บทที่ 84 ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน สรรพสิ่งฟื้นคืนชีพ

เซียวเฉินกวงใช้มือประคองกล้องส่องผ่าตัด โน้มตัวลงไปติดตาเข้ากับช่องส่องภาพ มองผ่านท่อกลวงเข้าไปภายในช่องท้องของคนไข้

ในเวลานี้หน้าจอยังคงมีแต่ภาพสัญญาณรบกวน ทั่วทั้งห้องผ่าตัดเงียบสงัด ทุกสายตาต่างจดจ้องมาที่เซียวเฉินกวง

ไม่มีใครกล้าส่งเสียง เพราะกลัวจะรบกวนเขา

เวลาผ่านไปทีละวินาที เซียวเฉินกวงค่อยๆ ปรับทิศทางของเลนส์กล้อง

เนื่องจากไม่มีการประมวลผลภาพ การใช้เพียงสายตาเปล่าสังเกตการณ์ ทำให้จุดอับหรือมุมมืดบางจุดถูกมองข้ามได้ง่าย

เมื่อใดที่เลนส์กล้องเปื้อนจนมองไม่เห็นวิสัยทัศน์ ก็จำเป็นต้องดึงออกมาเช็ดใหม่

ทำเช่นนั้น ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาก็เท่ากับศูนย์

ตอนนี้หัวใจของทุกคนเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากลำคอ รู้สึกราวกับว่าข้างในทรวงอกนั้นกำลังเต้นตุบๆ ไม่หยุด

"เรียบร้อย"

การเคลื่อนไหวของเซียวเฉินกวงหยุดลง เขายึดกล้องส่องผ่าตัดให้มั่นคงอีกครั้ง

สิ้นคำพูดนี้ ทุกคนต่างถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"อาจารย์สวี ผมช่วยจับคีมจับให้ อาจารย์ดูภาพผ่านเลนส์แทนเถอะครับ"

"ได้"

เมื่อเผชิญกับคำขอของเซียวเฉินกวง สวีกั๋วเฉียงก็ส่ง ปืน ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดให้อีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ

ฝ่ายหลังยื่นมือออกไป คว้าไว้ได้อย่างมั่นคง

กระบวนการทั้งหมดรวดเร็วมาก แต่กลับทำให้คนรู้สึกวางใจอย่างบอกไม่ถูก

ภาพเหตุการณ์นี้ หากมีใครที่รู้จักสวีกั๋วเฉียงดีมาเห็นเข้า คงต้องตกตะลึงเป็นแน่

ต้องรู้ไว้ว่าสำหรับการผ่าตัดผ่านกล้องแล้ว ปืน ทั้งสองกระบอกในมือหมอนั้น ไม่ต่างอะไรกับชีวิตของพวกเขาเลย

แต่ในตอนนี้ สวีกั๋วเฉียงกลับส่ง ปืน กระบอกหนึ่งให้เซียวเฉินกวง

ความเชื่อใจที่ยอมให้คนอื่นมาร่วมเสี่ยงด้วยแบบนี้ เรียกว่าเป็นมิตรสหายร่วมเป็นร่วมตายก็ได้

ในเวลานี้ สวีกั๋วเฉียงโน้มตัวลง จับกล้องที่เซียวเฉินกวงยึดไว้ให้มั่นคง แล้วเริ่มลงมือปฏิบัติการในท่าทางที่ดูแปลกตาอย่างยิ่ง

"เตรียมตัดท่อน้ำดีถุงน้ำดี คีมจับหมุนไปทางขวา 10 องศา"

"ครับ"

เซียวเฉินกวงควบคุมคีมจับ แล้วเริ่มหมุนปรับทิศทางเล็กน้อย

"ได้แล้ว หยุด ตรงนั้นแหละ"

สวีกั๋วเฉียงกำด้ามจับ แล้วกดไกเบาๆ กรรไกรอันคมกริบก็ตัดท่อน้ำดีถุงน้ำดีที่เรียวยาวออกเป็นสองท่อนในทันที

กระบวนการทั้งหมดรวดเร็วมาก

"ตัดหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำถุงน้ำดีต่อไป ระวังแรงกดให้ดี เตรียมใส่ถุง"

"เตรียมพร้อมแล้ว เริ่มตัดได้เลยครับ"

คนบนโต๊ะผ่าตัดสองคน คนหนึ่งคอยสังเกตและยืนยัน อีกคนคอยควบคุมการตัด

ทั้งสองคนเข้าขากันได้อย่างยอดเยี่ยม ในเวลานี้แยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นศัลยแพทย์หลัก ใครเป็นผู้ช่วย

ทุกคนในที่นี้ต่างกำลังรอคอยผลลัพธ์ด้วยความลุ้นระทึก

ในที่สุด

"ตัดถุงน้ำดีเสร็จสิ้น ไม่มีเลือดหรือของเหลวไหลซึมออกมาโดยไม่จำเป็น คาดการณ์ปริมาณเลือดที่ออกรวมทั้งหมดน้อยกว่า 5 มิลลิลิตรครับ"

