บทที่ 68 หัวใจห้องซ้ายล้มเหลว หัวใจห้องขวาล้มเหลวต่างหาก!

เซียวเฉินกวงเก็บของใช้ส่วนตัวในแผนกอย่างลวกๆ แล้วสะพายกระเป๋าเป้ที่โรงพยาบาลแจกให้ เดินออกจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปบนชั้นหกของตึกผู้ป่วยใน

เขาขึ้นลิฟต์มาที่โถงผู้ป่วยในชั้นหนึ่ง มองดูโถงทางเดินด้านหน้าที่เต็มไปด้วยป้ายผ้า ซึ่งเขียนข้อความกระตุ้นให้มุ่งสู่การเป็นโรงพยาบาลระดับ A1

แม้จะยังเหลือเวลาอีกเกือบครึ่งปีก่อนถึงการประเมินเพื่อขึ้นเป็นโรงพยาบาลระดับ A1 แต่ก่อนจะมีการประเมินจริงจากผู้เชี่ยวชาญ ก็ต้องผ่านการประเมินเบื้องต้นหลายรอบ

ดังนั้นโรงพยาบาลหลายแห่งจึงเริ่มเตรียมตัวล่วงหน้าเป็นครึ่งปี

ตอนนี้โรงพยาบาลเซิ่งลี่ในเขตตงเฉิงก็เป็นเช่นนี้ โรงพยาบาลศูนย์ในเขตซีเฉิงก็เป็นเช่นนี้เช่นกัน

เซียวเฉินกวงเดินผ่านโถงทางเดินมาถึงแผนกผู้ป่วยนอก พยาบาลสาวสวยสวมสายสะพาย รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น กำลังยืนยิ้มแย้มต้อนรับผู้คนที่เดินไปมาอยู่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

ด้านหลังของเธอคือหน้าจอ LED ขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่บนผนังด้านนอกของทางเชื่อมชั้นสอง

บนหน้าจอขนาดใหญ่แสดงนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์และสโลแกนของโรงพยาบาลเซิ่งลี่

ดูแลผู้ป่วยให้เหมือนกับดูแลคนในครอบครัว

ใส่ใจผู้ป่วยก็เหมือนใส่ใจตัวเอง

ที่เคาน์เตอร์บริการด้านล่างสโลแกน มีกระถางต้นไม้สีเขียวขจีและดอกกุหลาบสีแดงสดวางอยู่

ดูเหมือนกำลังเตรียมต้อนรับคณะผู้เชี่ยวชาญที่จะมาประเมินเบื้องต้นในเร็วๆ นี้

ผู้บริหารโรงพยาบาลนี่ทุ่มเทเพื่อการเป็นโรงพยาบาลระดับ A1 จริงๆ นะเนี่ย แต่ไม่รู้ว่าพอคณะผู้เชี่ยวชาญมาถึง รอยยิ้มบนหน้าพวกจะยังยิ้มออกไหม

เซียวเฉินกวงมองดูสโลแกนที่เป็นแค่การจัดฉากตรงหน้า แล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

เขาเดินฝ่าฝูงชนที่จอแจออกจากแผนกผู้ป่วยนอก

ด้านนอกแดดเปรี้ยง ความร้อนชื้นอบอ้าวทำเอาคนอึดอัดไปหมด

แม้แต่อากาศก็ยังเหนียวเหนอะหนะจนแทบหายใจไม่ออก

เซียวเฉินกวงหรี่ตา ยกมือขึ้นบังแสงแดดที่สาดส่องลงมา แต่เกือบจะสะดุดล้มเพราะพื้นดินขรุขระใต้เท้า

ที่นี่ไม่มีตึกระฟ้าสูงตระหง่าน ไม่มีถนนสายใหญ่ที่รถราขวักไขว่

นอกจากตึกผู้ป่วยในด้านหลังเขาแล้ว เซียวเฉินกวงก็หาตึกที่สูงเกินห้าชั้นไม่เจออีกเลย

แม้เขาจะมาอยู่ที่นี่ได้สองเดือนแล้ว แต่ความรู้สึกเหมือนถูกย้อนเวลากลับไปยี่สิบสามสิบปีแบบนี้ ก็ยังทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจอยู่ดี

ในขณะที่เซียวเฉินกวงกำลังปรับตัวให้เข้ากับภาพตรงหน้า รถพยาบาลที่มีตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ของโรงพยาบาลเซิ่งลี่พิมพ์อยู่ ก็เปิดไซเรนพุ่งเข้ามาในสายตาของเขา

วี้หว่อ วี้หว่อ...

