บทที่ 78 โค้งคำนับ 90 องศาเพื่อแสดงความขอบคุณ

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความคิดที่จะเรียก รปภ. ก็แวบเข้ามาในหัวของหวังจินกัง ก่อนจะถูกปัดตกลงไปในทันที

รปภ. ของโรงพยาบาลแต่ละคน อายุน่าจะมากกว่าเขาด้วยซ้ำ

เรียกมาก็คงทำได้แค่ยืนดูอยู่ไกลๆ เพราะถึงอย่างไรเงินเดือนก็แค่ไม่กี่ตังค์ ใครจะยอมเสี่ยงชีวิตกันล่ะ

ในขณะที่หวังจินกังกำลังครุ่นคิด ชายฉกรรจ์ที่ดูน่ากลัวเหล่านั้น เมื่อแน่ใจแล้วว่าหวังจินกังคือหัวหน้าแผนก บนใบหน้าที่เคยเย็นชาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที แววตายังแฝงไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"หัวหน้าแผนกหวังครับ พวกเราเป็นพี่ชายของคนไข้เตียงเจ็ดครับ ขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยชีวิตน้องสาวเราไว้"

คนที่พูดดูอายุราวสี่สิบ รูปร่างกำยำล่ำสัน เขาเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น จับมือหวังจินกังเขย่าไม่หยุด

"เอ่อ..."

เหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน ทำให้หวังจินกังชะงักงัน

พยาบาลและหมอในโถงทางเดินก็ชะงักงันเช่นกัน

ที่แท้พวกเขาก็ไม่ได้มาหาเรื่อง แต่มาเพื่อขอบคุณหมอที่ช่วยชีวิต

คนไข้เตียงเจ็ด ก็คือคนไข้สาวที่เซียวเฉินกวงผ่าตัดให้เมื่อคืนไม่ใช่หรือ

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร การช่วยชีวิตคนไข้เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วครับ"

ประสบการณ์การเป็นหัวหน้าแผนกมาหลายปี ทำให้เขาตอบรับไปตามสัญชาตญาณ

ในเวลานี้แขนของหวังจินกังถูกเขย่าจนแทบจะชาไปหมดแล้ว

แต่เขากลับยิ้มแย้มแจ่มใส ถึงขั้นที่รอยตีนกาตรงหางตาแทบจะเบียดกันออกมาเลยทีเดียว

"หัวหน้าแผนกหวังครับ คุณไม่รู้อะไร น้องสาวเป็นแก้วตาดวงใจของพวกเราพี่น้องทั้งเจ็ดคนเลยนะครับ ตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยต้องตกระกำลำบากเลย"

"พอจู่ๆ มาป่วยหนักแบบนี้ ทุกคนก็ร้อนใจกันแทบแย่ แถมพวกเราก็เพิ่งจะรู้เรื่องอาการป่วยของเธอเมื่อกี้นี้เองครับ"

จากการสอบถาม หวังจินกังถึงได้รู้ว่า คนไข้หน้าตาดีและร้องเพลงเพราะมาตั้งแต่เด็ก มีความฝันอยากจะเป็นนักร้อง

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงปิดบังพี่ชาย หนีไปเรียนร้องเพลงที่ต่างถิ่นคนเดียว แต่คิดไม่ถึงว่าเวลาผ่านไปไม่นาน ก็ตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง แถมยังเป็นมะเร็งต่อมไทรอยด์ที่ทำให้ร้องเพลงไม่ได้อีก

เมื่อความฝันพังทลาย ด้วยความสิ้นหวังและไร้ที่พึ่ง ในระหว่างทางกลับบ้านเมื่อคืน อาการป่วยก็กำเริบกะทันหัน ถึงได้เกิดเหตุการณ์ที่เธอมาห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเพียงลำพัง

"มิน่าล่ะถึงไม่เห็นหน้าพวกคุณตั้งแต่เช้า ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

หลังจากหวังจินกังเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

"ความจริงแล้ว คนที่พวกคุณควรจะขอบคุณมากที่สุดไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นเขาต่างหาก"

