บทที่ 76 โปรโมททั่วทั้งโรงพยาบาล

"รักษาแรงดึงระดับนี้ไว้ เปิดวิสัยทัศน์บริเวณที่ผ่าตัดให้กว้างที่สุด"

"ถ้าผมไม่สั่งให้ขยับ พวกคุณก็ห้ามขยับเด็ดขาด"

เมื่อวิสัยทัศน์เปิดกว้าง เซียวเฉินกวงก็จับมีดผ่าตัดไฟฟ้าไว้แน่น และเริ่มทำการผ่าตัดรักษามะเร็งต่อมไทรอยด์ด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจ

จี่ จี่ จี่ จี่...

ผิวหนังและเนื้อเยื่อที่สัมผัสกับมีดไฟฟ้าแยกออกจากกันในพริบตา เสียงดังเป๊าะแป๊ะแว่วเข้าหู

กลิ่นเนื้อไหม้เกรียมลอยคลุ้งไปทั่วพร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นนั้นเหมือนกับแผงขายของริมทางที่มีเตาถ่านตั้งอยู่ และมีเนื้อย่างกำลังถูกพลิกไปมาไม่หยุด

สีหน้าของทุกคนในที่นั้นซีดเผือดลงทันที โดยเฉพาะหลินเกายางที่ปกติชอบกินปิ้งย่าง พอเห็นภาพและได้กลิ่นแบบนี้ ก็รู้สึกพะอืดพะอมจนมวนท้อง ดูจากท่าทางแล้ว ช่วงนี้เขาคงไม่กล้าแตะเนื้อย่างไปอีกพักใหญ่

"แหวะ..."

บางคนที่สภาพจิตใจรับไม่ค่อยไหว ตอนนี้เริ่มส่งเสียงอาเจียนโอ้กอ้ากออกมาแล้ว

ทว่าเซียวเฉินกวงที่อยู่ใกล้คนไข้ที่สุด กลับราวกับสูญเสียการรับกลิ่นไป เขาไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลยแม้แต่น้อย

เขายืนหลังตรงอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ทั้งร่างนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น มือควบคุมมีดไฟฟ้าที่สั่นหึ่งๆ ตัดเนื้อเยื่อมะเร็งที่บริเวณลำคอของคนไข้อย่างรวดเร็ว

สวิตช์เท้าถูกเซียวเฉินกวงเหยียบจนเกิดเสียงดังสลับไปมาถี่ๆ ราวกับจะเกิดควันขึ้น โหมดจี้ห้ามเลือดและโหมดตัดเนื้อเยื่อ สลับกันทำงานในมือของเขาราวกับลำแสงสองสาย

หลอดเลือดที่หล่อเลี้ยงเนื้องอกถูกตัดขาดในพริบตา จุดที่เลือดออกก็ถูกจี้ห้ามเลือดด้วยไฟฟ้าทีละจุด

เมื่อแยกเนื้อเยื่อมะเร็งออก เซียวเฉินกวงก็เริ่มเลาะขั้วล่างของต่อมไทรอยด์ เผยให้เห็นและปกป้องเนื้อเยื่อชั้นบางๆ ของเส้นประสาทที่คอ เมื่อมองดูชั้นเนื้อเยื่อที่ใสกระจ่างราวกับปีกจักจั่น สมาธิของเซียวเฉินกวงก็ยิ่งจดจ่อมากขึ้น

เวลาผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างตื่นเต้นจนใจเต้นระทึก พวกเขาแทบไม่กล้าหายใจแรง ทั่วทั้งห้องผ่าตัดเงียบสงัด มีเพียงเซียวเฉินกวงและเครื่องมือที่กำลังทำงานด้วยความเร็วสูง

หยาดเหงื่อเริ่มไหลซึมตามหน้าผาก รอบดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย แต่เซียวเฉินกวงก็ยังคงจ้องมองการผ่าตัดอย่างไม่วางตา

ในเวลานี้การเลาะชั้นเส้นประสาทเสร็จสิ้นลงแล้ว เขาไม่ได้หยุดพัก แต่เริ่มทำการแยกชั้นผนังหลอดลมอย่างเป็นระบบต่อไป

