บทที่ 67 เฉลิมฉลองทั้งแผนก พวกเรายังอยู่ที่นี่

"หัวหน้าแผนกซุน มาทั้งที จะไม่อยู่รอให้ประกาศแต่งตั้งบุคลากรเสร็จก่อนแล้วค่อยไปล่ะครับ"

เมื่อผู้อำนวยการหลี่เห็นซุนเป่ยเตี่ยนจะเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะทักทาย สีหน้าก็หม่นหมองลงทันที

"คนไข้ในแผนกอาการไม่ค่อยดีน่ะครับ ผมต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ ก็เลย... ไม่ขออยู่ร่วมพิธีแต่งตั้งแล้วกันนะครับ"

สีหน้าของซุนเป่ยเตี่ยนย่ำแย่ถึงขีดสุด พอพูดจบประโยคนี้ เขาก็แทบจะหมดแรงล้มพับไปเลย

"ก็จริงนะ ในโรงพยาบาล คนไข้ต้องมาก่อนเสมอ"

"ไปเถอะครับ"

สิ้นประโยคนี้ ซุนเป่ยเตี่ยนก็รู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกเสียใจก็ถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น

เขารู้ดีว่าเซียวเฉินกวงคือบุคคลสำคัญของแผนกศัลยกรรมทั่วไป และรู้ด้วยว่าหากแย่งคนมาแล้ว หวังจินกังคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่

แต่ที่เขาตั้งใจจะทำแบบนั้น ก็เพื่อให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปไม่มีคนเก่งๆ ใช้งาน

เพื่อที่หวังจินกังซึ่งเป็นผู้อาวุโส จะได้ไม่มีกำลังมากพอมาเป็นภัยคุกคามต่อเขาในการแข่งขันชิงตำแหน่งหัวหน้าแผนกใหญ่ฝ่ายศัลยกรรม

แต่ซุนเป่ยเตี่ยนคิดคำนวณมาอย่างดี กลับพลาดไปเรื่องเดียว นั่นคือสถานะของเซียวเฉินกวงในสายตาของหวังจินกัง หรือแม้กระทั่งของคนทั้งแผนกศัลยกรรมทั่วไป

ถึงขนาดที่ว่า แม้แต่ผู้อำนวยการก็ยังมาสนับสนุนเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องของเขาด้วยตัวเอง

แถมยังจะแต่งตั้งให้เซียวเฉินกวงเป็นผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีด้วยตัวเองอีกด้วย

การปฏิบัติและความสามารถระดับนี้ แม้แต่ซุนเป่ยเตี่ยนก็ยังอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ระหว่างสองแผนก เขายังแอบอยากจะวิ่งมาเรียนรู้ด้วยเลย

"ถ้าแผนกเรามีคนเก่งๆ แบบนี้บ้าง ก็คงไม่ต้องโทรเรียกฉันกลับไปจัดการคนไข้ตั้งแต่เช้าตรู่หรอก"

เมื่อซุนเป่ยเตี่ยนนึกถึงพวกคนในแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีแล้ว ต่อให้เอาไปเทียบกับลูกทีมที่เขาเคยคุมตอนอยู่โรงพยาบาลศูนย์ ก็ยังห่างชั้นกันลิบลับ

ยิ่งไม่ต้องเอาไปเทียบกับเซียวเฉินกวงในตอนนี้เลย

ความอัดอั้นตันใจของซุนเป่ยเตี่ยนในตอนนี้ สามารถจินตนาการได้เลย

"หัวหน้าแผนกซุนคะ ทางนู้นโทรมาเร่งอีกแล้วค่ะ"

"รู้แล้ว รู้แล้ว"

เมื่อเจอพยาบาลเร่งรัดอย่างไม่ไว้หน้า ซุนเป่ยเตี่ยนก็รู้สึกเหมือนเสียหน้าจนไม่มีชิ้นดี

