บทที่ 85 แผลถูกแทงในแผนกฉุกเฉิน

"เฒ่าหวัง พูดตามตรงนะ เสี่ยวเซียวมาอยู่โรงพยาบาลพวกนาย ถือว่าใช้ความสามารถได้ไม่เต็มที่จริงๆ"

หลังจากจัดการเรื่องคนไข้เรียบร้อย สวีกั๋วเฉียงก็กลับมาที่ห้องทำงานพร้อมกับหวังจินกัง

ฝ่ายหลังได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้โกรธเคือง กลับยิ้มแล้วพูดว่า "เมื่อกี้เสี่ยวเซียวเพิ่งมาหาฉัน บอกว่าเทคนิคการผ่าตัดผ่านกล้องของอาจารย์สวีเยี่ยมมาก ให้ฉันลองถามดูว่าอาจารย์สนใจอยากจะมาที่โรงพยาบาลเซิ่งลี่เพื่อรับงานผ่าตัดนอกสถานที่บ้างไหม"

สวีกั๋วเฉียงชะงักไปเล็กน้อย ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองกำลังถูกประเมินอยู่

เพราะถึงอย่างไร ผู้เชี่ยวชาญที่รับงานนอกสถานที่ก็มีฝีมือที่แตกต่างกันไป บางคนเพียงเพราะมีชื่อเสียงจากแพลตฟอร์มที่ใหญ่โตถึงได้มีสิทธิ์รับงานแบบนี้

"โรงพยาบาลพวกนายมีคนไข้ผ่าตัดผ่านกล้องเยอะเหรอ" สวีกั๋วเฉียงอดไม่ได้ที่จะถาม

"ตอนนี้ยังไม่เยอะ แต่ฉันเชื่อว่าในอนาคตจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ" หวังจินกังตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ไม่ใช่ว่าเขาพูดเกินจริง แต่ข้อดีของการผ่าตัดผ่านกล้องนั้นเห็นได้ชัดเจน

เหมือนอย่างการผ่าตัดในวันนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนต้องผ่าเปิดหน้าท้อง ปริมาณเลือดที่เสียไปก็คงไม่ต่ำกว่า 200 มิลลิลิตรแน่นอน

เมื่อเทียบกับปริมาณเลือดที่เสียไปจากการผ่าตัดผ่านกล้องเพียง 5 มิลลิลิตร ถือว่าแตกต่างกันมหาศาล

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสภาวะการฟื้นตัวของคนไข้หลังจากนั้นเลย

"งั้นก็ได้ ถ้าแผนกพวกนายมีความต้องการทางด้านนี้ และคัดเลือกคนไข้มาให้พร้อม ฉันสามารถมาช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ได้"

สวีกั๋วเฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตกลง

เพราะถือเป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์สามต่อ คนไข้ไม่ต้องเดินทางไกลก็ได้พบผู้เชี่ยวชาญระดับมณฑล โรงพยาบาลก็ได้สร้างชื่อเสียง ส่วนตัวผู้เชี่ยวชาญเองก็ได้ค่าตอบแทน

ถ้าเป็นคนไข้และญาติปกติทั่วไป ก็คงไม่เกิดปัญหาอาละวาดในโรงพยาบาลเรื่องนี้หรอก

แน่นอนว่าก็ยังไม่นับญาติคนไข้ที่มีเจตนาแอบแฝงอื่นๆ

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่อื่น เขาเคยเจอเคสหนึ่ง

ญาติคนไข้ยืนกรานอยากเชิญผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลอื่นมาผ่าตัดให้ ก่อนผ่าตัดก็ยิ้มแย้มแจ่มใส จ่ายค่าธรรมเนียมผู้เชี่ยวชาญอย่างเต็มใจ

พอดำเนินการผ่าตัดสำเร็จเรียบร้อย กลับเปลี่ยนท่าทีทันที ตั้งคำถามว่าค่าผ่าตัดโรงพยาบาลก็จ่ายแล้ว ค่าห้องก็จ่ายแล้ว ทำไมถึงต้องมาเสียค่าธรรมเนียมผู้เชี่ยวชาญเพิ่มอีก

