บทที่ 77 ดวงอาทิตย์ตอนตีสี่

เซียวเฉินกวงไม่ได้พูดเล่น

จากผลงานของหลี่เหวินเสียเมื่อครู่นี้ เซียวเฉินกวงรู้สึกจริงๆ ว่าด้วยความสามารถในการเรียนรู้และการรับมือเฉพาะหน้าของเธอ การเป็นศัลยแพทย์นั้นเหมาะสมกับเธอมาก

แม้ว่าเส้นทางนี้จะยากลำบาก

เต็มไปด้วยขวากหนาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ยิ่งต้องพบเจอความยากลำบากมากกว่าปกติ

แต่ขอเพียงแค่ยืนหยัดต่อไปได้ เส้นทางในอนาคตจะต้องมีทางเลือกที่มากกว่านี้แน่นอน

"งั้นเหรอคะ"

เมื่อเผชิญกับคำชม หลี่เหวินเสียก็หน้าแดงอย่างหาได้ยาก

"จริงนะ ถือโอกาสที่ตอนนี้ยังมีโอกาส คุณลองดูได้เลย"

เซียวเฉินกวงไม่ได้พูดขึ้นมาลอยๆ

ในยุคสมัยนี้ เนื่องจากเหตุผลพิเศษบางประการ ทุกสายอาชีพล้วนเกิดช่องว่างระหว่างวัยไม่มากก็น้อย

ดังนั้นบุคลากรอย่างหมอหรือครู จึงขาดแคลนเป็นอย่างมาก

เพื่อรับมือกับปัญหาการขาดแคลนสายอาชีพ รัฐบาลจึงได้ออกมาตรการหลายอย่าง

หนึ่งในนั้นคือ พยาบาลวิชาชีพสามารถสอบเลื่อนวิทยฐานะด้วยตัวเอง เพื่อเปลี่ยนสายไปเป็นแพทย์คลินิกได้

เพียงแต่ในตอนนั้นเนื่องจากการสื่อสารยังไม่ทั่วถึง หลายคนจึงยังไม่รู้เรื่องนี้

ความจริงแล้วในมุมมองของเซียวเฉินกวง ทุกสายอาชีพล้วนมีบทบาทหน้าที่ของตัวเอง เพราะการมีอยู่ย่อมมีเหตุผลของมัน

วิชาการแพทย์ตามหลักแล้ว ไม่ควรมีการแบ่งแยกสูงต่ำหรือถูกแพง

แต่ในความเป็นจริง คนที่ทำงานแล้วย่อมรู้ดีว่า ความสูงต่ำถูกแพงนั้น มีอยู่ในทุกสาขาอาชีพ

ความจริงก็คือความจริง

เหมือนอย่างตอนนี้ ในเมื่อโอกาสยังคงอยู่ เซียวเฉินกวงก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะให้หลี่เหวินเสียได้บุกเบิกเส้นทางที่เป็นของตัวเธอเอง

"ฉันคงทำไม่ได้หรอกมั้งคะ..."

หลี่เหวินเสียเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยมั่นใจนัก

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ การผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จด้วยดี นี่แหละคือข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด"

"จดจำความรู้สึกตอนอยู่บนโต๊ะผ่าตัดเมื่อกี้เอาไว้ วางใจเถอะ คุณต้องทำได้แน่นอน"

คำพูดให้กำลังใจของเซียวเฉินกวง ทำให้เมล็ดพันธุ์ที่ฝังลึกอยู่ในใจของหลี่เหวินเสียมาเนิ่นนาน เริ่มหยั่งรากและแตกยอดอ่อนขึ้นมาอีกครั้ง

ในยุคสมัยที่ยังให้ความสำคัญกับทะเบียนบ้านในเมือง แม้เธอจะเกิดในชนบท ครอบครัวเป็นชาวนามาหลายชั่วอายุคน

แต่หลี่เหวินเสียก็มีความฝันที่จะเป็นหมอมาตั้งแต่เด็ก

แม้จะรู้ว่าเส้นทางนี้ยากลำบาก แต่เธอที่มีผลการเรียนดีเยี่ยมมาตั้งแต่เด็ก ก็ไม่เคยยอมแพ้ต่อความฝัน

แต่ช่องว่างระหว่างความเป็นจริงกับอุดมคติ ราวกับหุบเหวลึกที่ยากจะข้ามผ่าน

พ่อแม่ที่เจ็บป่วยและน้องๆ ที่ยังเล็ก ทำให้เธอตระหนักดีว่า ตัวเองไม่มีโอกาสได้เรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นอีกแล้ว