ในเวลานี้กลิ่นเหม็นไหม้ในอากาศยิ่งรุนแรงขึ้น และค่อยๆ กระจายไปทั่วทั้งห้องผ่าตัด แต่ทุกคนในที่นั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย ในตอนนี้ความสนใจของพวกเขาล้วนถูกดึงดูดด้วยเทคนิคการผ่าตัดที่ชำนาญและเชี่ยวชาญของเซียวเฉินกวงไปจนหมดสิ้น

เมื่อมะเร็งต่อมไทรอยด์ส่วนคอดคอดถูกแยกออกมาทั้งก้อน ทุกคนก็เห็นเพียงเนื้องอกขนาดเท่าไข่ห่านถูกเซียวเฉินกวงตัดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่เนื้อเยื่อรอบๆ คอหอยของคนไข้กลับยังคงอยู่ในสภาพดีเยี่ยม ราวกับไม่เคยมีเนื้องอกเจริญเติบโตอยู่ตรงนั้นมาก่อน

เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างก็เบิกตากว้าง

"เก่ง... เก่งเกินไปแล้ว!"

"มีดไฟฟ้าในมือหมอเซียว ทำไมถึงดูเหมือนมีชีวิตแบบนี้ล่ะ เนื้อเยื่อมะเร็งที่ติดหนึบพวกนั้น ถูกตัดออกไปจนหมดเกลี้ยงเลย"

"นั่นสิ มีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูง คนทั้งโรงพยาบาลมีใช้เป็นอยู่ไม่กี่คน ทำไมพอมาอยู่ในมือหมอเซียว ถึงได้ดูเหมือนเคยฝึกซ้อมมาแล้วเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง มองแล้วเพลินตาจริงๆ"

ในเวลานี้ ภาพของเซียวเฉินกวงตัวคนเดียวกับมีดผ่าตัดหนึ่งเล่ม พร้อมเทคนิคการผ่าตัดอันล้ำลึกสุดหยั่งคาด ได้ประทับลงในใจของทุกคนอย่างลึกซึ้ง...

เมื่อการผ่าตัดเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่นรวดเดียวจบ เซียวเฉินกวงก็สะบัดข้อมือที่เริ่มจะปวดเมื่อยเล็กน้อย เขาปิดสวิตช์ ดึงแผ่นขั้วไฟฟ้าออกจากตัวคนไข้ และตรวจสอบรอยแผลผ่าตัดอีกครั้ง

"ความเร็วในการตัดและประสิทธิภาพในการห้ามเลือดของมีดไฟฟ้านี่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ"

ในเวลานี้รอยแผลเป็นระเบียบเรียบร้อย การเลาะต่อมน้ำเหลืองภายในทำได้อย่างสะอาดหมดจด เนื้องอกที่เกาะติดอยู่บนต่อมไทรอยด์ถูกตัดออกไปทั้งก้อนโดยไม่เหลือทิ้งไว้เลย แม้กระทั่งเวลาที่ใช้ในการผ่าตัดรักษามะเร็งต่อมไทรอยด์ทั้งหมดก็ยังสั้นมาก

นี่ล้วนเป็นผลดีจากการยกระดับเครื่องมือ

เซียวเฉินกวงรู้สึกว่าจำเป็นต้องแนะนำมีดผ่าตัดไฟฟ้าความถี่สูงในงานประชุมใหญ่ฝ่ายศัลยกรรมของทั้งโรงพยาบาลเสียแล้ว เพราะถึงอย่างไรของดีๆ แบบนี้ ถ้าไม่ได้รับการยอมรับ ก็ถือว่าเสียของแย่

เขาจำได้ว่าในการผ่าตัดศัลยกรรมในยุคหลัง แทบจะไม่มีหมอคนไหนใช้มีดไฟฟ้าไม่เป็น เพราะใครได้ใช้ต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าดี

ในขณะที่เซียวเฉินกวงกำลังคิดหาวิธีว่าจะโปรโมทให้ทั้งโรงพยาบาลรู้ได้อย่างไร เสียงของหลี่เหวินเสียก็แว่วมา

"หมอเซียวคะ การผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอคะ"

