บทที่ 75 มีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูงที่ส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะ

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคน เซียวเฉินกวงก็ยังคงนิ่งสงบ

การผ่าตัดเนื้องอกต่อมไทรอยด์ผ่านกล้อง

ไม่ว่าจะเข้าทางรักแร้ หรือทางช่องปาก ก็สามารถสร้างรูสำหรับส่องกล้องและรูสำหรับใส่เครื่องมือเพื่อทำการผ่าตัดได้ทั้งนั้น

เพียงแต่การผ่าตัดในครั้งนี้ เนื่องจากเนื้องอกไปกดทับหลอดลมจนทำให้คนไข้หายใจไม่ออก จึงต้องทำการผ่าเปิดระบายของเสียเฉพาะที่ไปแล้ว

จะมาทำการผ่าตัดผ่านกล้องตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ทันแล้ว

เซียวเฉินกวงใช้ท่อดูดสุญญากาศดูดเลือดในบริเวณที่ผ่าตัดออก พลางใช้ผ้าก๊อซปลอดเชื้อกดห้ามเลือดบริเวณจุดที่เลือดออก

"กล้องส่องช่องท้องก็สามารถทำการผ่าตัดที่คอได้เหมือนกันครับ เพียงแต่ตอนนี้ผมจะใช้มีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูงที่ติดมากับเครื่อง เพื่อทำการผ่าตัดครั้งนี้ให้เสร็จ"

"มีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูงเหรอคะ"

คำพูดของเซียวเฉินกวง ทำให้ทุกคนชะงักไป

เห็นได้ชัดว่าคำศัพท์นี้ค่อนข้างแปลกหูสำหรับพวกเขา

เซียวเฉินกวงเพิ่งจะอ้าปากอธิบาย แต่หลี่เหวินเสียที่อยู่ข้างๆ กลับนึกขึ้นมาได้พอดี

"หมอเซียว ฉันรู้จักมีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูงที่คุณพูดถึงค่ะ"

"หืม"

คำพูดของหลี่เหวินเสียทำให้เซียวเฉินกวงประหลาดใจเล็กน้อย

"มีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูง ใช้ในการแยกเนื้อเยื่อ มีหน้าที่ทั้งตัดและห้ามเลือด เป็นเครื่องมือผ่าตัดทางไฟฟ้าที่สามารถใช้แทนมีดผ่าตัดแบบดั้งเดิมได้ค่ะ"

หลี่เหวินเสียพูดได้อย่างคล่องแคล่วและใกล้เคียงความจริงมาก ซึ่งนี่ทำให้เซียวเฉินกวงทึ่งไม่หยุด

เพราะในห้องผ่าตัดปี 99 หลายๆ ที่ยังไม่มีมีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูงใช้เลย อย่าว่าแต่พยาบาลเลย แม้แต่หมอบางคนก็ยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ

แต่หลี่เหวินเสียไม่เพียงแต่รู้จัก แม้กระทั่งหลักการทำงานก็ยังสามารถอธิบายออกมาได้ นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ

เมื่อเห็นท่าทีของเขา หลี่เหวินเสียก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง "ฉันก็เพิ่งจะเรียนรู้เอาเมื่อคืนหลังเลิกงานนั่นแหละค่ะ"

เพราะการใช้และบำรุงรักษาอุปกรณ์ ก็เป็นหนึ่งในงานประจำวันของพยาบาลห้องผ่าตัด

แต่ในการผ่าตัดผ่านกล้องของเซียวเฉินกวงเมื่อคืน หลี่เหวินเสียในฐานะพยาบาลส่งเครื่องมือ กลับมืดแปดด้าน ไม่รู้เรื่องเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องเลยสักนิด

เมื่อเห็นเซียวเฉินกวงวิ่งวุ่นไปมา เพื่อติดตั้งและปรับแต่งเครื่องมือ ก็ทำให้หลี่เหวินเสียรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นหน้าที่ของเธอ แต่เพราะไม่คุ้นเคยกับเครื่องมือ กลับทำให้เวลาในการผ่าตัดต้องล่าช้าออกไป สำหรับเธอแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้

ดังนั้นหลังจากลงจากโต๊ะผ่าตัด เธอจึงไปหาคู่มือการใช้งานเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องมาอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง ถึงได้สามารถตอบคำถามของเซียวเฉินกวงเมื่อครู่นี้ได้

"คุณใช้เวลาแค่คืนเดียว ก็อ่านคู่มือจบแล้วเหรอ"