จากนั้นก็อาละวาดใหญ่โตในโรงพยาบาล ทั้งถือป้ายประท้วง ทั้งไปแจ้งสื่อ สุดท้ายโรงพยาบาลจำใจต้องยอม

ไม่เพียงแต่คืนค่าธรรมเนียมให้ญาติคนไข้ แต่ยังต้องออกแถลงการณ์ขอโทษต่อสาธารณะ และต้องหาหมอตัวเล็กๆ ในแผนกมาเป็นแพะรับบาปว่าการสื่อสารไม่ชัดเจน

หลังจากนั้น แผนกนั้นหรือแม้แต่โรงพยาบาลนั้น ก็ไม่มีผู้เชี่ยวชาญจากที่อื่นกล้ามาลงมีดให้อีกเลย

จนทำให้คนไข้ที่มีความต้องการในด้านนี้ ต้องลำบากตรากตรำเดินทางไกลไปรักษาในที่อื่น

ไม่เพียงแต่เพิ่มความเสี่ยงให้คนไข้ ยังเป็นการเพิ่มความทุกข์ให้กับครอบครัวอีกด้วย

"เหลาสวี นายวางใจได้เลย ถ้ามีฉันช่วยคัดกรอง คนไข้ที่จะสร้างปัญหาแบบนั้น ฉันไม่มีทางรับแน่นอน"

เมื่อได้รับคำยืนยันจากหวังจินกัง สวีกั๋วเฉียงก็โล่งใจ

ความจริงสำหรับเขาแล้ว การเดินทางมาผ่าตัดเองนั้นไม่จำเป็นเท่าไหร่

เพราะทุกวันนี้คนไข้ที่ตั้งใจมาผ่าตัดที่โรงพยาบาลในมณฑลก็แน่นจนล้นห้องผ่าตัดในช่วงวันจันทร์ถึงวันศุกร์แล้ว

การที่เขามาผ่าตัดที่นี่ นอกจากจะเพื่อรักษาหน้าพี่ใหญ่แล้ว เหตุผลหลักก็คือความอยากรู้อยากเห็นที่มีต่อเซียวเฉินกวง

"เฒ่าหวัง ก่อนที่เสี่ยวเซียวจะมาโรงพยาบาลพวกนาย เขาเคยทำงานที่โรงพยาบาลอื่นมาก่อนไหม"

"ไม่น่าจะมีนะ จบปุ๊บก็ถูกฉันดึงตัวมาเลย ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ" หวังจินกังถามด้วยความสงสัย

"งั้นเขาต้องเคยสัมผัสหรือลงมือผ่าตัดผ่านกล้องด้วยตัวเองตั้งแต่ตอนฝึกงานแน่ๆ"

แม้จะรู้สึกตกใจ แต่สวีกั๋วเฉียงก็ยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเองมากขึ้น

แถมคนที่พาเซียวเฉินกวงทำผ่าตัด อาจจะเป็นมือฉมังจากเมืองหลวงก็เป็นได้

ไม่อย่างนั้น เขาจะมีความชำนาญถึงขั้นใช้เทคนิคสามรูผ่าตัดช่องท้องบนโต๊ะผ่าตัดได้อย่างคล่องแคล่วขนาดนี้ได้ยังไง

ต้องรู้ไว้ว่าทั่วทั้งมณฑล คนที่ทำเทคนิคสามรูได้มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

และสวีกั๋วเฉียงก็รู้จักทุกคน แต่ไม่เคยได้ยินชื่อคนที่ชื่อเซียวเฉินกวงมาก่อนเลย

หวังจินกัง: "!!!"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของสวีกั๋วเฉียง หวังจินกังก็ตกตะลึงเช่นกัน

ความจริงเขาก็มีความสงสัยนี้มาตลอด เพราะด้วยอายุของเซียวเฉินกวง หากจะมีความเชี่ยวชาญในการผ่าตัดสูงขนาดนี้ คงไม่ใช่เพียงแค่สถานะนักศึกษาจบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์เพียงอย่างเดียวที่จะอธิบายได้

เพียงแต่ช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน หวังจินกังเลยไม่ได้คิดให้ละเอียด

