บทที่ 71 ผ่าตัดรักษามะเร็งต่อมไทรอยด์แบบถอนรากถอนโคนฉุกเฉิน

"มา ช่วยถ่างแผลหน่อย"

ตอนนี้การเจาะคอยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เมื่อครู่นี้เซียวเฉินกวงแค่ผ่าเปิดเพื่อระบายของเสียเฉพาะที่เท่านั้น

เพื่อให้อาการของคนไข้ทุเลาลงชั่วคราว

แต่การกระทำเพียงอย่างเดียวของเซียวเฉินกวง ก็ทำให้หลินเกายางที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่การวินิจฉัยทางคลินิกกลับเหนือกว่าเขาไปหลายระดับ ตอนนี้แม้แต่ทักษะการปฏิบัติงาน ก็ยังทิ้งห่างเขาแบบไม่เห็นฝุ่น

เมื่อกี้หมอเซียวบอกว่าอะไรนะ

คนไข้เป็นมะเร็งต่อมไทรอยด์ รอยบวมที่ห่อหุ้มลำคอไว้ทั้งหมดคือเนื้อเยื่อมะเร็ง

ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ

นั่นหมายความว่า หลอดเลือดปกติบริเวณคอจะพันกันยุ่งเหยิงกับหลอดเลือดที่หล่อเลี้ยงมะเร็ง ราวกับกลุ่มไหมพรมที่พันกันยุ่งเหยิง

โครงสร้างทางกายวิภาคทั้งหมดถูกทำลาย การลงมีดลงไปในนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินหลงทางในเขาวงกต

หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว ก็เท่ากับตกนรกหมกไหม้

แต่เซียวเฉินกวงกลับลงมีดอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

แค่มีดเดียว ก็สามารถหยุดยั้งค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดของคนไข้ที่กำลังดิ่งลงเหวได้

นี่ต้องมีความรู้ความเข้าใจในโครงสร้างทางกายวิภาคของร่างกายมนุษย์ลึกซึ้งขนาดไหน ถึงจะทำได้อย่างชำนาญถึงเพียงนี้

ยิ่งคิดหลินเกายางก็ยิ่งรู้สึกทึ่ง เขาสวมถุงมือเรียบร้อย แล้วเริ่มช่วยเซียวเฉินกวงถ่างแผลตามคำสั่ง

เครื่องมือถ่างแผลต่อมไทรอยด์ มีรูปร่างเหมือนตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่ S

ขนาดน่าจะพอๆ กับปากกาหมึกซึมหนึ่งด้าม

ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ล่ำสันของหลินเกายาง พอถือไว้ในมือก็ดูเหมือนของเล่นเด็กไปเลย

"นายเป็นคนใส่ท่อเหรอ"

หลังจากเซียวเฉินกวงทำการฆ่าเชื้ออีกครั้ง ก็ปรายตามองท่อช่วยหายใจทางปากของคนไข้

"ใช่ครับ มีปัญหา... อะไรหรือเปล่าครับ"

หลินเกายางใจคอไม่ดี ความรู้สึกแบบนี้เหมือนจู่ๆ ก็ถูกหัวหน้าแผนกสุ่มถามกลางที่ประชุมตอนเช้า ทำเอาเขารู้สึกเกร็งไปทั้งตัว

"อืม ใส่ได้ดีนี่"

เซียวเฉินกวงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะถึงอย่างไรศัลยแพทย์ที่ใส่ท่อช่วยหายใจเป็น ก็ถือว่าหาได้ยากยิ่งอยู่แล้ว

ยิ่งตอนนี้เป็นปี 1999 เซียวเฉินกวงเดาว่าทั่วทั้งโรงพยาบาลเซิ่งลี่ นอกจากพวกหมอแผนกวิสัญญีวิทยาแล้ว ก็คงมีแค่หัวหน้าแผนกอายุรกรรมใหญ่ๆ ไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำได้

คิดไม่ถึงเลยว่า หลินเกายางที่อยู่แผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ จะใส่ท่อช่วยหายใจได้ดีขนาดนี้

ไม่เพียงแต่ความสั้นยาวจะพอดี การยึดตรึงก็แน่นหนาเหมาะสม เมื่อกี้แม้แต่ความถี่ในการบีบลูกแอมบูแบค ก็ยังเป็นไปตามมาตรฐานเป๊ะ

