บทที่ 83 เปลี่ยนเป็นผ่าเปิดท้องหรือ ไม่หรอก ใช้การส่องผ่านกล้องนั่นแหละ

"รีบตรวจสอบเครื่องมือและอุปกรณ์ให้ดี ดูซิว่ามันเกิดปัญหาขึ้นตรงไหนกันแน่"

สวีกั๋วเฉียงยืนอยู่บนเวทีด้วยความร้อนรน เหงื่อเม็ดละเอียดผุดขึ้นบนหน้าผากทันที ก่อนจะรวมตัวกันเป็นหยดใหญ่ซึมเข้าขอบหมวกและไหลลงมาตามขมับไม่หยุด

เขายังคงรักษาท่าทางกางแขนค้างไว้แบบเดิม ไม่กล้าขยับและขยับไม่ได้

อุปกรณ์ผ่าตัดผ่านกล้องในมือของเขา กำลังอยู่ในสถานะตัดเนื้อเยื่อ

กรรไกรยาวอ้าออกจนสุด ปลายมีดที่แหลมคมสามารถสัมผัสโดนหลอดเลือดแดงถุงน้ำดีได้ทุกเมื่อ

ในตอนนี้หน้าจอมีแต่ภาพสัญญาณรบกวน สัญญาณขาดหายไป ทำให้สวีกั๋วเฉียงเดินต่อไม่ถูก

หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว เครื่องมือในมือจะไปกระชากหลอดเลือดในอวัยวะภายใน จนทำให้เกิดเลือดออกในช่องท้องครั้งใหญ่

"คาดว่าระบบส่งสัญญาณภาพน่าจะมีปัญหาครับ"

เมื่อเห็นทุกคนกำลังวุ่นวายตรวจสอบอุปกรณ์ เซียวเฉินกวงที่ถือกล้องส่องผ่าตัดอยู่จึงพูดขึ้น

ในตอนนี้เลนส์กล้องยังคงทำงานอยู่ แต่หลังจากรีสตาร์ทเครื่องและเปิดใหม่ หน้าจอก็ยังคงมีแต่สัญญาณรบกวน

เหมือนกับที่เซียวเฉินกวงบอกไว้ คือเกิดปัญหาขึ้นที่ระบบส่งสัญญาณ

เพียงแต่ปัญหาอื่นยังพอแก้ไขได้ แต่การที่หน้าจอเสีย สำหรับศัลยแพทย์แล้ว มันก็เหมือนกับการผ่าตัดโดยปิดตา แล้วการผ่าตัดครั้งนี้จะทำต่อไปได้อย่างไร

"คนของฝ่ายอุปกรณ์ทางการแพทย์ในโรงพยาบาลจะแก้ไขได้ไหมครับ" สวีกั๋วเฉียงถาม

"ยากครับ นอกจากจะให้วิศวกรมาซ่อมแซม"

หวังจินกังให้คำตอบที่ชวนสิ้นหวัง

เพราะถึงอย่างไรพนักงานฝ่ายอุปกรณ์ของโรงพยาบาล ก็แค่ซ่อมแซมเครื่องมือเล็กๆ น้อยๆ ได้เท่านั้น

อย่างเครื่องมือที่มีเทคโนโลยีขั้นสูงตรงหน้านี้ พวกเขาคงไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง และจะเรียกร้องให้ผู้ผลิตส่งวิศวกรมาซ่อมแซมโดยตรง

แต่เครื่องมือรุ่นนี้ก็หาได้ยาก แถมผู้ผลิตและวิศวกรก็ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ ถึงจะให้พวกเขาเร่งเดินทางมา ก็คงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง

หนึ่งชั่วโมง สำหรับคนทั่วไปแล้ว ทนหน่อยเดี๋ยวก็ผ่านไป

แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่บนโต๊ะผ่าตัด คนไข้ถูกผ่าเปิดช่องท้องรอที่จะผ่าตัดให้เสร็จ

เวลาหนึ่งชั่วโมง มีปัจจัยที่ไม่แน่นอนมากเกินไป กลัวเหลือเกินว่าจะมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น

อีกอย่าง ต่อให้วิศวกรมาถึงในหนึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่รู้ว่าจะซ่อมเสร็จในเวลาอันสั้นหรือไม่

ถ้าซ่อมไม่ได้ล่ะ จะทำยังไง

หวังจินกังในฐานะหัวหน้าแผนก ในตอนนี้สมองอื้ออึงไปหมด

เขาคาดการณ์เหตุการณ์ไม่คาดฝันไว้ทุกรูปแบบ และวางแผนรับมือฉุกเฉินเอาไว้แล้ว เพื่อให้การผ่าตัดครั้งนี้ไม่มีข้อผิดพลาด

แต่ตอนนี้ กลับทำอะไรไม่ถูกเลย

เห็นชัดๆ ว่าตลอดไม่กี่วันที่ผ่านมาได้บำรุงรักษาและตรวจสอบอุปกรณ์มาตลอด ทำไมจู่ๆ หน้าจอถึงไม่ติดขึ้นมา