เขาก้มหน้า สีหน้าแดงก่ำ ไม่อยากจะรั้งอยู่ที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อเห็นเขาจากไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับสุนัขจนตรอก หลี่กั๋วหย่งก็แค่นเสียงเย็นชาในใจ ความประทับใจที่มีต่อซุนเป่ยเตี่ยนและแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีก็ยิ่งลดฮวบลงไปอีก

หัวหน้าแผนกแบบนี้ จะปั้นหมอดีๆ ออกมาได้ยังไง

หลี่กั๋วหย่งนึกไปถึงภาพเฉินหู่จากแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี ที่มาขวางทางขอให้ไปดูการผ่าตัดเมื่อคืนนี้อีกครั้ง

เขาแอบรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้ตอบรับคำขอของเฉินหู่ และไม่ได้อยู่ร่วมให้กำลังใจแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี

ด้วยฝีมือการผ่าตัดระดับนี้ ถ้าคนไข้เป็นอะไรขึ้นมา จะไม่พลอยทำให้เขาเดือดร้อนไปด้วยหรือ

ตอนนี้มาคิดๆ ดู แผนกศัลยกรรมทั่วไปนี่แหละดีที่สุด

การผ่าตัดผ่านกล้องแค่เคสเดียว ทำให้เขาได้หน้าไปเต็มๆ อย่างไม่คาดฝัน

ไม่เพียงแต่ญาติคนไข้จะซาบซึ้งใจ สื่อมวลชนแย่งกันทำข่าว แม้กระทั่งหวังจินกังที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องเส้นสาย ก็ยังมาเยี่ยมเยียนเขาด้วยตัวเองตั้งแต่เช้าตรู่ที่เข้าทำงาน

แถมยังตั้งใจมาขออนุมัติสิทธิ์การผ่าตัดให้เซียวเฉินกวง พร้อมกับขอตำแหน่งผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีด้วย

เมื่อเห็นท่าทีของหวังจินกังที่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน หลี่กั๋วหย่งก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

คลุกคลีอยู่ในวงการราชการมาหลายปี สัจธรรมที่ว่า น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า เขาเข้าใจดี

ดังนั้น สำหรับคำขอของหวังจินกัง หลี่กั๋วหย่งจึงเลือกที่จะจัดการเป็นกรณีพิเศษ ใช้เส้นสายจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จโดยตรง

จากนั้นก็มาประกาศการแต่งตั้งด้วยตัวเองที่แผนกศัลยกรรมทั่วไป

"คนมากันครบแล้วใช่ไหมครับ"

หลี่กั๋วหย่งถามขึ้นมาลอยๆ

"ครบแล้วครับ ครบแล้ว" เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารมองดูห้องประชุมที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน แล้วรีบตอบ

ในเวลานี้ เนื่องจากมีการประกาศแต่งตั้งจากผู้อำนวยการ บุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมดของแผนกศัลยกรรมทั่วไปจึงมารวมตัวกันที่ห้องประชุม

แม้แต่คนที่เข้าเวรในวันนี้ ก็ยังมายืนชะเง้อคอมองอยู่ตรงโถงทางเดินหน้าห้องประชุมไม่ขาดสาย

"งั้นเรามาเริ่มกันเลยครับ"

หลี่กั๋วหย่งมองไปที่เซียวเฉินกวง แล้วกวักมือเรียก "หมอเซียว มาตรงนี้สิครับ"

"ครับ ผู้อำนวยการหลี่"

เมื่อเผชิญกับคำเชิญของผู้อำนวยการ เซียวเฉินกวงก็ส่งยิ้ม และเดินตรงเข้าไปหา

"อืม"

ต่างจากพวกที่เห็นผู้บริหารแล้วต้องค้อมหัวประจบสอพลอ ท่าทีของเซียวเฉินกวงดูไม่เย่อหยิ่งและไม่หงุดหงิด การวางตัวยิ่งดูสง่าผ่าเผย ไม่ยอมก้มหัวให้ใครแต่ก็ไม่แข็งกร้าวจนเกินไป