คราวนี้เซียวเฉินกวงรู้สึกประหลาดใจจริงๆ แล้ว

เพราะคู่มือการใช้งานเครื่องมือในยุคสมัยนี้ มีจุดเด่นอยู่อย่างหนึ่ง

นั่นคือไม่ว่าจะเป็นของใช้ที่เรียบง่ายแค่ไหน ก็จะมีคู่มือเล่มหนาเตอะแถมมาด้วยเสมอ

ส่วนเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องที่มีความซับซ้อนอย่างที่เห็นตรงหน้านี้ ความหนาของคู่มือก็พอๆ กับกำปั้นเลยทีเดียว

แต่หลี่เหวินเสียไม่เพียงแต่อ่านเข้าใจในเวลาอันสั้น แต่ยังจำได้ขึ้นใจ ความสามารถในการเรียนรู้ระดับนี้ เหนือกว่าคนทั่วไปจริงๆ

"ฉันก็แค่สนใจ เลยลองศึกษาดูนิดหน่อยเองค่ะ"

หลี่เหวินเสียเม้มปาก ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ "หมอเซียว คุณตั้งใจจะใช้วิธีจี้ด้วยไฟฟ้า เพื่อแก้ปัญหาเรื่องเลือดออกระหว่างการผ่าตัดของคนไข้ใช่ไหมคะ"

"ใช่แล้วครับ" เซียวเฉินกวงพยักหน้า

"แต่ว่า... ฉันยังไม่เคยเห็นศัลยแพทย์คนไหนในโรงพยาบาลเรา ใช้มีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูงเลยนะคะ" หลี่เหวินเสียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจพูดออกมา

เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคนไข้

ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินหัวหน้าแผนกพูดว่า มีดผ่าตัดที่ไม่ใช่แบบดั้งเดิม หากใช้ไม่คล่อง มักจะส่งผลเสีย และทำให้คนไข้ได้รับบาดเจ็บซ้ำซ้อน

"ไม่เป็นไรหรอก เอามาเถอะ" เซียวเฉินกวงพูดอย่างสบายๆ ดูเยือกเย็นมาก

จากนั้นเมื่อเขาออกปากขอ ทุกคนก็รีบเข็นเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องมาอย่างรวดเร็ว

"ปุ่มเยอะแยะไปหมด ลายตาไปหมดเลย แถมยังมีแต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งนั้น จะแยกแยะยังไงล่ะเนี่ย"

แม้เมื่อคืนจะได้เห็นความร้ายกาจของเครื่องมือนี้แล้ว แต่ในเวลานี้ หลิวเถี่ยและคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นเกรงอยู่บ้าง

เพราะสิ่งที่ไม่รู้จัก มักจะนำมาซึ่งความหวาดกลัวเสมอ

อย่างเช่นเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องเครื่องนี้ ไม่ว่าจะขนาดหรือวิธีการใช้งาน ก็จัดอยู่ในขอบเขตที่ซับซ้อนมาก

ทุกคนแม้แต่วิธีเปิดเครื่องก็ยังไม่รู้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนำมาใช้ผ่าตัดคนไข้เลย

แม้กระทั่งสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิงด้านบน ก็ทำเอาคนดูรู้สึกขนลุกซู่แล้ว

"คนที่ออกแบบไอ้ของพวกนี้ได้ ต้องเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนกันนะ"

พวกเขามองเครื่องมือที่เพิ่งนำเข้ามาใหม่นี้ ด้วยท่าทีทำอะไรไม่ถูก

แม้กระทั่งหลี่เหวินเสียที่เพิ่งจะเรียนรู้ภาคทฤษฎีมาหมาดๆ เมื่อต้องมาอยู่ต่อหน้าเครื่องมือนี้ของจริง ก็ยังมีท่าทีกล้าๆ กลัวๆ

เมื่อเห็นท่าทางไม่กล้าเข้าไปใกล้ของพวกเขา เซียวเฉินกวงก็แอบถอนหายใจ

ต้องรู้ไว้ว่ามีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูง ถูกชาวอเมริกันคิดค้นขึ้นมาตั้งแต่ปี 1926 แล้ว

จนถึงยุค 90 เทคโนโลยีนี้ในต่างประเทศก็ถือว่าสมบูรณ์แล้ว แทบจะถูกนำมาใช้ในทุกการผ่าตัด

แต่ในประเทศตอนนี้ เทคโนโลยีนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แม้แต่โรงพยาบาลบางแห่ง ซื้อมาก็แค่เอาไว้รับมือกับการประเมินมาตรฐาน เต็มที่ก็แค่ตั้งโชว์ไว้เฉยๆ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวเฉินกวงก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"ล้าหลังก็ต้องถูกรังแก ก็ไม่แปลกใจเลยที่โรงพยาบาลในประเทศต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้ต่างชาติทุกปี เป็นเงินจำนวนมหาศาลหลักร้อยล้าน"