น้ำเสียงที่ระมัดระวังทำให้เซียวเฉินกวงชะงักไป

เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าหลี่เหวินเสียที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัด ในตอนนี้ยังคงรักษาท่าทางการดึงถ่างแผลเอาไว้ ต่างจากหลินเกายางที่สูงใหญ่ หลี่เหวินเสียที่รูปร่างเล็กบอบบางกำลังหน้าแดงก่ำ

ร่างกายเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยเพราะอยู่ในท่าเดิมเป็นเวลานาน แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงกัดฟันสู้ ร่างกายเกร็งแน่น ต่อให้แขนและไหล่จะชาไปหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมผ่อนแรงเลยแม้แต่น้อย

"พอแล้วล่ะ การผ่าตัดสำเร็จไปได้ด้วยดี ลำบากคุณแล้วนะ"

"งั้นก็ดีเลยค่ะ" หลี่เหวินเสียที่เพิ่งเคยขึ้นโต๊ะผ่าตัดเป็นครั้งแรก เมื่อได้ยินคำนี้ ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หยาดเหงื่อเม็ดโป้งไหลหยดลงมาตามพวงแก้ม เพียงครู่เดียวก็ทำให้ปกคอเสื้อด้านหน้าของเธอเปียกชุ่ม แต่หลี่เหวินเสียกลับไม่ได้ใส่ใจเลย

ในแววตาที่จริงใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ บนใบหน้ายิ่งเผยให้เห็นรอยยิ้มแห่งความภูมิใจอย่างปิดไม่มิด ตอนนี้เองทุกคนถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า การผ่าตัดเสร็จสิ้นลงแล้ว

"หมอเซียว คุณเก่งเกินไปแล้วจริงๆ ครับ"

"ผมคิดว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะต้องทำไปจนถึงสว่างซะอีก นี่เพิ่งจะผ่านไปเท่าไหร่เอง คุณกลับผ่าตัดเสร็จซะแล้ว"

ในเวลานี้หลินเกายางดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้ เขาแค่รู้สึกทึ่งในความสามารถและวิธีการของเซียวเฉินกวง งั้นตอนนี้ ในใจของหลินเกายางก็เหลือเพียงความเคารพเลื่อมใสเท่านั้น

ในฐานะศัลยแพทย์ สิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดก็คือผลลัพธ์ของการผ่าตัด และเซียวเฉินกวงในตอนนี้ ไม่เพียงแต่ทำการผ่าตัดได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แม้กระทั่งระยะเวลาที่ใช้ในการผ่าตัดก็ยังเหนือความคาดหมายของเขา

เขายังค้นพบรายละเอียดอีกอย่างหนึ่งด้วย

ทุกขั้นตอนการปฏิบัติงานของเซียวเฉินกวง ล้วนใช้รอยแผลที่ผ่าเปิดฉุกเฉินเพื่อลดแรงดันก่อนหน้านี้เป็นเกณฑ์ แล้วค่อยๆ ขยายลึกลงไปด้านใน

นี่หมายความว่าอะไร

หมายความว่าตั้งแต่แวบแรกที่เขาเห็นอาการของคนไข้ เขาก็เริ่มปูทางสำหรับการผ่าตัดรักษามะเร็งต่อมไทรอยด์ในภายหลังไว้แล้ว ไม่เพียงแต่ช่วยให้คนไข้ไม่ต้องทนเจ็บปวดจากการถูกกรีดมีดที่สอง แต่ยังช่วยลดความเสี่ยงของภาวะแทรกซ้อนหลังการผ่าตัดอีกด้วย

ความสามารถในการคาดการณ์ล่วงหน้าราวกับหยั่งรู้แบบนี้ เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทำเอาภายในใจของหลินเกายางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

"นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละ ถ้าต่อไปนายมีโอกาสตามเสี่ยวเซียวขึ้นโต๊ะผ่าตัดบ่อยๆ คาดว่าการผ่าตัดทุกครั้ง คงจะทำให้นายตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดออกมาเลยล่ะ"

