บทที่ 69 การปรึกษาเคสฉุกเฉิน

ซื้อเนื้อหมูมา แน่นอนว่าต้องเอามากิน แต่ก่อนจะกิน เซียวเฉินกวงยังสามารถเอามันมาใช้งานได้ก่อน

ต้องบอกว่าความหนุ่มแน่นนี่มันดีจริงๆ

แม้เมื่อคืนเพิ่งจะเข้าเวรดึก แถมเมื่อเช้ายังผ่านการกู้ชีพครั้งใหญ่มา แต่พอนั่งพักในห้องเช่าได้สักพัก ความเหนื่อยล้าก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

นี่มันช่างแตกต่างกับชาติก่อน ที่แค่อดนอนคืนเดียวก็ถูกทรมานจนแทบเป็นแทบตาย

เซียวเฉินกวงในตอนนี้ ยังคงรู้สึกว่าเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม

ความจริงแล้วในโรงพยาบาล สหภาพแรงงานมีการจัดสรรหอพักให้ เพียงแต่ห้องหนึ่งต้องอยู่รวมกันสามสี่คน ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่เรี่ยวแรงเหลือเฟือกันทั้งนั้น

ทุกคืนถ้าไม่วิ่งข้ามห้องไปเล่นไพ่ ก็จับกลุ่มล้อมวงเล่นไพ่นกกระจอก

สรุปก็คือวุ่นวายไร้ระเบียบตลอดทั้งวัน เสียงโห่ร้องตะโกนดังขึ้นไม่ขาดสาย

ถึงขนาดที่ว่าพอเซียวเฉินกวงลงเวรดึกกลับมาที่หอพัก ถ้าไม่ถูกกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอบอวลเต็มห้องยั่วน้ำลายจนหิวไส้กิ่ว ก็ต้องถูกควันบุหรี่มือสองรมจนไอคอกแคก น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

อย่าว่าแต่อ่านหนังสือทบทวนความรู้เลย แค่คิดจะนอนหลับพักผ่อนให้เป็นปกติก็ยังยาก

ความจริงแล้ว นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

เพราะถึงอย่างไรในยุคสมัยนี้ รูปแบบความบันเทิงก็ค่อนข้างขาดแคลน ไม่เหมือนยุคหลังที่ทุกคนมีสมาร์ตโฟนคนละเครื่อง ก็สามารถปัดหน้าจอดูวิดีโอหรืออ่านนิยายได้อย่างมีความสุข

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ที่นี่ เซียวเฉินกวงสามารถสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของผู้คนในยุค 90 ได้อย่างชัดเจน

แบกวิทยุเทปคาสเซตแบบสี่ลำโพง เดินไปตามตรอกซอกซอย เปิดเพลงฮิตคลาสสิกที่ทุกคนคุ้นหู

วิถีชีวิตของทุกคนดูผ่อนคลายมาก จะไม่มาด่าทอหรือลงไม้ลงมือกันกลางถนนเพียงเพราะเรื่องขี้ปะติ๋ว ถึงแม้ว่าเรื่องเอามีดแทงกันเลือดสาดจะมีให้เห็นบ่อยๆ ในรายงานข่าวก็ตาม

แน่นอนว่า การที่เซียวเฉินกวงยอมเจียดเงินเดือนอันน้อยนิดมาเช่าห้องอยู่ข้างนอก สาเหตุหลักก็เพื่อความสะดวกในการฝึกฝนทักษะการผ่าตัดของตัวเอง

อย่าเห็นว่าการผ่าตัดสองครั้งที่ผ่านมา ผลงานของเซียวเฉินกวงจะยอดเยี่ยมราวกับเทพเจ้าลงมาจุติ นอกจากจะเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์และประสบการณ์อันโชกโชนของเขาแล้ว อีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะหลังเลิกงานทุกวัน เขาจะใช้วิธีการฝึกฝนเฉพาะตัว โดยใช้เนื้อหมูมาฝึกความชำนาญในการผ่าตัดที่ห้องเช่านั่นเอง

ส่วนห้องเช่าของเซียวเฉินกวง ก็อยู่ฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล ความจริงแล้วมันก็คือชุมชนแออัดที่ยังไม่ได้ถูกรื้อถอน

อยู่ใกล้ ราคาถูก เสียอย่างเดียวคือสภาพแวดล้อมค่อนข้างแย่

เป็นห้องแถวสองสามชั้นเรียงรายกัน มีห้องพักหลายสิบห้อง ภายในมีแค่ห้องเล็กๆ ขนาดสิบกว่าตารางเมตร มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว อย่าว่าแต่เตาแก๊สเลย แม้แต่เตาถ่านหรือห้องน้ำก็ยังไม่มี

ถ้าจะทำกับข้าวก็ต้องไปใช้เตาทำอาหารส่วนรวมที่จัดไว้ตรงมุมชั้นหนึ่ง ถ้าอยากจะเข้าห้องน้ำ ก็ยิ่งไกลออกไปอีก