เสียงไซเรนบาดหูดังขึ้น รถเลี้ยวเข้ามาในประตูเหล็กบานใหญ่ของโรงพยาบาล และไปจอดที่ตึกสองชั้นเล็กๆ ที่แขวนป้ายแผนกฉุกเฉินซึ่งอยู่ไม่ไกล

พยาบาลสองคนเข็นเตียงผู้ป่วยวิ่งกระหืดกระหอบมาที่หน้ารถพยาบาล

ประตูรถเปิดออก แพทย์ชายคนหนึ่งที่มีหูฟังแพทย์คล้องคอเดินลงมาจากท้ายรถ

เขาดึงเตียงผู้ป่วยเข้ามาใกล้ มองดูผู้ป่วยที่นอนหน้าซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่กอยู่บนรถพยาบาล แล้วสั่งพยาบาลว่า

"คนไข้มีอาการหอบเหนื่อยจากภาวะหัวใจห้องซ้ายล้มเหลวเฉียบพลัน รีบเข็นเข้าไปฉีดมอร์ฟีนหนึ่งหลอดก่อน แล้วค่อยฉีดฟูโรซีไมด์ทางหลอดเลือดดำ 20 มิลลิกรัมเพื่อขับปัสสาวะ"

ในเวลานี้ผู้ป่วยหอบหายใจเสียงดังฟืดฟาด ปอดทั้งสองข้างเหมือนพัดใบใหญ่ที่ขาดทะลุ แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาห่างออกไปหลายเมตรก็ยังได้ยินชัดเจน

"ผิดแล้ว คนไข้ไม่ได้มีภาวะหัวใจห้องซ้ายล้มเหลวเฉียบพลัน แต่เป็นภาวะหัวใจห้องขวาล้มเหลวที่เกิดจากการติดเชื้อของถุงลมโป่งพองต่างหาก"

"เสียงกรอบแกรบในปอดไม่ได้เกิดจากเลือดคั่งในระบบไหลเวียนเลือดของปอด แต่เกิดจากการติดเชื้อในปอด ทำให้เลือดคั่งในระบบไหลเวียนเลือดทั่วร่างกาย"

แม้เซียวเฉินกวงจะเป็นศัลยแพทย์ แต่ประสบการณ์ทางคลินิกที่ได้มาจากการแข่งขันอย่างดุเดือดในชาติก่อน ทำให้เขารู้แจ้งเห็นจริงถึงอาการของผู้ป่วยราวกับตาเห็น

แพทย์ชายเพิ่งจะช่วยพยาบาลยกผู้ป่วยขึ้นเตียงเข็น เตรียมจะกลับเข้าไปในแผนกฉุกเฉิน ก็ได้ยินเสียงของเซียวเฉินกวงดังมาพอดี

เขาเบรกฝีเท้ากะทันหัน หันกลับไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สะพายกระเป๋าเป้ กำลังยืนมองมาทางนี้อยู่ไม่ไกล

เมื่อเซียวเฉินกวงเห็นแพทย์ชายหันกลับมา ก็พิจารณาเขาเช่นกัน

ผู้ชายคนนี้มีเครื่องหน้าคมชัด รูปหน้าไข่ ผิวสีแทนดูสุขภาพดี ทรงผมไม่ได้เป็นทรงแสกกลางที่กำลังฮิตเหมือน สี่จตุรเทพ ในยุคนั้น แต่เป็นทรงสกินเฮดที่ดูทะมัดทะแมงมาก

สวมเสื้อเชิ้ต กางเกงสแล็คสีดำ สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาว กล้ามเนื้อที่ล่ำสันดันเสื้อจนตึงเปรี๊ยะ ราวกับหอคอยเหล็กที่ตั้งตระหง่าน ดูโดดเด่นสะดุดตาราวกับดาราแอคชั่นฮอลลีวูด