เมื่อเห็นหลินเกายางทำท่าทางตื่นตาตื่นใจราวกับคนบ้านนอกเข้ากรุง หลิวเถี่ยจากแผนกวิสัญญีวิทยาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวสองสามประโยค

ความจริงแล้วนี่ก็คือความรู้สึกที่แท้จริงที่สุดในใจเขาเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดผ่านกล้องก่อนหน้านี้ หรือการผ่าตัดรักษามะเร็งต่อมไทรอยด์แบบถอนรากถอนโคนด้วยมีดไฟฟ้าในตอนนี้

การผ่าตัดทุกครั้งของเซียวเฉินกวง ล้วนทำให้หลิวเถี่ยรู้สึกทึ่งอย่างมหาศาล คนเก่งรอบด้านแบบนี้ หลิวเถี่ยเชื่อมั่นอย่างสุดซึ้งว่าในชาตินี้ เขาจะไม่มีทางได้พบเจอคนที่สองอีกอย่างแน่นอน

เมื่ออาการของคนไข้ค่อยๆ คงที่ ทุกคนในที่นั้นก็รู้สึกดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจ

เมื่อมองดูชีวิตวัยหนุ่มสาวบนโต๊ะผ่าตัดที่สามารถกลับมามีชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง ในใจของหลี่เหวินเสียก็มีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป

"หมอเซียว ขอบคุณนะคะ" หลี่เหวินเสียมองดูเซียวเฉินกวงที่กำลังเย็บปิดปากแผลให้คนไข้ แล้วเอ่ยขอบคุณ

"มาขอบคุณผมทำไมล่ะ ผมต่างหากที่ควรจะขอบคุณคุณ เพราะถึงอย่างไรคุณก็ช่วยงานผมได้มากเลยทีเดียว" เซียวเฉินกวงตอบกลับ

"ไม่ค่ะ ฉันรู้สึกขอบคุณมากๆ จริงๆ ที่คุณเลือกจะเชื่อใจฉัน สอนฉัน และให้โอกาสฉันได้ขึ้นโต๊ะผ่าตัด" ครั้งนี้หลี่เหวินเสียพูดอย่างจริงจังมาก ถึงขั้นที่ความจริงจังของเธอทำให้เซียวเฉินกวงยังรู้สึกประหลาดใจ

"เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ"

เซียวเฉินกวงเย็บปิดแผลเข็มสุดท้ายเสร็จ ก็พูดขึ้นว่า "เมื่ออยู่บนโต๊ะผ่าตัด ทุกคนก็คืออันหนึ่งอันเดียวกัน แต่ละคนมีการแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน เป้าหมายมีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือการช่วยชีวิตคน"

"มันก็เหมือนกับเพื่อนร่วมรบที่อยู่ในสนามเพลาะเดียวกัน ต้องร่วมมือร่วมใจกัน พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ท้ายที่สุดถึงจะสามารถเอาชนะศึกได้ มันก็คือหลักการเดียวกันนั่นแหละครับ"

ตอนที่เซียวเฉินกวงพูดประโยคนี้ แววตาของเขาจริงใจและจริงจังมาก และคำพูดเช่นนี้ ก็เปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์ที่ถูกฝังรากลึกลงไปในใจของบุคลากรทางการแพทย์ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์

"พวกเราคืออันหนึ่งอันเดียวกัน..."

เมื่อหลี่เหวินเสียได้ยินประโยคนี้ ก็จมลงสู่ภวังค์ความคิดอย่างเห็นได้ชัด ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศในห้องผ่าตัดก็เปลี่ยนไป

เมื่อเซียวเฉินกวงเห็นดังนั้น เขาก็รู้ว่าแนวคิดทางการแพทย์แบบการทำงานเป็นทีมยังไม่เป็นที่นิยมในยุคสมัยนั้น คนส่วนใหญ่ยังคงยึดติดอยู่กับค่านิยมแบบฮีโร่ฉายเดี่ยวของศัลยแพทย์หลักเพียงคนเดียว

ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย

"เหวินเสีย ต้องยอมรับเลยนะว่า ด้วยพรสวรรค์ของคุณ คุณมีศักยภาพพอที่จะเป็นศัลยแพทย์ที่ยอดเยี่ยมได้เลยล่ะ"