ต้องเดินออกจากประตูรั้วใหญ่ไปอีกร้อยเมตร ถึงจะมีส้วมที่ก่อด้วยอิฐแดงทาสีขาว

แต่เรื่องพวกนี้สำหรับเซียวเฉินกวงในตอนนี้ กลับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เขาเช่าห้องนี้ไว้นอกจากจะเอาไว้นอนแล้ว เวลาส่วนใหญ่ก็เอาไว้ใช้ฝึกซ้อม

เขาวางกระเป๋าเป้ไว้ข้างเตียง หยิบหนังสือที่หน้าด้านขอมาจากห้องทำงานของหวังจินกังออกมา

แล้วจัดวางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ

ในยุคสมัยนี้ หนังสือเฉพาะทางด้านการแพทย์แบบนี้ ไม่ใช่หนังสือเถื่อนที่หาซื้อได้ง่ายๆ ในราคาแค่สิบกว่าหยวนเหมือนในยุคหลัง

ราคาหนังสือเล่มหนึ่ง กะคร่าวๆ ว่าเอาไปจ่ายค่าเช่าห้องได้ตั้งหนึ่งเดือน

ข้างๆ หนังสือ ยังมีเขียงไม้ที่ขัดล้างจนสะอาดสะอ้านวางอยู่

นี่ก็คืออุปกรณ์ที่เซียวเฉินกวงใช้เป็นโต๊ะผ่าตัดจำลองสำหรับฝึกซ้อมเป็นประจำ

ล้างมือ วางเนื้อ หั่น เย็บ...

จนกระทั่งเนื้อหมูสามชั้นที่สมบูรณ์ชิ้นหนึ่งพรุนไปหมด เซียวเฉินกวงถึงได้หยุดมือ

จากนั้นก็เริ่มทบทวนข้อบกพร่องในการเย็บแผลเมื่อครู่นี้ แล้วปรับสภาพร่างกายใหม่ เพื่อรักษาระดับความคล่องแคล่วของมือไว้

นี่คือข้อเรียกร้องที่เซียวเฉินกวงมีต่อตัวเองในทุกๆ วัน ที่เขาเรียกว่าฝึกฝนจนเกิดความชำนาญ ก็คงจะประมาณนี้แหละ

เพราะถึงอย่างไรอยู่ในโรงพยาบาล ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีการผ่าตัดให้ทำทุกวัน และก็ไม่สามารถเอาคนไข้มาเป็นหนูทดลองฝึกฝีมือได้ตลอด

แม้จะเคยมีคนกล่าวไว้ว่า ศัลยแพทย์ที่ยอดเยี่ยมหรือโด่งดังระดับปรมาจารย์ มีใครบ้างที่ไม่เคยมีคนไข้ตายคามือ

แต่นั่นล้วนเป็นประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากบทเรียนอันเจ็บปวด ถ้าเป็นไปได้ เซียวเฉินกวงก็ขอไม่รับมันไว้จะดีกว่า

ถ้าหาเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องมาฝึกที่บ้านได้ ความคล่องแคล่วของนิ้วมือจะต้องพัฒนาแบบก้าวกระโดดแน่ๆ

เซียวเฉินกวงนึกถึงเครื่องจำลองการผ่าตัดผ่านกล้องในยุคหลัง ที่สามารถจำลองเนื้อเยื่อของมนุษย์ และทำการผ่าตัดผ่านกล้องแบบต่างๆ ได้โดยตรง

แม้จะยังมีความแตกต่างกับคนเป็นๆ อยู่บ้าง แต่ถ้าเอาไว้ฝึกฝีมือและรักษาสภาพร่างกาย ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

ส่วนในยุคนี้ คาดว่าก็น่าจะมีแล้วเหมือนกัน

แต่ในเวลานี้มันยังตกอยู่ในกำมือของประเทศมหาอำนาจตะวันตก ถือเป็นเทคโนโลยีหลักที่สำคัญ อย่าว่าแต่ราคาจะแพงหูฉี่เลย ที่สำคัญคือพวกเขาไม่มีทางยอมปล่อยมาให้คุณง่ายๆ หรอก

แน่นอนว่า เรื่องนี้เซียวเฉินกวงก็มีวิธีรับมือ เพียงแต่ปัญหาที่ต้องแก้ในตอนนี้ ก็คือจะไปหาเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องมาจากไหน

เพราะถึงอย่างไร พวกถุงมือปลอดเชื้อ ใบมีด และด้ายเย็บแผล ก็ยังพอจะเขียนรายงานขอเบิกจากแผนกเอามาฝึกที่บ้านได้

แต่เครื่องมือสำหรับการผ่าตัดผ่านกล้อง สำหรับในตอนนี้แล้ว มันยังแพงเกินไป ต่อให้เซียวเฉินกวงจะเป็นผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีแล้ว ก็ไม่สามารถแอบเอาหมกเม็ดกลับบ้านได้ตามอำเภอใจ

ดูเหมือนว่าจะต้องหาทางอื่นซะแล้ว

โครกคราก...