ดวงซวยอะไรขนาดนี้

"อุปกรณ์มีปัญหา เราแก้ไขเองไม่ได้ คงต้องติดต่อวิศวกรก่อนครับ"

หวังจินกังพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในใจเดือดดาลแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

การผ่าตัดผ่านกล้องที่กำลังไปได้สวย กลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้

เหมือนกับชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยไฟแรงที่เตรียมพร้อมจะลงมือทำเรื่องยิ่งใหญ่ แต่ใครจะไปคิดว่าในวินาทีที่สำคัญที่สุด กลับต้องล้มเหลวไม่เป็นท่า

ถามหน่อยเถอะ ใครจะรู้สึกดีบ้างล่ะ

"หรือว่าการผ่าตัดครั้งนี้ เปลี่ยนไปทำแบบเปิดหน้าท้องดีไหม"

สวีกั๋วเฉียงที่ยืนอยู่บนเวที สีหน้ามืดมนไปหมดแล้ว

เขาทำการผ่าตัดผ่านกล้องมามากมาย ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทำขึ้น

แต่ความรู้สึกอัดอั้นในใจนี้ จะไปหาเหตุผลจากใครได้

เดิมทีการผ่าตัดราบรื่นมาก ถึงขั้นที่ว่าใช้เทคนิคสามรูก็สามารถทำการผ่าตัดได้สำเร็จ

ไม่ว่ากับใคร ก็ล้วนไม่มีผลเสีย

แต่พอเปลี่ยนเป็นการผ่าตัดแบบเปิดหน้าท้อง ปัญหาก็ใหญ่หลวงทันที

ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอกเดินทางมาไกลเพื่อผ่าตัดผ่านกล้อง แต่สุดท้ายกลับต้องทำแบบเปิดหน้าท้องให้เสร็จ

นี่ถือเป็นการโจมตีครั้งใหญ่ต่อทั้งตัวผู้เชี่ยวชาญและแผนก

และเมื่อกระแสวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้น คำนินทาจากเพื่อนร่วมวิชาชีพ เสียงวิจารณ์จากคนไข้ เรื่องราวก็จะบานปลายจนเกินควบคุม

"เปิดหน้าท้อง..."

เมื่อได้ยินข้อเสนอของสวีกั๋วเฉียง หวังจินกังก็เงียบไปสนิท

การเปิดหน้าท้อง หมายถึงความล้มเหลวของการผ่าตัดผ่านกล้อง

มันห่างไกลจากเป้าหมายที่เขากับคนไข้คาดหวังไว้มาก

แต่ถ้าไม่เปิดหน้าท้อง แล้วจะทำอย่างไรได้

ในเมื่อไม่มีระบบภาพสนับสนุน ใครจะกล้าผ่าตัดต่อในช่องท้องของคนไข้

ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญจากเมืองหลวง ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ ก็คงวางมีดแล้วเดินหนีไปแล้ว

เพราะถึงอย่างไร ชื่อเสียงเมื่อเทียบกับอุบัติเหตุทางการแพทย์แล้ว ไม่ถือเป็นอะไรเลย

"ไม่มีวิธีอื่นที่จะใช้แทนกันได้เลยเหรอคะ" พยาบาลหลี่เหวินเสียพึมพำกับตัวเอง

ในตอนที่เธอรู้ว่าจะได้เข้าร่วมการผ่าตัดผ่านกล้องครั้งนี้ เธอดีใจจนเนื้อเต้น

เธอจึงทุ่มเทเวลาตลอดสองวันที่ผ่านมา ไม่หลับไม่นอน พยายามเรียนรู้ความรู้เกี่ยวกับการผ่าตัดผ่านกล้อง

เพียงเพื่อหวังว่าวันนี้จะได้มีโอกาสทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่เป็นตัวถ่วงเหมือนที่ผ่านมา

แต่ตอนนี้ เธอทำได้เพียงร้อนใจอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่มีทางออกใดๆ เลย

ความรู้สึกแบบนี้ มันชวนให้ใจสลายจริงๆ

ในเวลานี้ในห้องผ่าตัดเงียบสงัดไร้เสียง

พวกเขาอาจจะผ่านสมรภูมิมามากมาย แต่ปัญหาที่อุปกรณ์ พวกเขาไม่สามารถแก้ไขได้

การผ่าตัดแบบเปิดหน้าท้อง สำหรับพวกเขาแล้วถือเป็นเรื่องถนัดมือ

เพียงแต่ความเสียหายที่เกิดกับคนไข้เป็นครั้งที่สองนั้น ไม่สามารถชดเชยได้

ความรู้สึกไร้ทางสู้ถาโถมเข้ามาในใจ ทำให้หน้าอกอึดอัดจนหายใจไม่ออก

"งั้น เปลี่ยนไปผ่าเปิดหน้าท้องเถอะ"

หวังจินกังในฐานะหัวหน้าแผนก ย่อมรู้ดีว่าประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร

แต่ความปลอดภัยของคนไข้ สำคัญกว่าการพัฒนาของแผนก

เขาไม่อยากให้เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับเขา ต้องซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง

"ตกลงครับ ผมจะเตรียมปิดเครื่องอุปกรณ์แล้ว"

สวีกั๋วเฉียงบนเวที ในตอนนี้ก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กัน

แต่บางครั้งการผ่าตัดก็เป็นแบบนี้ อุบัติเหตุสารพัดรูปแบบราวกับปีศาจร้ายคอยจ้องทำร้ายคุณ

ต่อให้ระวังแค่ไหน พยายามหลีกเลี่ยงเท่าไหร่ แต่หากพลาดไปเพียงนิดเดียว พวกมันก็จะพุ่งเข้ามากัดกินคุณราวกับวิญญาณหิวโหย โดยไม่มีความปราณีใดๆ ทั้งสิ้น

"หัวหน้าครับ อาจารย์สวีครับ บางทีอาจจะมีอีกวิธีที่ลองดูได้นะครับ"

ในวินาทีที่ทุกคนเงียบงันและขวัญกำลังใจตกต่ำถึงขีดสุด เสียงของเซียวเฉินกวงก็ดังขึ้นในห้องผ่าตัด

น้ำเสียงที่ชัดเจนและใสสะอาดเปรียบเสมือนแสงสว่างแห่งยามเช้าที่แหวกผ่านหมอกควัน พุ่งตรงเข้าสู่ใจของทุกคนทันที

"เสี่ยวเซียว นายมีวิธีเหรอ!"

ในตอนนี้คนที่ตื่นเต้นที่สุด ไม่ใช่หวังจินกัง แต่เป็นสวีกั๋วเฉียงที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัด

เพราะถึงอย่างไรการผ่าตัดครั้งนี้ ในฐานะผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอกที่ลงมาผ่าตัดข้ามถิ่น สิ่งที่เขาอยากเห็นมากที่สุด คือการผ่าตัดที่ผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ

แม้ตอนนี้สถานการณ์จะดูสั่นคลอนจนแทบจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง

แต่ในตอนนี้ ต่อให้มีโอกาสเพียงน้อยนิด สวีกั๋วเฉียงก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถ

"อาจารย์สวีครับ ในเมื่อระบบสร้างภาพใช้ไม่ได้ งั้นเราก็ใช้ตาส่องดูโดยตรงแทนเลยครับ"

สิ้นประโยคนี้ สวีกั๋วเฉียงก็ชะงักไป

หวังจินกังที่อยู่ด้านล่างก็ชะงักไปเช่นกัน

ทุกคนในที่นี้ต่างก็ชะงักไปตามๆ กัน

ใช้ตาส่องดูโดยตรง หมายความว่ายังไง

"กล้องผ่าตัดผ่านกล้องเป็นท่อกลวงตราบเท่าที่เลนส์ด้านหน้ายังสว่างอยู่ เราก็สามารถใช้ตาของเราส่องเข้าไปดูได้ และสามารถทำการผ่าตัดได้เช่นกันครับ"

แม้เซียวเฉินกวงจะไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่หลักการทำงานของอุปกรณ์ผ่าตัดผ่านกล้องนั้น เขารู้ดียิ่งกว่าใครทุกคนในที่นี้

เดิมทีเลนส์กล้องผ่าตัดผ่านกล้องคือการนำภาพผ่านหน้าจอมาให้ทุกคนเห็น

แต่ตอนนี้ ภาพทั้งหมดภายในช่องท้องของคนไข้ ได้ถูกฝากไว้กับผู้ถือกล้องที่ต้องใช้ตาเล็งดูโดยตรง

"วิธีนี้ ทำได้!"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเซียวเฉินกวง สวีกั๋วเฉียงก็เข้าใจความหมายของเขาในทันที

ถึงอย่างไรก็เป็นผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอก แม้วิธีนี้จะยังไม่เคยลองมาก่อน แต่สำหรับความคืบหน้าของการผ่าตัดในปัจจุบัน

มันทำได้จริง!

เพียงแต่ว่า

ด้วยวิธีนี้ ความต้องการในตัวผู้ถือกล้องจะสูงขึ้นไปอีกระดับ ถึงขั้นที่บอกว่าเข้มงวดเกินไปก็ยังได้

"เสี่ยวเซียว ไหวไหม"

หวังจินกังมองเซียวเฉินกวงบนเวที ในใจอดไม่ได้ที่จะกังวลเล็กน้อย

แม้เขาจะรู้ว่าเซียวเฉินกวงที่สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอสามารถเสนอวิธีนี้ได้ ก็แปลว่าต้องมั่นใจเต็มร้อยแล้ว

แต่ถ้าเรื่องนี้มีความเสี่ยง และเกี่ยวข้องกับตัวเซียวเฉินกวงเอง

หวังจินกังก็ไม่รังเกียจที่จะให้คนไข้ไปผ่าเปิดหน้าท้องแทน...

"วางใจได้ครับหัวหน้า ไม่มีปัญหาครับ"

เซียวเฉินกวงยังคงรักษาใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มไว้ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับว่าเรื่องนี้สำหรับเขาแล้ว เป็นเพียงแค่เรื่องง่ายๆ เท่านั้นเอง