แต่ดูจากอายุแล้ว น่าจะเพิ่งเรียนจบมาไม่นาน เหมือนกับเซียวเฉินกวงตอนที่เพิ่งเข้าโรงพยาบาลใหม่ๆ ที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

สายตาของเขาโฟกัสไปที่ป้ายชื่อที่แขวนอยู่บนหน้าอกของแพทย์ชาย มีตัวอักษรเล็กๆ สองบรรทัดเขียนไว้

แผนกอายุรกรรมหัวใจ หลินเกายาง

ที่แท้ก็มาจากแผนกอายุรกรรมหัวใจนี่เอง มิน่าล่ะถึงวินิจฉัยโรคเบื้องต้นว่าเป็นภาวะหัวใจห้องซ้ายล้มเหลวเป็นอย่างแรก

เซียวเฉินกวงคิดในใจอย่างตรงไปตรงมา

"หมอหลินคะ มอร์ฟีนให้ใช้เลยไหมคะ"

พยาบาลที่วิ่งนำเข้าไปในห้องฉุกเฉินก่อน เห็นหลินเกายางเงียบไปนาน จึงรีบร้องเรียก

"รอเดี๋ยวก่อน ขอผมตรวจดูให้แน่ใจอีกที"

เมื่อหลินเกายางได้สติ ก็หันหลังเดินเร็วเข้าไปในแผนกฉุกเฉิน แต่ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดสองประโยคของเซียวเฉินกวงเมื่อครู่นี้

ภาวะหัวใจห้องขวาล้มเหลวจากการติดเชื้อของถุงลมโป่งพองงั้นหรือ

หรือว่าโรคตั้งต้นของผู้ป่วยจะอยู่ที่ปอด

แต่ผู้ชายคนเมื่อกี้คือใคร ทำไมถึงมองปราดเดียวก็วินิจฉัยโรคของผู้ป่วยออกเลย ดูจากกระเป๋าเป้ที่คุ้นตานั่นแล้ว น่าจะเป็นคนของโรงพยาบาลเรานะ แต่เขาอยู่แผนกไหนล่ะ ทำไมถึงมีความรู้เรื่องโรคทางอายุรกรรมดีขนาดนี้

คำถามมากมายที่ประดังเข้ามา ทำให้หลินเกายางเผลอบีบข้อนิ้วตัวเองตามความเคยชิน จนเกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บราวกับถั่วแตก

"หมอหลินคะ จะให้ทำคลื่นไฟฟ้าหัวใจก่อนไหมคะ"

พยาบาลที่อยู่ข้างๆ ได้ยินว่าหลินเกายางจะตรวจผู้ป่วยใหม่อีกครั้ง จึงรีบเข็นเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจในห้องฉุกเฉินเข้ามาใกล้

"ไม่ต้องหรอก คนไข้กระสับกระส่ายมาก ถ้าไม่ให้ความร่วมมือ ตรวจไปก็ดูไม่รู้เรื่องหรอก"

หลินเกายางส่ายหน้า

ในเวลานี้ผู้ป่วยนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงฉุกเฉิน ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ

พอวัดความดัน ก็พบว่าสูงปรี๊ดจนน่าตกใจ

"หมอหลินคะ คนไข้ความดันตัวบน 186 ตัวล่าง 120 ค่ะ"

พยาบาลมองดูตัวเลขบนเครื่องวัดความดัน ก็เห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย

"เอาถังออกซิเจนมา ให้ออกซิเจนก่อน แล้วแจ้งแผนกเอกซเรย์ ให้เอกซเรย์ปอด คนไข้อาจจะมีภาวะหัวใจและปอดล้มเหลวจากการติดเชื้อของถุงลมโป่งพอง"

พอหลินเกายางพูดจบประโยคนี้ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนตัวเองบ้าไปแล้ว

เขากลับไม่ได้รักษาตามการวินิจฉัยก่อนหน้านี้ แต่กลับทำตามแนวความคิดของผู้ชายคนเมื่อกี้ เพื่อทำการตรวจเพิ่มเติม