เซียวเฉินกวงเคยได้มีโอกาสพูดคุยกับแพทย์แผนจีนอาวุโสที่ได้รับความเคารพนับถือท่านหนึ่ง

ได้ยินมาว่าคนรุ่นพวกเขา เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงมาตรฐานทางการแพทย์ที่ล้าหลังในตอนนั้น ต้องยอมกลืนเลือดทนความอัปยศอดสูไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

ไม่เพียงแต่ถูกฝรั่งดูถูกเหยียดหยามสารพัด แต่ยังโดนกีดกันขัดขวางสารพัดวิธีนับครั้งไม่ถ้วน

ความเงียบงันและความไม่ยินยอมในแววตาของแพทย์แผนจีนอาวุโสในตอนนั้น เซียวเฉินกวงยังจำได้ฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้

และการพูดคุยในครั้งนั้น ก็ทำให้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า การกุมเทคโนโลยีไว้ในมือต่างหาก ถึงจะมีสิทธิ์มีเสียง

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถยืนหยัดบนเวทีระดับนานาชาติที่สูงขึ้น และได้รับการยอมรับจากผู้คนได้

......

"มีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูง ประกอบด้วยตัวเครื่อง ด้ามมีดผ่าตัด แผ่นอิเล็กโทรด สวิตช์เท้า และอุปกรณ์เสริมอื่นๆ"

"มันแบ่งออกเป็นโหมดขั้วเดี่ยว ขั้วคู่ และโหมดผสม พลังงานเฮิรตซ์ที่เกิดจากมีดผ่าตัดสามารถสูงถึง 300,000 เฮิรตซ์ ซึ่งสูงกว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านทั่วไปถึง 6,000 เท่า"

เพื่อขจัดความหวาดกลัวของทุกคน เซียวเฉินกวงจึงเริ่มสาธิตไปพร้อมกับอธิบาย

เมื่อเสียบปลั๊กไฟ ไฟแสดงสถานะทั้งหมดบนเครื่องก็สว่างขึ้น พร้อมกับเสียงครางหึ่งๆ เครื่องมือก็เริ่มทำงาน

"แปะแผ่นขั้วลบไว้ที่ต้นขาของคนไข้ ระวังอย่าให้สัมผัสกับวัตถุที่เป็นโลหะนะ"

ภายใต้คำแนะนำของเซียวเฉินกวง แผ่นอิเล็กโทรดที่เชื่อมต่อกับสายไฟก็ถูกนำไปแปะไว้บนตัวคนไข้

จากนั้นเซียวเฉินกวงก็เหยียบสวิตช์เท้าที่อยู่บนพื้น ทันใดนั้น มีดผ่าตัดในมือของเขาก็ส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะ

"น่ากลัวจัง"

"น่ากลัวกว่ามีดผ่าตัดเยอะเลย ถ้าเผลอไปโดนผิวหนังเข้า คงได้มีรูเบ้อเริ่มบนตัวแน่ๆ"

"มิน่าล่ะหัวหน้าแผนกถึงไม่ค่อยอยากพูดถึงมัน กระแสไฟฟ้าแรงสูงขนาดนี้เข้าไปในร่างกายคน ถ้าเกิดพลาดไปโดนอวัยวะอื่นเข้า คงไม่มีโอกาสแม้แต่จะแก้ไขด้วยซ้ำ"

ตอนแรก ทุกคนต่างมองเซียวเฉินกวงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แต่พอมีดผ่าตัดในมือเขาแตะลงบนตัวคนไข้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที

วินาทีที่ปลายมีดสัมผัสกับเนื้อเยื่อ ประกายไฟก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงกระแสไฟฟ้าดังเปรี๊ยะๆ อยู่ข้างหู เหมือนกับช่างเชื่อมที่กำลังใช้ปืนเชื่อมทำงานอยู่ในชีวิตประจำวันไม่มีผิด

เพียงแต่สิ่งที่ช่างเชื่อมต้องเผชิญ คือเหล็กเส้นที่เย็นเฉียบ ต่อให้ทำพลาดก็ยังสามารถเริ่มต้นใหม่ได้

แต่สิ่งที่อยู่ในมือของเซียวเฉินกวง คือชีวิตคนเป็นๆ หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา อาจจะหมายถึงหายนะที่ไม่อาจแก้ไขได้

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งห้องผ่าตัดเงียบสงัดจนไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ทุกคนยืนนิ่งงันราวกับรูปปั้น ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนการทำงานของเซียวเฉินกวง