บทที่ 70 การเจาะคอที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึง

"หมอหลินคะ คนไข้คงจะไม่เป็นอะไรในห้องฉุกเฉินใช่ไหมคะ" พยาบาลมองไปที่หญิงสาวบนเตียงกู้ชีพด้วยความร้อนใจ

หญิงคนนี้มาหาหมอเพียงลำพัง เนื่องจากตอนนั้นดึกมากแล้วและไม่มีคนไข้ในแผนกฉุกเฉิน หมอจึงกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักแพทย์เวร

พยาบาลที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนรับคนไข้

ตอนที่เห็นหญิงคนนี้ พยาบาลก็ถูกดึงดูดความสนใจไปที่ผ้าพันคอผืนหนาที่พันอยู่รอบคอของเธอทันที

เพราะถึงอย่างไรคืนในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายนก็ทั้งชื้นและอบอ้าว

ต่อให้หญิงคนนี้จะขี้หนาวแค่ไหน ก็ไม่น่าจะใส่ผ้าพันคอในวันที่อากาศร้อนจัดแบบนี้

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น กลับทำให้พยาบาลไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

หญิงคนนั้นอธิบายจุดประสงค์ที่มา ปลดผ้าพันคอออก เผยให้เห็นลำคอที่บวมแดง ผิวหนังรอบๆ นูนสูงขึ้นมา ราวกับมีห่วงยางรัดคอหอยไว้แน่น

ตอนแรก พยาบาลคิดว่าเธอเป็นโรคคอพอกประจำถิ่น หรือที่คนทั่วไปเรียกว่าโรคคอหอยพอก ซึ่งเกิดจากการขาดไอโอดีนทำให้ต่อมไทรอยด์โตทั่วๆ ไป

แต่อาการของหญิงคนนี้เห็นได้ชัดว่ารุนแรงกว่าโรคคอหอยพอกมากนัก

จนยังไม่ทันได้ซักถามสาเหตุให้แน่ชัด จู่ๆ เธอก็เอามือบีบคอตัวเอง ตาเหลือกโปน ราวกับคนขาดอากาศหายใจ หายใจไม่ออก

ภาพนี้ทำเอาพยาบาลตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่สัญชาตญาณวิชาชีพทำให้เธอรีบไปเคาะประตูห้องพักแพทย์เวรทันที

และรีบเข็นคนไข้เข้าห้องกู้ชีพ พร้อมกับให้ออกซิเจนอย่างเร่งด่วน

แต่อาการอุดกั้นของทางเดินหายใจส่วนบน ไม่ใช่สิ่งที่การให้ออกซิเจนจะแก้ปัญหาได้เลย

เมื่อเห็นหญิงคนนั้นหอบเหนื่อยจนทนไม่ไหว ในขณะที่พยาบาลกำลังทำอะไรไม่ถูก หลินเกายางก็มาถึง

รูปร่างที่สูงใหญ่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก แม้แต่พยาบาลในเหตุการณ์ก็ไม่เว้น

แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะทำให้หลินเกายางตกใจอยู่บ้าง

เพราะโรคฉุกเฉินแบบผู้หญิงคนนี้เขาก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

แต่หลินเกายางก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว และให้พยาบาลโทรแจ้งแผนกวิสัญญีวิทยาและแผนกศัลยกรรมทั่วไปให้มาปรึกษาเคสฉุกเฉิน

แต่เนื่องจากสถานการณ์คับขัน ผลจากการขาดอากาศหายใจทำให้หลินเกายางไม่มีทางเลือกอื่น

เขาทำได้เพียงฝืนใจหยิบอุปกรณ์กู้ชีพอย่างกล้องส่องกล่องเสียงออกมาจากกล่องกู้ชีพ เพื่อทำการใส่ท่อช่วยหายใจฉุกเฉินให้กับคนไข้