จากนั้นหวังจินกังก็หยิบกุญแจออกมา ไขแม่กุญแจที่คล้องอยู่ตรงกลอนประตูห้องพักแพทย์เวรออก

เผยให้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนหาววอด ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

"เขาคือหมอเซียวที่พยาบาลเพิ่งพูดถึงหรือครับ"

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าสงสัย มองไปที่เซียวเฉินกวง

ในเวลานี้แม้เซียวเฉินกวงจะแต่งตัวเรียบร้อย สวมเสื้อกาวน์สีขาวทับด้านนอก แต่ท่าทางที่เพิ่งตื่นนอน ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์หมอผู้ยิ่งใหญ่ในความทรงจำของชายวัยกลางคนเสียเหลือเกิน

"เมื่อคืนเขาเป็นศัลยแพทย์หลักครับ เป็นคนดึงตัวน้องสาวพวกคุณกลับมาจากเส้นด้ายแห่งความตายเลยนะครับ"

หวังจินกังที่อยู่ข้างๆ รีบอธิบาย

อย่าเห็นว่าสภาพของเซียวเฉินกวงในตอนนี้จะดูโทรมไปบ้าง แต่ในฐานะที่เป็นหน้าเป็นตาของแผนกศัลยกรรมทั่วไป หวังจินกังก็จะช่วยโปรโมทเขาอย่างเต็มที่ทุกครั้ง

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีความวุ่นวายเกิดขึ้นในโถงทางเดินแผนกศัลยกรรมทั่วไป

เด็กสาวรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสะสวยคนหนึ่ง กำลังเดินช้าๆ เข้ามา

เธอดูอายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ แต่ใบหน้าดูซูบเซียว ริมฝีปากยิ่งซีดเผือด

บนลำคอขาวเนียนพันผ้าก๊อซไว้หนาเตอะ มีลูกยางระบายเลือดสีคล้ำห้อยอยู่

สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือบริเวณคอหอยของเธอ มีท่อที่ใช้สำหรับเจาะคอเสียบอยู่

"น้องเล็ก ออกมาทำไมล่ะเนี่ย"

"เพิ่งผ่าตัดเสร็จ ควรจะพักผ่อนให้เยอะๆ สิ เรื่องอื่นไม่ต้องคิดมากนะ มีพวกพี่ชายอยู่ทั้งคน"

เมื่อเห็นน้องสาวเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยกะทันหัน ก็ทำเอาบรรดาพี่ชายตกใจแทบแย่

"อ้า..."

น้องสาวอยากจะอ้าปากพูด แต่เพราะเพิ่งเจาะคอมา จึงไม่สามารถเปล่งเสียงได้ ทำเอาเธอร้อนใจจนเหงื่อแตก

"น้องเล็ก ไม่ต้องร้อนใจนะ ขอแค่เธอยังอยู่ ต่อให้เจอความยากลำบากอะไรในวันข้างหน้า พวกพี่ก็จะอยู่เคียงข้างเธอเอง"

ชายวัยกลางคนรีบประคองน้องสาว แววตาที่เอ็นดูทะนุถนอมนั้นชวนให้ซาบซึ้งใจ

แม้เขาจะไม่มีความรู้เรื่องมะเร็งต่อมไทรอยด์มากนัก แต่อายุอานามป่านนี้แล้ว ก็พอจะเคยได้ยินเกี่ยวกับโรคพวกนี้มาบ้าง

ฟังจากเพื่อนผู้ป่วยเตียงข้างๆ เล่าว่า อันตรายถึงชีวิตแบบเมื่อคืน การที่น้องสาวรอดชีวิตมาได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

ส่วนเรื่องที่ว่าในอนาคต น้องสาวจะกลายเป็นคนใบ้หรือไม่ เขาไม่สนใจเลย

ถึงขั้นที่เตรียมใจจะเลี้ยงดูน้องสาวไปตลอดชีวิตแล้วด้วยซ้ำ

"เอานิ้วอุดรูเจาะคอไว้ แล้วลองเปล่งเสียงดูอีกทีสิครับ"

