บทที่ 86 เสาหลักของชาติ

ระหว่างทางเซียวเฉินกวงก็คิดอยู่ว่า ในเมื่อแผนกฉุกเฉินโทรมาบอกว่าคนไข้ใกล้จะไม่ไหวแล้ว ก็คงจะใกล้ไม่ไหวแล้วจริงๆ

ต้องรู้ไว้ว่าแม้แต่พวกที่เรียกตัวเองว่า "ลูกพี่" ก็ยังกลัวพวกวัยรุ่นเลือดร้อน

เพราะคนพวกนี้ลงมือไม่รู้จักหนักเบา

พอเปิดฉากก็พุ่งเข้าแทงจุดสำคัญ เลือดสาดกระเซ็นตรงนั้นเลย ลากยาวไปไม่กี่นาที พอเลือดไหลจนหมดตัว คนก็จบเห่

สภาพแบบนี้กว่าจะไปถึงโรงพยาบาล ก็คงไม่ต่างอะไรกับคนตาย

จะช่วยยังไงล่ะ

เซียวเฉินกวงขบคิดปัญหานี้มาตลอดทางจนวิ่งมาถึงแผนกฉุกเฉิน แต่พอมาถึงก็ต้องชะงักไป

แตกต่างจากสภาพแวดล้อมที่มีแต่เสียงโหวกเหวกโวยวายและวุ่นวายอย่างที่คิดไว้ โถงทางเดินในตอนนี้กลับเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เงาคน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนไข้เลย

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ตอนนั้นเอง พยาบาลแผนกฉุกเฉินที่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมาอธิบาย

ที่แท้หมอศัลยกรรมก็ออกไปรับคนไข้นอกสถานที่ พอเห็นว่าอาการคนไข้ไม่สู้ดี ก็เลยโทรกลับมาที่แผนกก่อน

เพื่อจะให้หมอที่มาช่วยตรวจรักษาลงมารอก่อน จะได้ประหยัดเวลาในการกู้ชีพ

เรื่องนี้ทำให้เซียวเฉินกวงแปลกใจเล็กน้อย

เพราะในปี 99 โทรศัพท์มือถือยังไม่แพร่หลายเท่าในยุคหลัง

พอถามดู ก็ปรากฏว่าเป็นเวรฉุกเฉินของหลินเกายาง

"คิดไม่ถึงเลยว่า เจ้าหมอนี่จะรวยไม่เบา"

ในปี 99 คนที่มีปัญญาพกโทรศัพท์มือถือติดตัวตลอดเวลา ส่วนใหญ่ฐานะทางบ้านก็ถือว่าดีระดับหนึ่ง

เพราะของราคาเป็นพันๆ ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมจ่าย

แต่หลินเกายางกลับซื้อโทรศัพท์มือถือมาพกติดตัวเพื่อเข้าเวรฉุกเฉิน เผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้ใช้

มิน่าล่ะ เขาถึงกล้าที่จะสำรองจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้คนไข้

เซียวเฉินกวงนึกไปถึงเด็กสาวที่ชอบร้องเพลงและเป็นมะเร็งต่อมไทรอยด์คนนั้นอีกครั้ง

ตอนนั้นถ้าไม่ได้การรับมือฉุกเฉินของหลินเกายาง เด็กสาวคนนั้นก็คงทนรอไม่ไหวจนกว่าเซียวเฉินกวงจะมากู้ชีพ

ตอนนี้มีหลินเกายางออกไปรับคนไข้ บางทีเดี๋ยวคนไข้ที่ถูกแทงคนนี้ อาจจะยังมีทางรอด

......

ในเวลานี้ บนรถพยาบาลฉุกเฉิน หลินเกายางตาแดงก่ำด้วยความร้อนรน

ภายในห้องโดยสารวุ่นวายไปหมด กลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นไส้คละคลุ้งไปทั่ว เลือดสดๆ ไหลนองเต็มพื้น

บนเตียงกู้ชีพ มีคนนอนอยู่คนหนึ่ง ร่างกายชุ่มไปด้วยเลือด

ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล มีมีดเล่มหนึ่งปักคาอยู่ที่หน้าอก แกว่งไปมาซ้ายขวาตามจังหวะรถที่กำลังแล่นด้วยความเร็ว

ประมาณ 10 นาทีก่อน หลินเกายางได้รับโทรศัพท์จากสายด่วน 120 แจ้งว่ามีคนพลเมืองดีพบคนนอนอยู่ตรงสุดซอย

เนื่องจากเป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืน พลเมืองดีคนนั้นไม่กล้าเข้าไปใกล้ จึงโทรแจ้ง 120

พอได้รับโทรศัพท์ให้ออกไปรับคนไข้ หลินเกายางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงติดรถพยาบาลไปยังที่เกิดเหตุ

ตอนแรกเขาคิดว่า น่าจะเป็นพวกคนเมาหรือคนจรจัดที่นอนข้างถนน แล้วมีคนใจดีมาเจอเข้า เลยโทรเรียกให้มาช่วย

ดังนั้นระหว่างทางที่ไป เพื่อป้องกันปัญหาที่ไม่จำเป็น หลินเกายางจึงโทรศัพท์ไปแจ้งสถานีตำรวจในพื้นที่เพื่ออธิบายสถานการณ์

เพราะถึงอย่างไรหน้าที่ช่วยชีวิตก็เป็นของโรงพยาบาล แต่หน้าที่ตามหาคนก็ต้องพึ่งคุณตำรวจ