การใส่ท่อช่วยหายใจ คือการสอดท่อกลวงยาวประมาณสามสิบกว่าเซนติเมตร กว้างหนึ่งถึงสองเซนติเมตร ผ่านช่องปากของคนไข้ ทะลุผ่านสายเสียงเข้าไปในหลอดลมหลักของปอดคนไข้ เพื่อช่วยในการหายใจ และบรรเทาอาการขาดออกซิเจนจากการสำลัก

โชคดีที่หลินเกายางพยายามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็สามารถสอดท่อช่วยหายใจเข้าไปในหลอดลมของคนไข้ได้สำเร็จ

ในขณะที่เขากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก กลับพบว่าลูกบีบแอมบูแบคในมือมีแรงต้านมหาศาล และค่อยๆ ไม่สามารถช่วยคนไข้หายใจได้อีกต่อไป

เมื่อเห็นภาพนี้ ใบหน้าของหลินเกายางก็ซีดเผือด เขารู้ดีว่าอาการบวมที่คอของคนไข้ ได้ลุกลามจนไปกดทับทางเดินหายใจอย่างรุนแรงแล้ว

ถึงขนาดที่ว่าแม้จะใส่ท่อช่วยหายใจไปแล้ว ก็ยังไม่สามารถระบายอากาศได้สะดวก

เมื่อมองดูคนไข้ที่อาการแย่ลงเรื่อยๆ หลินเกายางก็รู้สึกหมดหนทางขึ้นมาทันที

แผนการในตอนนี้ มีเพียงการเจาะคอเท่านั้น ถึงจะช่วยชีวิตคนไข้ไว้ได้

แต่อาการบวมที่คอโดยไม่ทราบสาเหตุของคนไข้ ได้บดบังโครงสร้างเนื้อเยื่อทางกายวิภาคเดิมของเธอไปจนหมดแล้ว

หากด่วนตัดสินใจผ่าตัดเจาะคอ ถ้าเกิดพลาดไปโดนหลอดเลือดจนทำให้เลือดไหลทะลักเข้าไปในปอด ก็เท่ากับเป็นการปลิดชีพคนไข้ด้วยมือตัวเอง

ความเสี่ยงนี้ หลินเกายางไม่กล้าเสี่ยง และไม่สามารถเสี่ยงได้ เพราะเขาไม่มีความสามารถพอ

ส่วนแผนกหูคอจมูกของโรงพยาบาลพวกเขา เนื่องจากขีดความสามารถทั่วไปไม่ได้โดดเด่น ตอนกลางคืนจึงไม่มีหมอเข้าเวรฉุกเฉิน

ต่อให้เรียกมาก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ต่อให้ตอนนี้จะติดต่อเรียกรถพยาบาลฉุกเฉิน เพื่อส่งตัวไปยังโรงพยาบาลศูนย์ที่อยู่ห่างออกไปถึงยี่สิบกิโลเมตร ก็คงไม่ทันการแล้ว

เพราะการขาดออกซิเจนจากการอุดกั้นทางเดินหายใจ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ก็สามารถทำให้คนไข้มีภาวะสมองตายได้

และจากที่นี่ไปถึงโรงพยาบาลศูนย์ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

"จะทำยังไงดีล่ะทีนี้"

ความรู้สึกไร้หนทางอย่างลึกซึ้งก่อตัวขึ้นในใจของหลินเกายาง

"คนไข้มาคนเดียวด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่ามีญาติมาด้วยหรือเปล่า"

"ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา คราวนี้คงอธิบายยากแล้วล่ะค่ะ"

พยาบาลมองดูคนไข้ที่สัญญาณชีพกำลังจะดับลง ภายในใจร้อนรนกระสับกระส่าย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ทั่วทั้งห้องกู้ชีพ เหลือเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังก้องไปมาไม่หยุด ถึงขั้นแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาในห้องกู้ชีพแผนกฉุกเฉิน

เมื่อเขามองเห็นอาการของคนไข้ชัดเจน ก็ตะโกนขึ้นทันที "ผมเป็นหมอจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปที่มาช่วยปรึกษาเคส เซียวเฉินกวงครับ"

