่และอำนาจ เป็นรองแค่หัวหน้าแผนกเท่านั้น

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังสามารถเรียกพี่เรียกน้องกับบุคลากรระดับอาวุโสของแผนกวิสัญญีวิทยาได้อีกด้วย

แถมดูจากท่าทีนอบน้อมของหลิวเถี่ยแล้ว ใครเป็นพี่ใครเป็นน้องก็ยังไม่แน่เลย

เส้นสายระดับนี้ ฝีมือระดับนี้ ทำเอาหลินเกายางแทบจะอ้าปากค้างจนกรามค้างไปเลย