ในฐานะลูกสาวคนโต ภาระอันหนักอึ้งทำให้เธอทำได้เพียงสอบเข้าโรงเรียนพยาบาลในท้องถิ่น

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เธอถึงจะสามารถออกมาทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้เร็วขึ้น

เดิมทีเธอคิดว่าชีวิตของเธอ ก็คงเหมือนที่คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านบอกไว้

แต่งงาน มีลูก และใช้ชีวิตไปวันๆ กับเรื่องหยุมหยิมภายในบ้าน

แต่ตอนนี้

การปรากฏตัวของเซียวเฉินกวง ทำให้หัวใจที่เคยสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของเธอ เกิดการสั่นไหวขึ้นมา

"งั้นฉันจะลองดูค่ะ..." หลี่เหวินเสียพูดเสียงเบา

"งั้นผมจะรอฟังข่าวดีนะ"

"ต่อไปถ้ามีปัญหาเรื่องการเรียนอะไร ก็มาหาผมได้ตลอดเลยนะ"

เมื่อเผชิญกับการตัดสินใจของหลี่เหวินเสีย เซียวเฉินกวงก็รู้สึกดีใจมาก

บางทีแม้แต่ตัวเขาเองในตอนนี้ ก็ยังไม่รู้ตัว

ว่าการให้โอกาสขึ้นโต๊ะผ่าตัดแค่ครั้งเดียว คำพูดให้กำลังใจธรรมดาๆ แค่ประโยคเดียว กลับสามารถเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของคนคนหนึ่งได้จริงๆ

......

ในเวลานี้ เมื่อคนไข้ค่อยๆ รู้สึกตัว ทุกคนก็ร่วมแรงร่วมใจกัน ยกเธอจากโต๊ะผ่าตัดไปยังเตียงผู้ป่วย และเข็นออกจากห้องผ่าตัดได้อย่างราบรื่น

เมื่อส่งคนไข้กลับมายังแผนกศัลยกรรมทั่วไปและจัดแจงให้เรียบร้อย เซียวเฉินกวงเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบว่าท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว

ดวงอาทิตย์สีแดงที่ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น สาดแสงสีทองอ่อนโยน ขับไล่ความมืดมิดให้จางหายไป

เพียงครู่เดียว แสงแดดก็สาดส่องเข้ามาในห้อง นำพาสายลมที่อบอุ่นพัดโชยมา ทำให้รู้สึกเย็นสบายและสดชื่น

ดวงอาทิตย์ตอนตีสี่ เมืองเริ่มตื่นจากการหลับใหล

มีคนที่ทำงานทำความสะอาดเมืองอย่างเงียบๆ มีคนที่ทุ่มเทแรงกายเพื่อก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน มีคนที่ไปซ้อมกีฬาที่สนามเพื่อทำตามความฝันในใจ

และในโรงพยาบาล ตอนตีสี่ของทุกเช้า มักจะมีคนอย่างเซียวเฉินกวง คอยเฝ้าอยู่ห้องพักผู้ป่วย ขับไล่ความมืดมิดให้กับคนไข้ และต้อนรับแสงแรกของวันใหม่

หลังจากเขียนประวัติการรักษาของคนไข้เสร็จ ท้องฟ้าก็สว่างโร่ คนไข้ที่หลับสนิทมาทั้งคืนเริ่มทยอยออกมาล้างหน้าแปรงฟัน

พยาบาลสาวที่เจาะเลือดเสร็จแล้ว กำลังคัดแยกหลอดเลือดสีม่วง สีฟ้า สีแดง ใส่ลงในถุงผ้าสีเขียวอย่างคล่องแคล่ว แล้วแพ็กส่งไปตรวจ

"หกโมงเช้าแล้วเหรอเนี่ย"

เซียวเฉินกวงที่ยุ่งมาทั้งคืน ในตอนนี้รู้สึกว่าเปลือกตาเริ่มจะปิดลงมาประสานกันแล้ว

เขานวดข้อมือที่ปวดเมื่อย ทันใดนั้นความง่วงงุนก็ถาโถมเข้ามา

เขาไม่สนใจแม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้มตัวลงนอนบนเตียง แล้วหลับสนิทไปในทันที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งประตูห้องพักแพทย์เวรถูกผลักออก เซียวเฉินกวงถึงได้สะดุ้งตื่นจากความฝัน

ปวดเมื่อยไปทั้งตัว กระเพาะปั่นป่วน ผลจากการอดหลับอดนอนทั้งคืน ในที่สุดก็ทำให้ร่างกายประท้วงออกมา

"เสี่ยวเซียว เมื่อคืนนายไม่ได้กลับเหรอ"

"หัวหน้าแผนกหวัง อรุณสวัสดิ์ครับ"

เมื่อเห็นผู้มาเยือน เซียวเฉินกวงก็ฝืนทนความรู้สึกแสบร้อนในลำคอ เอ่ยทักทายหวังจินกังด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ไม่ต้องลุก นอนต่อเถอะ!"