"เธอมีภาวะต่อมน้ำเหลืองโตที่เกิดจากมะเร็งต่อมไทรอยด์ ไปกดทับทางเดินหายใจถึงทำให้หายใจไม่ออก"

"การใส่ท่อช่วยหายใจแก้ปัญหาไม่ได้หรอก ลูกบีบแอมบูแบคไม่มีทางใช้ได้ผล"

"เตรียมเจาะคอ อุปกรณ์ฆ่าเชื้อ แจ้งแผนกวิสัญญีวิทยาให้เข็นเครื่องช่วยหายใจสำหรับเคลื่อนย้ายลงมาด้วย"

ด้วยประสบการณ์ทางคลินิกหลายปี เซียวเฉินกวงสามารถวิเคราะห์สาเหตุการป่วยของคนไข้ได้ในทันที

สิ้นเสียงสั่งการของเขา ทุกคนในที่นั้นต่างก็ชะงักไป

"เป็นเขานี่เอง"

เมื่อหลินเกายางเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดเจน ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเขาคือชายหนุ่มสะพายกระเป๋าเป้ที่ช่วยวินิจฉัยโรคให้คนไข้ของเขาที่หน้าประตูแผนกฉุกเฉินเมื่อตอนกลางวัน

"เขาอยู่แผนกศัลยกรรมทั่วไปหรือเนี่ย"

หลินเกายางตกตะลึงอย่างมาก

แต่เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว รีบหันไปพูดกับพยาบาลข้างๆ ว่า "เร็วเข้า ทำตามที่เขาบอก"

สิ้นคำพูดนี้ พยาบาลก็ไม่กล้ารอช้า รีบวิ่งจ้ำอ้าวไปที่ห้องรักษา เพื่อหยิบชุดอุปกรณ์เจาะคอที่แทบไม่ได้หยิบมาใช้ในเวลาปกติมา

เมื่อพยาบาลนำชุดเจาะคอมาให้ เซียวเฉินกวงก็ไม่ชักช้า รีบล้างมือฆ่าเชื้อแบบศัลยแพทย์ เพื่อเตรียมทำการเจาะคอ

"ขอเสื้อกาวน์สะอาดๆ ให้ผมสักตัว หรือจะเป็นชุดแยกเชื้อก็ได้"

เซียวเฉินกวงไม่มีเวลากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เนื่องจากอากาศร้อนจัด ตอนนี้เขาจึงใส่แค่เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำตัวใหญ่

สภาพแบบนี้จะมาทำการผ่าตัดเจาะคอ ดูยังไงก็ไม่ถูกระเบียบ

โชคดีที่ในห้องกู้ชีพแผนกฉุกเฉินมีชุดแยกเชื้อสำรองไว้ หลินเกายางจึงรีบไปหยิบมาสวมให้เซียวเฉินกวงด้วยตัวเอง

ในเวลานี้เซียวเฉินกวงสวมถุงมือปลอดเชื้อเรียบร้อยแล้ว ให้พยาบาลเปิดชุดอุปกรณ์เจาะคอชั้นนอกออก แล้วหยิบใบมีดกับด้ามมีดออกมาประกอบด้วยตัวเอง

ส่วนหลินเกายางที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาบิดฝาขวดโพวิโดนไอโอดีนออก เทลงในชามรักษา แล้วเริ่มทาฆ่าเชื้อที่ผิวหนังบริเวณลำคอของคนไข้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเห็นท่าทีคล่องแคล่วของเขา เซียวเฉินกวงก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

ต่อให้สถานการณ์จะเร่งด่วนแค่ไหน ก็ต้องทำการฆ่าเชื้อให้ได้มากที่สุด

เพราะถึงอย่างไรการผ่าตัดทางศัลยกรรม ก็คือการทำให้เกิดบาดแผล หากไม่ระวังเพียงนิดเดียว ก็อาจจะทำให้การผ่าตัดล้มเหลวไม่เป็นท่าได้จากการติดเชื้อรุนแรง