เมื่อถุงน้ำดีที่ค่อยๆ เหี่ยวแห้งถูกนำออกมาผ่านรูสังเกตการณ์ การผ่าตัดเอาถุงน้ำดีออกผ่านกล้องแบบสามรูเป็นอันเสร็จสมบูรณ์

เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังขึ้นทั่วทั้งห้องทันที

"ดีจริงๆ เมื่อกี้เล่นเอาใจหายใจคว่ำเลย"

บนโต๊ะปฏิบัติการ พยาบาลส่งเครื่องมือ หลี่เหวินเสีย ใช้ถ้วยปลอดเชื้อรองรับถุงน้ำดีที่ถูกตัดออกมา

ในเวลานี้ถุงน้ำดีเนื่องจากขาดเลือดไปหล่อเลี้ยง พื้นผิวจึงเริ่มซีดขาว

ท่อน้ำดีถุงน้ำดีและหลอดเลือดที่ถูกตัด ถูกเย็บปิดด้วยด้ายเข็มสีดำอย่างแน่นหนา ไม่มีรอยรั่วซึมแม้แต่นิดเดียว

การผ่าตัดทำออกมาได้อย่างไร้ที่ติ แม้แต่จุดที่มีเลือดออกเฉพาะที่ยังน้อยกว่า 5 มิลลิลิตร

หากไม่ใช่เพราะระหว่างทางหน้าจอดับไปจนไม่มีการบันทึกวิดีโอ การผ่าตัดเคสนี้ก็น่าจะถูกนำไปใช้เป็นตำราเพื่อให้คนอื่นศึกษาและแลกเปลี่ยนความรู้กันได้เลย

แน่นอนว่า

ด้วยเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ แม้แต่สวีกั๋วเฉียงที่เคยผ่าตัดเอาถุงน้ำดีออกมากว่าร้อยเคส ก็ยังเริ่มตื่นเต้นจนหยุดไม่ได้

"เสี่ยวเซียว นายสุดยอดจริงๆ ถ้าไม่มีนาย การผ่าตัดครั้งนี้คงต้องเปลี่ยนไปทำแบบเปิดหน้าท้องแน่ๆ"

สวีกั๋วเฉียงเป็นหมอมานานหลายปี ไม่ค่อยได้เจอการผ่าตัดที่ตื่นเต้นเร้าใจแบบนี้มานานแล้ว

อะดรีนาลีนหลั่งพุ่งพล่าน อัตราการเต้นของหัวใจจนถึงตอนนี้ยังคงสูงกว่า 100 ครั้งต่อนาทีอยู่เลย

"อาจารย์สวีครับ ยังต้องใส่ท่อระบายเลือดไหมครับ"

"คนไข้จะรอให้ยาสลบหมดฤทธิ์แล้วค่อยถอดท่อในห้องผ่าตัด หรือว่าจะส่งกลับไปห้องพักผู้ป่วยแล้วค่อยว่ากันครับ"

เมื่อเผชิญกับคำชมไม่ขาดปากของสวีกั๋วเฉียง เซียวเฉินกวงเพียงแค่ยิ้มตอบ

ความจริงแล้วการผ่าตัดครั้งนี้ ถ้าไม่มีเหตุการณ์แทรกซ้อนกลางทาง ก็ไม่นับว่าเป็นงานยากอะไรเลย

ต่อให้ระหว่างทางหน้าจอเสีย การใช้เพียงสายตาเปล่ามองตรงๆ สำหรับเซียวเฉินกวงแล้ว ก็แค่ยุ่งยากขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น

ตอนนี้การผ่าตัดเสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี สิ่งที่ต้องพิจารณาต่อไปก็คือเรื่องการฟื้นตัวหลังผ่าตัด

เมื่อเจอคำถามแรกของเซียวเฉินกวง สวีกั๋วเฉียงก็ชะงักไปเล็กน้อย

ผ่าตัดถุงน้ำดี ยังต้องใส่ท่อระบายเลือดด้วยหรือ

ในความทรงจำของเขา ต่อให้เป็นการผ่าตัดผ่านกล้องที่มีเลือดออกน้อยมาก หลังผ่าตัดก็ยังต้องใส่ท่อระบายเลือดตามปกติอยู่ดี

เพียงแต่ทำไมเซียวเฉินกวงถึงได้ดูมั่นใจขนาดนั้น ดูเหมือนว่าไม่ใส่ท่อระบายเลือดก็ไม่เป็นไรเสียอย่างนั้น

"งั้น... ใส่ท่อระบายเลือดถุงน้ำดีไว้สักเส้นเถอะ"

ในเวลานี้ แม้แต่ตัวสวีกั๋วเฉียงเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนที่เขาตอบคำถามของเซียวเฉินกวง เขากลับรู้สึก... ประหม่า

"ครับ"

สำหรับคำตอบของสวีกั๋วเฉียง เซียวเฉินกวงก็พอจะเข้าใจได้

เพราะเมื่อเทียบกับยุคหลัง การผ่าตัดเอาถุงน้ำดีออกผ่านกล้องที่ทำกันจนเบื่อแล้ว ในยุคนี้มันยังถือเป็นเทคโนโลยีใหม่