ถ้าไม่ได้ดูป้ายชื่อ เซียวเฉินกวงคงคิดว่าเขาเป็นหมอประจำแผนกฉุกเฉินไปแล้ว

"เหรอครับ ผมก็ฝืนใจทำไปอย่างนั้นแหละครับ" เมื่อได้รับคำชมอย่างไม่คาดฝัน หลินเกายางก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

"อ้อ ครั้งแรกเหรอ เก่งมากเลยนะ"

การสามารถใส่ท่อช่วยหายใจได้สำเร็จในสถานการณ์ฉุกเฉินขนาดนี้ แถมยังเป็นตอนที่คนไข้กำลังจะขาดใจตาย ความนิ่งแบบนี้ สมควรได้รับคำชมจริงๆ

เซียวเฉินกวงเคยเจอเด็กรุ่นหลังฝีมือดีหลายคน ที่ความเร็วในการฝึกใส่ท่อช่วยหายใจสามารถวัดเป็นวินาทีได้เลย

แต่พอต้องลงมือทำจริง เจอคนไข้ฉุกเฉินสารพัดรูปแบบ ส่วนใหญ่ก็จะลนลานกันทั้งนั้น

บางคนยิ่งหนัก มือสั่นเป็นเจ้าเข้า ตอนนั้นอย่าว่าแต่จะช่วยชีวิตคนเลย แค่ตัวเองไม่โดนคนอื่นหามเข้าห้องกู้ชีพแทนก็บุญแล้ว

ในระหว่างที่พูดคุยกัน มือของเซียวเฉินกวงก็ไม่ได้ช้าลงเลย

เขาได้แยกเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังออกตามโครงสร้างทางสรีรวิทยาของคนไข้ และกรีดเปิดกระดูกอ่อนหลอดลมวงแหวนที่สี่ของเธอได้สำเร็จแล้ว

หลินเกายางที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น ก็รีบเอาเครื่องมือถ่างแผลต่อมไทรอยด์ในมือกดลงไปตรงรอยกรีดที่เซียวเฉินกวงทำไว้

แล้วดึงเบาๆ

กระดูกอ่อนหลอดลมวงแหวนสีขาวขุ่นปรากฏแก่สายตา และภายในหลอดลม หลินเกายางถึงกับมองเห็นปลายท่อช่วยหายใจที่ตัวเองเป็นคนใส่เข้าไปด้วย

"หมอเซียว อยู่ในหลอดลมแล้วครับ"

หลินเกายางรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

การเจาะคอผ่านผิวหนังในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ สำหรับเขาแล้ว ถือเป็นเคสแรกเลยทีเดียว

แม้จะไม่ได้ลงมือทำอะไรมาก แต่การได้ช่วยถ่างแผล ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

"ใส่ท่อเจาะคอเลย"

เซียวเฉินกวงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำ ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไรลงไป

เมื่อสอดท่อเจาะคอรูปตัว J เข้าไปในร่างกายคนไข้ ลูกบีบแอมบูแบคที่เดิมทีมีแรงต้านสูงก็คลายตัวลงทันที

กระแสอากาศที่ไหลเชี่ยวจากการบีบลูกแอมบูแบค ไหลเข้าสู่ร่างกายคนไข้ราวกับน้ำทิพย์ชโลมใจ

ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปแตะจุดที่น่าพอใจในชั่วพริบตา

"หมอเซียว หมอหลิน ค่าออกซิเจนที่ปลายนิ้วของคนไข้ขึ้นมา 90 เปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ"

เมื่อเห็นตัวเลขบนเครื่องมอนิเตอร์ พยาบาลแผนกฉุกเฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าตอนนี้คนไข้จะยังไม่ฟื้น แต่ก็ถือว่าพ้นขีดอันตรายไปเปราะหนึ่งแล้ว

ซึ่งนี่ก็หมายความว่า งานกู้ชีพของแผนกฉุกเฉินลุล่วงไปด้วยดี สิ่งที่เหลือ ก็คือการส่งมอบงานให้กับแผนกที่มาให้คำปรึกษา เพื่อให้แพทย์เฉพาะทางรับช่วงต่อ

"คนไข้มาคนเดียวเหรอ ไม่มีญาติคนอื่นมาด้วยเลยเหรอ"