ในตอนนั้นเอง เสียงของเซียวเฉินกวงก็ดังขึ้น

สิ้นประโยคนี้ ชายวัยกลางคนก็ชะงักงัน

แม้แต่น้องสาวที่อยู่ข้างๆ เขาก็ชะงักไปด้วย

นิ้วเรียวยาวสั่นเทาค่อยๆ อุดรูเจาะที่คอ เมื่อกระแสลมปะทะกับกล่องเสียง เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น

"ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ"

น้องสาวพูดเสียงเบามาก น้ำเสียงยังคงแหบพร่า ราวกับมีอะไรติดคออยู่

ทว่าคำพูดประโยคนี้ของเธอ กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้งไปเลย

"น้องเล็ก เธอ... พูดได้แล้วเหรอ!"

หลังจากความตกตะลึงผ่านพ้นไป พี่ชายก็ตื่นเต้นดีใจจนน้ำตาไหล

เสียงที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหูดังเข้าหู แต่กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

ส่วนหวังจินกังที่ได้ยินเสียงนี้ ก็ตกตะลึงอย่างมากเช่นกัน

ในฐานะที่เป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปมาหลายปี เขาเคยเห็นคนไข้มานับไม่ถ้วน

โดยปกติแล้ว คนไข้มะเร็งต่อมไทรอยด์ หลังจากผ่าตัดเสร็จ อย่างน้อยก็ต้องพักฟื้นสักสี่ห้าวันถึงจะเริ่มเปล่งเสียงได้

ส่วนคนไข้แบบเด็กสาวคนนี้ ที่ต้องผ่าตัดฉุกเฉิน แถมยังต้องเจาะคอพร้อมกันด้วย

พูดกันตามตรง ด้วยความสามารถของหวังจินกังในตอนนี้ เขาทำได้แค่รับประกันความปลอดภัยหลังผ่าตัด ส่วนอนาคตจะพูดได้หรือไม่ ก็ต้องแล้วแต่เวรแต่กรรม

แต่ตอนนี้

การผ่าตัดรักษามะเร็งต่อมไทรอยด์แบบถอนรากถอนโคนของเซียวเฉินกวง เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึง 12 ชั่วโมง คนไข้ก็สามารถเริ่มเปล่งเสียงได้แล้ว

ความสามารถระดับนี้ เหนือกว่าหวังจินกังผู้เป็นหัวหน้าแผนกไปไกลลิบแล้ว

"เสี่ยวเซียว นายซ่อนคมไว้มิดชิดจริงๆ นะ"

หวังจินกังทอดถอนใจ

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเซียวเฉินกวงไม่เพียงแต่จะเก่งเรื่องการผ่าตัดผ่านกล้อง แต่ตอนนี้แม้กระทั่งการผ่าตัดแบบเปิดหน้าท้องอย่างการผ่าตัดต่อมไทรอยด์ก็ยังทำได้ดีขนาดนี้

ตกลงว่ายังมีอะไรที่เซียวเฉินกวงทำไม่เป็นอีกบ้าง

ในขณะที่หวังจินกังกำลังทึ่งในความสามารถส่วนตัวของเซียวเฉินกวง ฝ่ายหลังกลับขมวดคิ้ว

"เตียงเจ็ด วันนี้คุณยังไม่ได้พ่นยาใช่ไหม"

"อืม" เด็กสาวพยักหน้าเบาๆ

"รีบไปทำซะสิ ไม่อยากให้คอหายดีแล้วเหรอ"

เซียวเฉินกวงไม่ได้ทะนุถนอมเด็กสาวเพียงเพราะเธอป่วยเลย

ในทางกลับกัน น้ำเสียงของเขาค่อนข้างแข็งกระด้าง ราวกับไม่พอใจที่เธอออกจากห้องพักผู้ป่วยโดยพลการ

สำหรับเซียวเฉินกวงแล้ว เขาไม่มีทางยอมให้คนไข้เป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด ต่อให้เธอจะมีพี่ชายเจ็ดคนคอยปกป้องก็ตาม