ตอนนี้พอสวีกั๋วเฉียงพูดแบบนี้ ดูเหมือนว่าความลับของเจ้าเสี่ยวเซียวของเรา คงจะมีอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ

แต่เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเซียวเฉินกวง หากเจ้าตัวไม่พูด หวังจินกังก็จะไม่ถาม

พอเห็นว่าถึงช่วงเที่ยงแล้ว หวังจินกังเดิมทีตั้งใจจะแสดงความเป็นเจ้าบ้าน จะเลี้ยงข้าวสวีกั๋วเฉียงที่ร้านอาหารใกล้ๆ

พอดีเลยจะได้รำลึกความหลังกัน

แต่โชคร้ายที่สวีกั๋วเฉียงได้รับโทรศัพท์ด่วนเข้ามา

แจ้งว่ามีคนไข้ที่แผนกอาการไม่สู้ดี ต้องผ่าตัดฉุกเฉินตอนกลางคืน จึงต้องรีบเดินทางกลับมณฑลทันที

เอาไว้รอบหน้ามาค่อยเจอกันใหม่

หวังจินกังจึงต้องล้มเลิกแผน แล้วนำของฝากที่เตรียมไว้ให้สวีกั๋วเฉียงพกกลับไปด้วย

หลังจากส่งรถยนต์ออกจากประตูโรงพยาบาล หวังจินกังก็ไม่ได้หยุดพัก

เขาไปหาเซียวเฉินกวงที่ยังอยู่ในห้องพักผู้ป่วย

"เสี่ยวเซียว การผ่าตัดครั้งนี้ทำได้ดีมาก เมื่อกี้ฉันตกลงกับอาจารย์สวีเรียบร้อยแล้ว ต่อไปถ้าคนไข้มีความต้องการผ่าตัดนอกสถานที่ เขาจะมาช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์"

"ถึงเวลานั้นบนโต๊ะผ่าตัด นายก็ยังเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งของเขาเหมือนเดิม"

ก่อนเดินทางกลับ

แม้จะขึ้นรถไปแล้ว สวีกั๋วเฉียงก็ยังกำชับหวังจินกังไม่หยุด

หากจะให้มาผ่าตัดนอกสถานที่ ผู้ช่วยต้องเป็นเซียวเฉินกวงเท่านั้น

ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่เรื่องการรับคนไข้เข้าแอดมิท นอกเหนือจากที่หวังจินกังรับผิดชอบแล้ว ก็ต้องให้เซียวเฉินกวงเป็นคนจัดการเท่านั้น

สวีกั๋วเฉียงแสดงจุดยืนชัดเจนว่า ถ้ามอบคนไข้ให้คนอื่น เขาไม่วางใจ

ความจริงแล้วข้อเรียกร้องของสวีกั๋วเฉียง หวังจินกังก็เข้าใจได้

เพราะนี่เป็นเรื่องของการพึ่งพาอาศัยกัน ย้ำคำเดิมว่า รู้ไส้รู้พุงกันดีที่สุด ถึงจะเรียกได้ว่าดีจริง

"จริงสิ รอบหน้าที่มีผ่าตัด ฉันจะพยายามหาคนไข้ที่ยินดีจะผ่าตัดกับผู้เชี่ยวชาญดู ถึงตอนนั้นจะให้อาจารย์สวีช่วยกำกับดูแลเต็มที่ ส่วนนายก็เป็นศัลยแพทย์หลักไปเลย"

นี่คือจุดประสงค์หลักที่หวังจินกังมาหาเซียวเฉินกวง

ในเมื่อการผ่าตัดเอาถุงน้ำดีออกผ่านกล้องสามารถทำได้อย่างราบรื่นแล้ว ก็ใช้แรงส่งนี้แหละ ทำให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปเข้าสู่สภาวะปกติเสียที

หวังจินกังมีความมั่นใจว่าจะสามารถหาคนไข้ที่มีความต้องการแต่ยากจนได้

เพราะถึงอย่างไร การผ่าตัดหนึ่งครั้ง สำหรับบางคนอาจจะแค่เงินค่าข้าวหนึ่งมื้อ แต่สำหรับอีกหลายคน กลับเป็นรายได้จากการเพาะปลูกตลอดครึ่งปี