ตอนนี้เมื่อมีหลินเกายางคอยช่วยฆ่าเชื้ออยู่ข้างๆ เซียวเฉินกวงก็สามารถทำการผ่าตัดเจาะคอให้คนไข้ได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

ในเวลานี้ ใบหน้าของคนไข้เริ่มเขียวคล้ำ ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดบนเครื่องมอนิเตอร์ยังคงลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง

ทั่วทั้งห้องผ่าตัดเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก

ทุกคนกลั้นหายใจ มองดูเซียวเฉินกวงด้วยความตื่นเต้น เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนเขา

มีดผ่าตัดสะท้อนแสงไฟหลอดไส้ ส่องประกายความแวววาวของโลหะ

ปลายมีดอันแหลมคมถูกเซียวเฉินกวงแทงทะลุเข้าไปในลำคอที่บวมเป่งของคนไข้โดยตรง

ภาพนี้ ทำเอาหลินเกายางถึงกับหนังตากระตุก

การลงมีดผ่าเปิดแบบกว้างๆ เช่นนี้ สำหรับแผลเจาะคอแล้ว มันไม่ดูรุนแรงไปหน่อยหรือ

เพราะถึงอย่างไรลำคอของคนไข้ก็อยู่ในภาวะบวมเต่งไปหมด หากพลาดพลั้งไปตัดโดนหลอดเลือดจนทำให้เลือดออกมากคงเป็นเรื่องใหญ่แน่

ทว่าในตอนนี้ ปลายมีดอันคมกริบ ได้กรีดเปิดผิวหนังตามแนวรอยต่อระหว่างขอบล่างของกระดูกอ่อนไทรอยด์และรอยบุ๋มเหนือกระดูกอก ไปตามแนวกึ่งกลางลำคอด้านหน้าแล้ว

เมื่อกรีดเปิดผิวหนัง เซียวเฉินกวงก็ใช้ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย ผ่าเปิดกลุ่มกล้ามเนื้อด้านหน้าลำคอของคนไข้โดยตรง ทันใดนั้น เมือกสีแดงคล้ำก็ไหลทะลักออกมาตามรอยผ่า

เมื่อแรงดันลดลง ผิวหนังที่เคยบวมเต่งก็ราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ยุบตัวลงอย่างรวดเร็ว

"ดูสิ ลมหายใจของคนไข้กลับมาแล้ว ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดก็กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว"

พยาบาลที่เฝ้าอยู่ข้างคนไข้มาตลอด พบด้วยความประหลาดใจว่า คนไข้ที่เดิมทีหายใจรวยริน ตอนนี้หน้าอกเริ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะแล้ว

เมื่อได้ยินพยาบาลทัก หลินเกายางก็พบว่าตัวเลขบนเครื่องมอนิเตอร์คลื่นไฟฟ้าหัวใจของคนไข้เริ่มกลับมาคงที่แล้วเช่นกัน เขาถึงกับแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา

นี่... นี่มันจะเก่งเกินไปแล้ว

คนไข้ที่เมื่อกี้ยังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เพียงแค่เซียวเฉินกวงลงมีดเดียว ก็พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ในชั่วพริบตา

ในเวลานี้ เซียวเฉินกวงที่อยู่ในห้องกู้ชีพ ยืนหลังตรง สายตาแน่วแน่ มอบความรู้สึกมั่นใจและเยือกเย็นให้กับผู้คน

ในวินาทีนี้ ไม่ใช่แค่หลินเกายาง แต่แม้กระทั่งพยาบาลในห้องกู้ชีพ ต่างก็ถูกความเฉียบขาดในการลงมือของเซียวเฉินกวงสะกดไว้

ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาราวกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความน่าเกรงขาม ที่มีเพียงเวลาผู้เชี่ยวชาญจากมณฑลลงมาตรวจงานเท่านั้น ถึงจะมีได้