เผลอแป๊บเดียว ก็ถึงตอนเที่ยงแล้ว

เตาทำอาหารด้านนอกเริ่มคึกคักขึ้นมาแล้ว เสียงน้ำมันในกระทะแตกดังเป๊าะแป๊ะ เสียงผัดวัตถุดิบและตะหลิวกระทบกัน เพียงครู่เดียว กลิ่นหอมของเนื้อและกับข้าวก็โชยมาตามทางเดิน เล็ดลอดเข้ามาในห้องของเซียวเฉินกวง

จัดการเรื่องกินก่อนดีกว่า

เซียวเฉินกวงเลิกคิดให้ปวดหัว เขาหิ้วเศษเนื้อบนเขียง พร้อมกับหยิบพริกหยวกกำหนึ่งที่เหลือจากเมื่อวานซืน เดินลงไปชั้นล่างทำผัดพริกหยวกใส่เนื้อ

กินเสร็จก็หลับปุ๋ยไปเลย

การนอนหลับครั้งนี้เขาหลับสนิทมาก ถึงขั้นไม่ได้ฝันอะไรเลยด้วยซ้ำ

จนกระทั่งมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างเร่งรีบ เขาถึงได้ถูกปลุกให้ตื่น

นี่คือเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าอันเป็นเอกลักษณ์ของเพจเจอร์

เซียวเฉินกวงรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่สัญชาตญาณก็สั่งให้เขาควานหาเพจเจอร์ที่วางไว้ข้างหมอนมาเปิดดู

เมื่อมองเห็นข้อความบนหน้าจอชัดเจน เซียวเฉินกวงก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที

ถึงกับเป็นการปรึกษาเคสฉุกเฉินเลยหรือ

เนื่องจากเซียวเฉินกวงเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของแผนกศัลยกรรมทั่วไปแล้ว หากมีปัญหาอะไรที่รับมือยาก ก็จะแจ้งให้เขาทราบเป็นคนแรกเสมอ

เซียวเฉินกวงมองออกไปนอกหน้าต่าง พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า รอบด้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

นี่ก็ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ตามหลักแล้วถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ทางแผนกคงไม่เพจเรียกเขาหรอก

เซียวเฉินกวงไม่กล้าชักช้า เอาน้ำเปล่าลูบหน้า ความเย็นเฉียบที่ซึมผ่านผิวหนัง ทำให้เขาตาสว่างขึ้นมาทันที

พอสวมเสื้อผ้าเสร็จ เซียวเฉินกวงก็รีบวิ่งตรงไปที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเซิ่งลี่ทันที

......

ในเวลานี้ ภายในห้องกู้ชีพของแผนกฉุกเฉิน อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันตึงเครียด

หมอหลินคะ ค่าออกซิเจนของคนไข้ยังลดลงเรื่อยๆ เลย ตอนนี้เราจะทำยังไงดีคะ

พยาบาลมองไปที่เครื่องมอนิเตอร์ที่ส่งเสียงร้องเตือนไม่หยุด เส้นสีน้ำเงินที่แสดงค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดกำลังกะพริบไฟสีแดงบาดตา

92 เปอร์เซ็นต์

88 เปอร์เซ็นต์

84 เปอร์เซ็นต์

เพียงไม่นาน ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดที่เคยปกติ ก็ลดต่ำลงจนถึงระดับอันตราย

เมื่อมองดูคนไข้ที่หมดสติอยู่บนเตียง หลินเกายางก็ร้อนใจดั่งไฟลน

วันนี้เป็นวันแรกตั้งแต่เขาเข้าทำงาน ที่ต้องอยู่เวรฉุกเฉิน 24 ชั่วโมงเต็ม

แม้ว่าตอนอยู่แผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ เขาจะสามารถเข้าเวรคนเดียวได้แล้ว แต่แผนกฉุกเฉินก็ต่างจากห้องพักผู้ป่วย

ช่วงกลางวัน ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับคนไข้ศัลยกรรมฉุกเฉินสารพัดรูปแบบ ด้วยความรู้และประสบการณ์ทางคลินิกที่เขามี ก็ทำเอาเขาแทบจะรับมือไม่ไหว

เขาคิดว่าพอทนจนถึงเที่ยงคืน คนไข้ก็น่าจะน้อยลงแล้ว ตัวเองก็คงจะได้พักหายใจหายคอบ้าง

ก็จริงอยู่ที่พอตกดึก เมื่อเทียบกับตอนกลางวัน คนไข้ก็ลดลงไปมาก

ถึงขั้นที่ว่าผ่านไปหนึ่งหรือสองชั่วโมง ก็ยังไม่มีคนไข้เข้ามาเลยสักคน

เดิมทีหลินเกายางคิดว่าจะได้กลับไปที่ห้องพักแพทย์เวร เพื่อใช้เวลาคืนนี้ไปอย่างสงบสุข แต่ใครจะรู้ว่าตอนดึกดื่นค่อนคืน จะมีคนไข้หญิงสาวคนหนึ่งเข้ามารับการรักษา และได้ทำลายความสงบสุขของแผนกฉุกเฉินไปโดยสิ้นเชิง