เรื่องนี้ทำให้หลี่กั๋วหย่งอดไม่ได้ที่จะมองเขาเพิ่มอีกหลายครั้ง

มิน่าล่ะถึงทำให้หวังจินกังเห็นความสำคัญได้ขนาดนี้ นิสัยใจคอดีจริงๆ

"เอาล่ะ ผมขอประกาศว่า ทางโรงพยาบาลได้พิจารณาแล้ว มีมติแต่งตั้งให้เซียวเฉินกวงเป็นผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้อง หวังว่าเขาจะสามารถสืบทอดจิตวิญญาณแห่งการค้นคว้าวิจัยของศัลยแพทย์ เพื่อให้เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องสามารถให้บริการคนไข้ของโรงพยาบาลได้อย่างดียิ่งขึ้น ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากโรคภัยไข้เจ็บ และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อฟื้นฟูสุขภาพของคนไข้ต่อไปครับ"

เมื่อหลี่กั๋วหย่งอ่านเอกสารแต่งตั้งจบ ก็เริ่มเข้าสู่พิธีลงนาม

เมื่อเห็นเซียวเฉินกวงนั่งลงข้างๆ ผู้อำนวยการเพื่อเซ็นหนังสือแต่งตั้ง ทุกคนในที่นั้นต่างก็อิจฉาตาร้อน

หวังจินกังยิ้มจนตาหยี รอยย่นบนใบหน้าชัดเจน ในเวลานี้เขาไม่ใช่หัวหน้าแผนกที่เข้มงวดอีกต่อไป แต่ดูเหมือนผู้อาวุโสในครอบครัวมากกว่า

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องคุณสมบัติในการผ่าตัดของเซียวเฉินกวงอีกแล้ว เขาเชื่อมั่นว่าการพัฒนาของแผนกศัลยกรรมทั่วไปในอนาคต จะต้องดียิ่งๆ ขึ้นไปอย่างแน่นอน

"คิดไม่ถึงเลยนะว่า ตอนประชุมเช้า หัวหน้าแผนกหวังเพิ่งจะเตรียมให้เซียวเฉินกวงรับช่วงต่อเรื่องเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้อง ผู้อำนวยการก็มาประกาศแต่งตั้งด้วยตัวเองเลย"

"นั่นสิ ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าหมอเซียวเป็นญาติกับผู้บริหารโรงพยาบาลไปแล้วล่ะมั้ง เรื่องแบบนี้ยังจัดการให้เป็นกรณีพิเศษได้ เก่งเกินไปแล้ว"

"เมื่อกี้มีใครได้ตั้งใจฟังเนื้อหาในเอกสารแต่งตั้งบ้าง ทางโรงพยาบาลแต่งตั้งให้เซียวเฉินกวงเป็นผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องฝ่ายศัลยกรรม ไม่ใช่ผู้รับผิดชอบด้านเทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องของแผนกศัลยกรรมทั่วไปนะ รู้ไหมว่านี่มันหมายความว่ายังไง"

ทุกคนกระซิบกระซาบกัน

"หมายความว่าเสี่ยวเซียวไม่เพียงแต่สามารถทำการผ่าตัดผ่านกล้องของแผนกศัลยกรรมทั่วไปได้เท่านั้น แต่แม้กระทั่งของแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจของเรา แผนกสูตินรีเวชของรองหัวหน้าแผนกซือ หรือแม้แต่สูตินรีเวชและศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะ เสี่ยวเซียวก็มีสิทธิ์ลงมือผ่าตัดได้ทั้งหมด"

สิ้นประโยคนี้ ทั่วทั้งบริเวณก็ตกตะลึง

เพราะคนที่พูด ก็คือเซี่ยเทา หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจนั่นเอง