เมื่อเผชิญกับการดุว่า บรรดาพี่ชายของเด็กสาวก็ทั้งสงสารทั้งจนใจ เพราะพวกเขาก็ไม่อยากให้น้องสาวเป็นอะไรไปเหมือนกัน

"หมอคะ คอของฉัน... จะหายไหมคะ"

"การผ่าตัดสำเร็จไปด้วยดี เดี๋ยวก็หายครับ"

เมื่อเผชิญกับสายตาที่คาดหวัง เซียวเฉินกวงก็พยักหน้าตอบรับ

คำตอบยืนยันนี้ ทำให้เด็กสาวเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นทันที

"หมอคะ จริง... เหรอคะ"

เดิมทีเด็กสาวหมดหวังเรื่องเสียงของตัวเองไปแล้ว แต่พอได้ยินคำตอบของเซียวเฉินกวง ในใจก็กลับมามีความหวังอีกครั้ง

"แน่นอนครับ เสียงแหบตอนนี้เป็นแค่เรื่องชั่วคราว ระหว่างผ่าตัดไม่ได้กระทบกระเทือนเส้นประสาทกล่องเสียง ดังนั้นพอยุบบวม เสียงก็จะกลับมาเป็นปกติครับ"

"ถ้าหลังจากนี้ยังอยากขึ้นเวทีร้องเพลงอีก ก็รีบกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักผู้ป่วยได้แล้วครับ"

เซียวเฉินกวงพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด แต่คำพูดสุดท้ายของเขากลับเปรียบเสมือนยากระตุ้นชั้นดี ที่พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของเด็กสาว ทำให้เธอประหลาดใจและดีใจอย่างมาก

"ขอบคุณ... ขอบคุณนะคะ..."

หลังจากแสดงความขอบคุณ แววตาที่เคยหม่นหมองของเด็กสาวก็เปล่งประกายขึ้นมาบ้าง

ภายใต้การดูแลของพยาบาลที่วิ่งตามมา เด็กสาวก็เดินกลับห้องพักผู้ป่วยอย่างว่าง่าย

ภาพนี้ ทำเอาพี่ชายทั้งเจ็ดคนถึงกับมองตาค้าง

น้องสาวของพวกเขา เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เมื่อก่อนใครพูดอะไรก็ไม่เคยฟัง แต่ตอนนี้กลับยอมเชื่อฟังคนนอกอย่างว่านอนสอนง่าย มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

"เด็กผู้หญิงน่ะ ตามใจได้ แต่อย่าตามใจจนเสียคน เพราะถึงยังไงวันข้างหน้าก็ต้องออกเรือนมีครอบครัวอยู่ดี"

สำหรับเซียวเฉินกวงแล้ว คนไข้บางคนที่ไม่ยอมฟังคำสั่งหมอ ก็สมควรโดนดุเสียบ้าง

สิ้นประโยคนี้ หวังจินกังที่อยู่ใกล้ที่สุด ก็ตกใจจนเกือบเป็นลม

เซียวเฉินกวงกล้าคุยกับญาติคนไข้แบบนี้ได้ยังไง เขาไม่รู้หรือว่าทั้งเจ็ดคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือพี่ชายแท้ๆ ของคนไข้น่ะ!

ทว่าเรื่องราวกลับผิดคาด

เมื่อเซียวเฉินกวงพูดคำว่า ออกเรือน จบ ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นพี่ใหญ่ ขอบตาก็แดงก่ำ จู่ๆ ก็โค้งคำนับให้เซียวเฉินกวงถึง 90 องศา

ส่วนน้องชายคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นพี่ใหญ่โค้งคำนับ อีกหกคนก็ไม่มีการลังเลใดๆ ยืนเรียงแถวหน้ากระดานราวกับนัดหมายกันไว้ โค้งคำนับเพื่อแสดงความขอบคุณเซียวเฉินกวงอย่างพร้อมเพรียงกัน