เพื่อป้องกันความผิดพลาด แม้เลือดจะออกน้อยกว่า 5 มิลลิลิตร ก็ยังต้องใส่ท่อระบายเลือดเพื่อรอดูอาการสักสองวัน

ไม่นานนัก ท่อระบายเลือดก็ถูกใส่เรียบร้อย ถอดกล้อง ปิดเครื่องสร้างแรงดันแก๊ส เย็บปิดรอยแผล

เซียวเฉินกวงที่กำลังยุ่งอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ทำเอาสวีกั๋วเฉียงที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง

พ่อหนุ่มคนนี้ ช่างเป็นคนรุ่นใหม่ที่น่าเกรงขามจริงๆ

"ฝ่ายวิสัญญี เตรียมหยุดยาได้แล้วครับ รอให้คนไข้ตื่นแล้วค่อยกลับห้องพักผู้ป่วย"

สำหรับคำถามข้อที่สองที่เซียวเฉินกวงถาม สวีกั๋วเฉียงกลับมั่นใจขึ้นมาทันที

"ครับ คาดว่าอีกสามนาที คนไข้น่าจะตื่น"

"???"

สวีกั๋วเฉียงชะงักไปอีกรอบ มองวิสัญญีแพทย์ด้วยความตกตะลึง

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่วิสัญญีแพทย์ระดับเมืองก็เก่งขนาดนี้

หลิวเถี่ยยิ้มออกมา พอเห็นสีหน้าของสวีกั๋วเฉียง ก็รู้สึกสะใจในใจลึกๆ

นี่ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับการได้ตามเซียวเฉินกวงเข้าห้องผ่าตัดในช่วงนี้ ไม่เพียงแต่จะคุ้นเคยกับขั้นตอนการทำงานของเขา จนสามารถลดการใช้ยาลงได้ล่วงหน้า

ที่สำคัญที่สุดคือ ความรู้ด้านวิสัญญีวิทยาและกลศาสตร์การหายใจจำนวนมาก ยังต้องพึ่งพาเซียวเฉินกวงที่คอยถ่ายทอดให้แบบหมดเปลือก

นั่นจึงทำให้หลิวเถี่ยค่อยๆ บรรลุถึงระดับสูงสุดที่ว่า พอผ่าตัดเสร็จ คนไข้ก็ตื่นทันที

ในเวลานี้ คนไข้ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา พอบนใบหน้าเริ่มมีอาการเจ็บปวด ยาแก้ปวดจากฝั่งหลิวเถี่ยก็ถูกฉีดเข้าไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อยาเข้าสู่หลอดเลือด คนไข้ก็ดูปลอดโปร่งราวกับฟ้าหลังฝน สีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ

"เฒ่าหวัง นายแน่ใจนะว่าพวกนายไม่เคยทำการผ่าตัดผ่านกล้องมาก่อนจริงๆ"

มองดูบุคลากรทางการแพทย์ที่เข้าขากันอย่างไม่มีที่ติบนเวที สวีกั๋วเฉียงก็ตั้งคำถามที่ลึกซึ้งขึ้นมาอีกครั้ง

ในเวลานี้หวังจินกังเองก็งงไม่แพ้กัน

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ระดับของห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเซิ่งลี่ พัฒนาแบบก้าวกระโดดมาถึงขั้นนี้ได้

หวังจินกังผ่าตัดที่โรงพยาบาลเซิ่งลี่มาทั้งชีวิต ห้องผ่าตัดเป็นยังไง ใครเป็นใคร ฝีมือระดับไหน เขาขี้เกียจพูดก็รู้ดีกว่าใคร

ต่อให้ทีมผ่าตัดในปัจจุบัน จะเป็นทีมที่เขาคิดว่าดีที่สุดแล้วก็ตาม

แต่ดีถึงขนาดที่ทำให้สวีกั๋วเฉียงจากเมืองเอกต้องมองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ก็ถือเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของหวังจินกังจริงๆ

"ดวงดีน่ะ ดวงดี..."

เพื่อรักษาหน้าของสวีกั๋วเฉียง หวังจินกังจึงหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ท่าทางยืดอกภูมิใจแบบนั้น คาดว่าในใจคงจะมีความสุขจนหุบยิ้มไม่ลงแล้ว

เพียงไม่นาน ภายใต้คำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าของญาติคนไข้ คนไข้ก็ถูกส่งกลับไปยังห้องพักผู้ป่วยแผนกศัลยกรรมทั่วไปได้อย่างปลอดภัย

เมื่อบุคลากรทางการแพทย์เห็นคนไข้คุยเล่นกับญาติอยู่ในห้องพัก หินก้อนใหญ่ที่หนักอึ้งในใจของทุกคนก็ถูกยกออกไป

พวกเขารู้ดีว่า หลังจากการผ่าตัดครั้งนี้เสร็จสิ้น ฤดูใบไม้ผลิของแผนกศัลยกรรมทั่วไปก็กำลังจะมาถึงแล้ว