ในเวลานี้เขาอิจฉาหวังจินกังจริงๆ ที่มีนายทหารยอดฝีมืออย่างเซียวเฉินกวงอยู่ในมือ

แต่ก็อดที่จะทึ่งไม่ได้ว่า บางทีคงมีแค่หวังจินกังคนเดียวเท่านั้นที่มีความกล้าหาญ ถึงขั้นยอมเอาอาชีพการงานของตัวเองเป็นเดิมพัน เพื่อผลักดันให้เซียวเฉินกวงก้าวขึ้นมาอยู่ในจุดนี้ได้

"หัวหน้าครับ การปฏิบัติของเซียวเฉินกวงนี่ ถึงขนาดที่ผู้อำนวยการต้องมาเป็นหน้าเป็นตาให้ด้วยตัวเองเลยนะครับเนี่ย"

กงเลี่ยงที่อยู่ตรงมุมห้อง มองดูเซียวเฉินกวงที่กำลังพูดคุยหัวเราะกับผู้อำนวยการบนเวที ก็ตระหนักได้ในทันทีว่า ช่องว่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไปแล้ว

ถึงขนาดที่ว่า ความรู้สึกอิจฉาที่ควรจะมี กลับมลายหายไปจนหมดสิ้นในเวลานี้

เมื่อคืนเขายังเพิ่งจะโยนคนไข้ให้เซียวเฉินกวง เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กใหม่อยู่เลย นี่ผ่านไปแค่ไม่เท่าไหร่ เซียวเฉินกวงก็กลายเป็นบุคคลที่เขายากจะเอื้อมถึงเสียแล้ว

ความเปลี่ยนแปลงแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินนี้ ทำให้กงเลี่ยงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มขื่นๆ ออกมา

ซุนเฉิงอู่มองดูกงเลี่ยงที่นิ่งเงียบไป เดิมทีก็ไม่อยากจะซ้ำเติมเขาอีก แต่เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ตรงหน้า แม้แต่ซุนเฉิงอู่ก็ยังแอบอิจฉาเลย

"เรื่องบางเรื่อง ในฐานะหัวหน้าแผนก ฉันก็ไม่สะดวกจะทำเอง ถึงได้กำชับนายซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ไปจัดการไงล่ะ"

"หลังจากนี้ ถ้าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารต้องการริเริ่มใช้เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้อง ต่อให้เป็นฉัน ก็ต้องมาขอคำชี้แนะจากเซียวเฉินกวงเลยนะ"

"ตอนนี้นายเข้าใจหรือยังล่ะ ว่าทำไมฉันถึงต้องบังคับให้นายซื้อของมาขอโทษเขาน่ะ"

"หัวหน้าครับ... ผมเข้าใจแล้วครับ"

กงเลี่ยงอ้าปากจะพูด แต่คำพูดที่ติดอยู่ที่ปาก กลับพูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

ซุนเฉิงอู่ตบไหล่เขา แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่นายเข้าใจเหตุผล หลังจากนี้ก็ยังมีโอกาส"

"หัวหน้าครับ แล้วหลังจากนี้ผมควรจะทำยังไงดีครับ"

ในเวลานี้กงเลี่ยงยอมจำนนอย่างราบคาบแล้ว เมื่อเผชิญกับคำสอนของซุนเฉิงอู่ เขาก็ยอมรับฟังด้วยความนอบน้อมทั้งหมด

"ง่ายนิดเดียว"

ซุนเฉิงอู่พยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เดี๋ยวรอผู้อำนวยการกลับไปแล้ว นายก็ปักหลักอยู่ที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปเลย จะตื๊อจนกว่าจะใจอ่อน หรือจะลงไปนอนชักดิ้นชักงอก็ช่าง ขอแค่ทำใหเซียวเฉินกวงยอมยกโทษให้ได้ โอกาสร่วมมือในวันข้างหน้าก็จะเป็นไปได้"

"ห๊ะ"

กงเลี่ยงอึ้งไป ที่หัวหน้าหมายถึง นี่มันให้เขาทำตัวเป็นอันธพาลไม่ใช่หรือไง...