หลังจากพยาบาลได้ยินคำพูดของหลินเกายาง ก็ตกใจเช่นกัน "หมอหลินคะ คนไข้ไม่ได้มีภาวะหัวใจห้องซ้ายล้มเหลวเฉียบพลันหรือคะ"

แต่ดูจากอาการตอนนี้แล้ว คนไข้ดูเป็นโรคทางหัวใจชัดๆ ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่โรคทางปอดขึ้นมาได้ล่ะ

"ให้ออกซิเจน ทำสกินเทสต์เพนนิซิลลิน แล้วค่อยไปเอกซเรย์" หลินเกายางพูดอย่างเด็ดขาด

แม้ว่านี่จะเป็นการออกเวรฉุกเฉินครั้งแรกของหลินเกายาง แต่เขาก็รู้ดีว่าเวลาทุกวินาทีมีค่า

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม บางครั้งสำหรับหมอแล้ว สัญชาตญาณก็สำคัญไม่แพ้ความเชี่ยวชาญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจอผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉิน จะไม่มีเวลาให้คิดมากนัก

เมื่อเผชิญกับคำสั่ง แม้ในใจของพยาบาลจะยังมีความสงสัย แต่ก็เข็นผู้ป่วยไปที่แผนกเอกซเรย์

ย้ายเตียง เอกซเรย์

ไม่นาน ผลก็ออกมา เมื่อพยาบาลเห็นการวินิจฉัยบนฟิล์มเอกซเรย์ ก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"หมอหลินคะ คุณทำได้ยังไงคะ มองด้วยตาเปล่าก็วินิจฉัยออกเลยว่าคนไข้มีภาวะติดเชื้อของถุงลมโป่งพอง"

"นั่นสิคะ หมอหลิน คุณเก่งเกินไปแล้ว โรคที่ยุ่งยากขนาดนี้ คุณยังวินิจฉัยได้อย่างรวดเร็วเลย!"

ในห้องฉุกเฉิน พยาบาลถือใบรายงานผลการตรวจด้วยความตื่นเต้นประหลาดใจ

เสียงร้องของเธอ ทำให้ทุกคนในแผนกฉุกเฉินรู้ว่า มีเด็กหนุ่มยอดฝีมือโผล่มาคนหนึ่งแล้ว

หลินเกายางบีบข้อนิ้ว มองดูใบรายงานผลการวินิจฉัย ก็แอบรู้สึกงุนงงอยู่เหมือนกัน

จะว่าไปนี่ไม่ใช่การวินิจฉัยเบื้องต้นของเขาเลยนะ แต่เป็นของผู้ชายคนที่เจอหน้าแผนกฉุกเฉินต่างหาก

เขาเป็นใครกันแน่

หลังจากหลินเกายางจัดการกับอาการของผู้ป่วยเบื้องต้นอย่างเร่งด่วนแล้ว เขาก็รีบเดินออกจากแผนกฉุกเฉิน

แต่คนคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว

"หมอหลิน คุณหาใครอยู่หรือคะ" เมื่อเห็นหลินเกายางมีท่าทีกระสับกระส่าย พยาบาลที่เดินตามมาก็รีบถาม

"ตอนที่พวกคุณออกไปรับคนไข้เมื่อกี้ สังเกตเห็นชายหนุ่มสะพายกระเป๋าเป้ของโรงพยาบาลเรา ยืนอยู่ตรงนี้บ้างไหม" หลินเกายางชี้ไปที่จุดที่เซียวเฉินกวงเคยยืนอยู่ แล้วถามพยาบาล

"ไม่ได้สังเกตเลยค่ะ" พยาบาลส่ายหน้าอย่างงุนงง

"โอเค เข้าใจแล้ว"

หลินเกายางรู้ดีว่าถามต่อไปก็คงไม่ได้เรื่องอะไร จึงเดินคอตกกลับเข้าไปในแผนกฉุกเฉิน เพื่อติดต่อหมอจากแผนกอายุรกรรมระบบทางเดินหายใจมาช่วยดูอาการผู้ป่วย

ในขณะเดียวกัน เซียวเฉินกวงก็หิ้วเนื้อหมูสามชั้นที่มีหนังติดมาด้วย กลับมาถึงห้องเช่าแล้ว