เมื่อถึงเวลาลดหย่อนค่าใช้จ่ายต่างๆ บวกกับการดูแลโดยผู้เชี่ยวชาญจากมณฑล ก็ต้องมีคนยอมรับการผ่าตัดแน่นอน

"หัวหน้าครับ หัวหน้าก็อายุไม่น้อยแล้ว ช่วงนี้ต้องพักผ่อนเยอะๆ นะครับ"

เห็นเขาทุ่มเทให้กับการผ่าตัดผ่านกล้องจนแทบไม่ได้หยุดพัก เซียวเฉินกวงจึงเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรหรอก แก่แล้วก็นอนน้อยลงเป็นธรรมดา อาศัยตอนที่กระดูกกระเดี้ยวฉันยังพอขยับได้ ทำเรื่องที่มีความหมายให้มากขึ้น ก็ถือเป็นเรื่องดี"

เมื่อเห็นหวังจินกังมีท่าทางมุ่งมั่นตั้งใจขนาดนั้น เซียวเฉินกวงก็เกิดความรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที

การที่มีคนคอยยืนรับหน้าให้แบบนี้มันดีจริงๆ

เหมือนกับเขาในชาติก่อน ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยพวกนักศึกษาด็อกเตอร์ในสังกัด จนแทบไม่ได้พักผ่อน

จากนั้นหวังจินกังก็ไปเจรจากับวิศวกรเรื่องการซ่อมแซมเครื่องมือผ่าตัดผ่านกล้องต่อ

เห็นหวังจินกังถือโทรศัพท์ น้ำลายแตกฟองกระจายไปทั่วห้องทำงาน เซียวเฉินกวงก็รีบเดินออกจากห้องทันที

ต้องยอมรับเลยว่าเฒ่าหวังเป็นหัวหน้าแผนกที่มีคุณภาพจริงๆ

จนถึงค่ำ หวังจินกังยังคงยุ่งอยู่กับการจัดการบริหารแผนก

ในฐานะแพทย์ประจำบ้านอาวุโสของโรงพยาบาล เซียวเฉินกวงก็ปฏิบัติหน้าที่ตามหลักการของแพทย์ประจำบ้านทั่วไป ทำงานต่อในห้องพักแพทย์เวรของแผนกศัลยกรรมทั่วไป

ดึกดื่นค่อนคืน ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุม

ในตอนที่เขากำลังคิดว่าคืนนี้คงเป็นคืนที่สงบสุข และเตรียมตัวจะถอดถุงเท้าขึ้นเตียงนอน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากโถงทางเดิน

ปะทะ ปะทะ...

เสียงเดินที่เป็นเอกลักษณ์ของรองเท้าพยาบาลทำให้เซียวเฉินกวงยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น

เป็นจริงดังคาด

เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้น พร้อมเสียงที่ตื่นตระหนกของพยาบาล

"หมอเซียวครับ มีปรึกษาเคสฉุกเฉิน แผลถูกแทง อาการแย่มากแล้ว ต้องรบกวนหมอไปช่วยกู้ชีพด่วนเลยค่ะ"

เมื่อได้ยินคำว่าแผลถูกแทง เซียวเฉินกวงก็รู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจของเขาจนแทบระเบิด

ถ้าจะบอกว่าสิ่งที่แผนกฉุกเฉินในช่วงยุคเก้าศูนย์หวาดกลัวที่สุด ก็คือคนไข้ที่ได้รับบาดแผลจากการถูกแทงหรือฟันนี่แหละ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิทธิพลของหนังฮ่องกงหรือเปล่า บรรดาวัยรุ่นตัวน้อยๆ ปากก็พร่ำบอกว่าเป็นพี่ใหญ่นั่นพี่ใหญ่นี่ ปากดีสารพัด

ใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญ ตะโกนปาวๆ ว่าจะยอมตายแทนเพื่อน สุดท้ายพอกลับมาพบว่า ตัวเองกลับเต็มไปด้วยบาดแผลที่ถูกแทง

แม้จะรู้สึกจนใจ แต่เซียวเฉินกวงก็รีบพุ่งตัวออกไปในทันที วิ่งหน้าตั้งไปยังแผนกฉุกเฉิน