"ห๊ะอะไรเล่า ขอแค่นายหาจังหวะตีสนิทกับเขาได้ ฉันจะย้ายนายกลับมาที่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารทันที ถึงตอนนั้น นายก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีผ่าตัดให้ทำแล้ว"

เมื่อซุนเฉิงอู่ป้อนเค้กก้อนโตให้กงเลี่ยงแบบรัวๆ ฝ่ายหลังก็เตรียมใจที่จะหน้าหนาแล้วเช่นกัน

ก็แค่เซียวเฉินกวงคนเดียว คงไม่ยากไปกว่าการจีบผู้หญิงหรอกมั้ง

ดวงตาของกงเลี่ยงลุกวาวเป็นประกาย มองไปยังเซียวเฉินกวงบนเวที

ฝ่ายหลังเพิ่งจะเซ็นชื่อเสร็จ กำลังพูดคุยทักทายกับผู้อำนวยการ จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา ทำให้แผ่นหลังของเขาเย็นเฉียบจนอดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้

สถานการณ์อะไรเนี่ย

เดือนห้าเดือนหก อากาศร้อนจัดแบบนี้ ทำไมร่างกายถึงยังรู้สึกหนาวได้อีกล่ะ

หรือว่าจะเป็นเพราะการผ่าตัดที่ต่อเนื่อง และการกู้ชีพสุดระทึก ทำให้สูญเสียพลังงานไปมากเกินไป จนภูมิคุ้มกันร่างกายลดลง ถึงได้เป็นแบบนี้

ดูเหมือนว่าพอเรื่องนี้จบลง เขาคงต้องกลับไปนอนหลับพักผ่อนให้เต็มอิ่มเสียแล้ว

เซียวเฉินกวงคิดในใจอย่างตรงไปตรงมา

จากนั้นผู้อำนวยการและคณะก็เดินตามนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง ไปเยี่ยมชายชราที่ผ่าตัดเมื่อคืนด้วยตัวเอง

เมื่อหลี่กั๋วหย่งเห็นว่าชายชราสามารถลงจากเตียงมาทำกิจกรรมได้แล้ว ความตกใจในดวงตาก็แทบจะซ่อนไว้ไม่อยู่

ฟื้นตัวเร็วมากจริงๆ

ดูเหมือนว่าการตัดสินใจของเขาจะถูกต้อง เทคโนโลยีการผ่าตัดผ่านกล้องนี่มันดีจริงๆ

หลังจากนี้ คงต้องให้ความสนใจกับความคืบหน้าของเทคโนโลยีใหม่ๆ ในโรงพยาบาลให้มากขึ้นแล้ว

หลี่กั๋วหย่งคิดคำนวณในใจ จากนั้นก็เดินออกจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปท่ามกลางการห้อมล้อมของทุกคน

เมื่อเห็นผู้อำนวยการจากไป บรรยากาศในที่นั้นก็ค่อยๆ ครึกครื้นขึ้น

"หมอเซียว คุณเก่งจริงๆ เลยนะ ถึงขนาดผู้อำนวยการยังต้องมาเป็นหน้าเป็นตาให้ด้วยตัวเองเลย"

"นั่นสิ นั่นสิ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นนะว่า ตอนนี้คนที่ฮอตที่สุดในแผนก ก็คือหมอเซียวเนี่ยแหละ"

"ไม่เพียงแต่หล่อเหลาฝีมือดี แต่ยังทำให้บรรดาหัวหน้าแผนกแย่งตัวกันอีก ดูท่าทางสิ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าแผนกหวังของเราแข็งกร้าวพอ คงโดนแผนกอื่นแย่งตัวไปแล้วจริงๆ แน่ๆ"