แม้เซียวเฉินกวงจะรีบร้อนมา แต่ตอนเดินผ่านโถงทางเดินแผนกฉุกเฉิน เขาก็แอบปรายตามองอยู่บ้าง

โถงทางเดินแผนกฉุกเฉินที่มืดมิดไร้ผู้คน ในเวลานี้มีเพียงไฟในห้องกู้ชีพเท่านั้นที่สว่างไสว

"ยังไม่ทันได้ถามเลยค่ะ คนไข้ก็สำลักหายใจไม่ออกซะก่อน"

"แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว น่าจะเป็นคนที่มาทำงานต่างถิ่นคนเดียวนะคะ ไม่อย่างนั้นอาการหนักขนาดนี้ ก็น่าจะมีญาติมาด้วยสิคะ"

พยาบาลพยายามนึกทบทวนบทสนทนาก่อนที่คนไข้จะสำลัก แล้ววิเคราะห์ความเป็นไปได้ให้เซียวเฉินกวงฟัง

แน่นอนว่า นี่ไม่ใช่การคาดเดาจากจินตนาการล้วนๆ ของเธอหรอกนะ

เพราะถึงอย่างไร พยาบาลที่อยู่แผนกฉุกเฉินมานาน พอเจอเรื่องราวต่างๆ มาเยอะ ก็มักจะมีเซนส์บางอย่างที่บอกไม่ถูก

ความรู้สึกแบบนี้ก็ถือเป็นประสบการณ์ทางคลินิกอย่างหนึ่งเหมือนกัน

ก็เหมือนกับหมอที่ทำงานมานาน พอเห็นหน้าคนไข้แวบแรก ก็สามารถประเมินความรุนแรงและเร่งด่วนของอาการได้คร่าวๆ

แล้วค่อยใช้การตรวจร่างกายพื้นฐานอย่างการดู คลำ เคาะ ฟัง ก็สามารถตอบสนองความต้องการในการรักษาของคนไข้ได้แล้ว

ไม่ใช่เหมือนบางคน ที่ยังไม่ได้ซักประวัติให้ชัดเจน ก็สั่งตรวจนู่นตรวจนี่มาเป็นตั้งๆ ปล่อยให้คนไข้เสียเงินเป็นพันๆ สุดท้ายก็หาสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้

"ในเมื่อตอนนี้คนไข้ยังไม่มีญาติ งั้นก็เรียกคนของฝ่ายการแพทย์มาออกเอกสารยืนยันสิ"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซียวเฉินกวงก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เอกสารยืนยันอะไรคะ" พยาบาลรู้สึกงุนงง

เธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เลยไม่ค่อยเข้าใจความต้องการของเซียวเฉินกวงนัก

"ก็เอกสารยินยอมให้ผ่าตัดไงครับ"

สิ้นประโยคนี้ พยาบาลก็ร้องอ้อขึ้นมาทันที เพราะถึงอย่างไรการเจาะคอ ก็ถือเป็นการผ่าตัด ต้องให้ญาติเซ็นชื่อยินยอม

ตอนนี้ติดต่อญาติคนไข้ไม่ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น การให้ฝ่ายการแพทย์ที่รับผิดชอบเรื่องปวดหัวพวกนี้โดยตรงมาจัดการ ก็ถือเป็นทางออกที่ดี

เพียงแต่ การโทรตามคนมาทำงานตอนดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ มันจะดูไร้น้ำใจไปหน่อยหรือเปล่านะ

ในขณะที่พยาบาลกำลังลังเลว่าจะโทรดีหรือไม่ เสียงของเซียวเฉินกวงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะเป็นการออกคำสั่งมากกว่า

"ไม่ใช่แค่เอกสารยินยอมให้ผ่าตัดนะ แต่ต้องมีหนังสือมอบอำนาจจากคนไข้ด้วย ทางที่ดี โทรแจ้งตำรวจให้ช่วยติดต่อญาติด้วยเลย"

"รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

"อืม อาการของเธอ จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดฉุกเฉิน เพื่อเอาก้อนเนื้องอกที่ต่อมไทรอยด์ออก ไม่อย่างนั้นถ้ารอให้เซลล์มะเร็งลุกลามไปถึงชั้นเยื่อบุ ลามเข้าสู่กระแสเลือด จนแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย ถึงตอนนั้นจะผ่าตัดก็คงไม่ทันแล้วล่ะครับ"