เมื่อหวังจินกังเห็นเซียวเฉินกวงตาปรือ ก็รีบโบกมือห้ามไม่ให้เขาลุกจากเตียง

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนสำหรับเซียวเฉินกวง คงจะเป็นคืนที่ไม่ได้นอนอีกแล้ว

"อาการของคนไข้ที่เพิ่งแอดมิท ผมยังต้องไปดู..."

เซียวเฉินกวงยังพูดไม่ทันจบ หวังจินกังก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างดุดัน

"จะไปดูอะไร รีบนอนซะ ร่างกายทรุดโทรมไปจะทำยังไง"

"เดี๋ยวคนไข้ฉันช่วยดูให้ มีอะไรฉันจัดการเอง"

"ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ วันนี้ฉันน่าจะมาสายหน่อย รีบนอนซะ ถ้ายังไม่เที่ยงก็ห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาด"

"เดี๋ยวตอนประชุมเช้า ฉันจะกำชับพวกที่เข้าเวรวันนี้อีกที ว่าถ้าไม่มีอะไรก็อย่ามากวนนาย ถ้าพวกเขาอยากพัก ก็ให้ไปฟุบหลับที่ห้องประชุมเอา..."

หวังจินกังบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร

เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงล็อคประตูดังกริ๊กมาจากข้างนอก

เซียวเฉินกวงนั่งทำหน้างงอยู่บนเตียงเดี่ยวในห้องพักแพทย์เวร รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที

หัวหน้าแผนกเพื่อไม่ให้คนอื่นมารบกวนเขา ถึงกับล็อคประตูเลยเหรอเนี่ย

แต่ว่า ถ้าเขาปวดปัสสาวะจะทำยังไงล่ะ หรือว่าต้องหาขวดมาจัดการแถวนี้

เซียวเฉินกวงส่ายหัว สลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป

ในเมื่อหัวหน้าแผนกสั่งให้เขาพักผ่อน งั้นก็ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว นอนอย่างเดียวก็พอ

ถึงยังไงก็มีหัวหน้าแผนกอยู่ จะมีอะไรให้ต้องกังวลอีกล่ะ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีเสียงดังเอะอะมาจากข้างนอก

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงร้อนรนของพยาบาลดังมาจากโถงทางเดิน

"พวกคุณจะทำอะไรกันคะ ห้ามบุกเข้าไปข้างในแบบนี้นะคะ"

"หมอเซียวผ่าตัดมาทั้งคืน ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่ข้างใน มีอะไรพวกคุณคุยกับฉันก่อนค่ะ"

นอกห้อง กลุ่มคนตัวดำทะมึนกำลังเดินจ้ำอ้าวมาที่ห้องพักแพทย์เวร

พวกเขาทุกคนรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาถมึงทึง พอยืนรวมกันก็เหมือนกำแพงเมืองที่กดดันจนหายใจไม่ออก

คนที่เดินผ่านไปมาเห็นดังนั้นก็รีบหลบทางให้ เพราะกลัวว่าจะไปขัดหูขัดตาพวกเขาเข้า

หวังจินกังได้ยินเสียงจึงออกมาจากห้องทำงาน พอเห็นภาพตรงหน้า ก็ตกใจกับท่าทีคุกคามของคนกลุ่มนี้ไม่น้อย

"หนึ่ง สอง สาม..."

เขากวาดสายตามองคร่าวๆ ก็พบว่าโครงหน้าของชายฉกรรจ์ทั้งเจ็ดคนนี้ คล้ายคลึงกันมาก

หรือว่าจะเป็นพี่น้องเจ็ดคน

แต่พวกเขาหน้าตาดุดันปานนี้ พากันมาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปทำไมกัน

หวังจินกังเก็บความสงสัย แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ผมเป็นหัวหน้าแผนกนี้ พวกคุณมีปัญหาอะไรคุยกับผมได้เลย"

สิ้นประโยคนี้ โถงทางเดินที่เคยเอะอะโวยวายก็เงียบสงบลงทันที

ทุกคนชะงักงัน หันขวับมามองหวังจินกังเป็นตาเดียว

บรรยากาศในที่นั้นเงียบสงัดจนน่ากลัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่น่าสะพรึงกลัวของชายฉกรรจ์เหล่านี้ ทำเอาคนที่ถูกมองอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่