"ไม่มีทางหรอก หัวหน้าแผนกหวังรักและเอ็นดูเสี่ยวเซียวของพวกเราจะตาย ถ้าเป็นฉัน ต่อให้พูดอะไรก็ไม่ยอมไปหรอก"

ในเวลานี้ ความนิยมของเซียวเฉินกวงในแผนกศัลยกรรมทั่วไปได้พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดแล้ว

นี่ไม่ใช่แค่เพราะการสนับสนุนจากผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนกต่างๆ เท่านั้น แต่กุญแจสำคัญคือ ความสามารถส่วนตัวของเซียวเฉินกวง ที่สามารถเอาชนะใจคนทั้งแผนกศัลยกรรมทั่วไปได้อย่างราบคาบ

ในเวลานี้ แผนกศัลยกรรมทั่วไป ด้วยการมีอยู่ของเซียวเฉินกวง ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้เพิ่มสูงขึ้นจนถึงขีดสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เมื่อหวังจินกังเห็นว่าได้จังหวะแล้ว ก็โยนข่าวที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงออกมาอีกครั้ง

"อะไรนะ แผนกศัลยกรรมทั่วไปไม่ถูกยุบแล้วเหรอ"

"ดีจัง ดีจริงๆ เลย!"

"ช่วงหลายวันนี้ ฉันเอาแต่วิตกกังวลทุกวัน รู้สึกว่าไม่วันใดก็วันหนึ่งที่มาทำงาน ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันไปอยู่แผนกอื่นแล้ว ตอนนี้ไม่ยุบแล้ว ก็จะได้ทำงานร่วมกันอย่างมีความสุขต่อไปแล้ว"

เมื่อหวังจินกังประกาศข่าวที่ว่าแผนกศัลยกรรมทั่วไปจะไม่ถูกยุบแล้ว ทุกคนในแผนกก็ต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ

ความรู้สึกกดดันที่สะสมมาเป็นเวลานาน ได้ถูกปลดปล่อยออกมาในเวลานี้ บางคนน้ำตาคลอเบ้า บางคนร้องไห้สะอึกสะอื้นเบาๆ แต่ในสายตาของทุกคน ล้วนเต็มไปด้วยความหวังและความใฝ่ฝันถึงอนาคตที่สดใส

"เสี่ยวเซียว เรื่องนี้ต้องขอบคุณนายจริงๆ นะ"

เมื่อหวังจินกังเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะเสียงสั่นเครือ

ในฐานะหัวหน้าแผนก การที่ต้องคอยพะวงเรื่องการอยู่หรือไปของทุกคน เป็นเหมือนหินก้อนใหญ่ที่ทับถมอยู่ในใจเขามาตลอด

เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า หินก้อนนั้นก็ยิ่งหนักอึ้ง แม้แต่ตัวเขาเอง บางครั้งก็ยังแบกรับน้ำหนักของมันแทบไม่ไหว

"โธ่ หัวหน้าครับ ผมก็เคยบอกไปแล้วไง ว่าแผนกศัลยกรรมทั่วไปไม่มีทางถูกยุบหรอกครับ"

เซียวเฉินกวงประดับรอยยิ้ม ความมั่นใจและความสุขุมในน้ำเสียง ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจ

เมื่อเรื่องราวผ่านพ้นไป เซียวเฉินกวงก็เตรียมตัวจะกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่

ส่วนหวังจินกังในตอนนี้กลับเหมือนนักสู้ที่เตรียมพร้อมออกรบ เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะเริ่มติดต่อเรื่องประวัติการรักษา เพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดผ่านกล้องในครั้งต่อไป

เซียวเฉินกวงรู้สึกทึ่งในความมุ่งมั่นของชายแก่คนนี้

และก็เป็นเพราะมีเขาอยู่นี่แหละ ที่ทำให้เซียวเฉินกวงสามารถทำตัวเป็นคนโยนงานได้อย่างสบายใจ และมีความสุขกับความสงบสุขราบรื่นเหมือนกับชาติก่อน