นี่คือประสบการณ์อันล้ำค่าที่หลินเกายางได้รับหลังจากเข้าเวรฉุกเฉินมา

แต่พอวางสายและมาถึงที่เกิดเหตุ หลินเกายางก็ถึงกับหัวอื้อ สมองขาวโพลนไปหมด

ในตรอกแคบๆ บนพื้นดินที่เฉอะแฉะ มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่

แว่นตาหนาเตอะหล่นอยู่ข้างๆ เลนส์แตกกระจายเต็มพื้น

ชายวัยกลางคนกอดกระเป๋าเอกสารสีดำไว้ในอ้อมแขนแน่น

ในอากาศที่ชื้นแฉะ มีกลิ่นเหม็นคาวคล้ายสนิมเหล็กลอยปะปนอยู่

แต่ในฐานะศัลยแพทย์ หลินเกายางรู้ดีว่า นี่คือกลิ่นเลือด

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วตรอกแคบๆ

แม้หลินเกายางจะสวมหน้ากากอนามัยแบบผ้า ก็ยังเกือบจะสำลักกลิ่นคาวเลือดนี้

เลือดออกขนาดนี้ เกรงว่าเลือดในตัวคงจะไหลออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ทั้งตรอกมีเพียงชายวัยกลางคนคนเดียว

หลินเกายางไม่กล้าชักช้า รีบเข้าไปตรวจดูทันที

แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าชายวัยกลางคนถูกแทงหลายแผล

รอยมีดนับไม่ถ้วน ตอนนี้กำลังมีเลือดไหลทะลักออกมา ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด ราวกับถูกฉาบด้วยแผ่นฟอยล์

นี่มันต้องมีความแค้นฝังลึกขนาดไหนกัน ถึงได้ลงมือหนักขนาดนี้

หลินเกายางใช้สองมือกดบาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุด พร้อมกับตะโกนเรียกให้คนขับรถเอาเปลหามลงมาเตรียมยกคนไข้

ส่วนการกู้ชีพในที่เกิดเหตุ

หลินเกายางรู้ดีว่าด้วยความสามารถของเขา เขาไม่มีทางทำได้เลย

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรีบหามคนไข้กลับโรงพยาบาล เพราะอุปกรณ์บนรถพยาบาลฉุกเฉิน สำหรับคนไข้ตรงหน้านี้แล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำแก้วเดียวไปดับไฟกองใหญ่

สถานการณ์คับขัน หลินเกายางไม่มีเวลาตรวจดูว่าคนไข้บาดเจ็บตรงไหนบ้าง

แต่จากสถานการณ์ที่เห็นในตอนนี้ ลำไส้ต้องทะลุแน่นอน บาดแผลจากมีดที่หน้าท้องหลายแห่งยังคงมีเลือดไหล และมีดที่ปักคาอยู่ที่หน้าอกของคนไข้นั่นต่างหาก ที่เป็นเหมือนดาบแหลมคมที่จ่ออยู่กลางใจของหลินเกายาง

พอยกขึ้นรถ เขาก็พบว่าทรวงอกของคนไข้ยังคงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแผ่วเบา

หลินเกายางรีบตะโกนเรียกคนไข้เสียงดัง พร้อมกับขอถังออกซิเจนเพื่อให้ออกซิเจนฉุกเฉินแก่เขา

เมื่อพยาบาลที่มาด้วยเห็นภาพเลือดไหลนอง แม้จะตกใจจนหน้าซีด แต่สัญชาตญาณในการช่วยชีวิต ก็ทำให้เธอรีบฉีดยา ให้น้ำเกลือ และวัดความดันให้คนไข้ทันที

อย่างไม่ต้องสงสัย ความดันของคนไข้ไม่สามารถวัดได้เลย

ตัวเย็นเฉียบ กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง

นี่คือภาวะช็อกจากการเสียเลือดที่รุนแรงที่สุด แทบจะไม่ต่างอะไรกับ "คนตาย" แล้ว

"ลุงคนขับ ไปเร็ว!"

หลินเกายางตะโกนอย่างบ้าคลั่งไปทางห้องคนขับ เมื่อเห็นดังนั้น คนขับรถก็เหยียบคันเร่งจนมิดแล้ว

เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องขึ้นในตรอกที่เงียบสงัดทันที

ล้อรถหมุนอย่างรุนแรง เสียดสีกับพื้นถนนอย่างบ้าคลั่ง จนเกิดประกายไฟสาดกระเซ็น

แรงเหวี่ยงอันมหาศาลทำให้รถพยาบาลพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง ทิ้งรอยยางลึกไว้บนพื้น

......

ในระหว่างที่หลินเกายางกำลังมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล ค่ำคืนที่เงียบสงบของเมืองอิ๋งเฉิง ก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงในพินาทีนี้

บรรดาผู้บริหารระดับสูงของเมือง ต่างก็ถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์พร้อมกันในชั่วข้ามคืน

วินาทีที่ทุกคนได้ยินข่าว สีหน้าของแต่ละคนก็ซีดเผือด

พวกเขารู้ว่า คืนนี้จะมีบุคคลสำคัญระดับบิ๊กเบิ้มเดินทางมาที่เมืองอิ๋งเฉิง

คนคนนี้มีฐานะพิเศษและมีความสำคัญอย่างยิ่ง

เทคโนโลยีการเพาะเลี้ยงที่เขามี มีความหมายอย่างยิ่งต่อเมืองนี้ หรือแม้กระทั่งต่อทั้งประเทศ

เรียกได้ว่าเป็นเสาหลักของชาติเลยทีเดียว

ด้วยเหตุนี้ ทางเมืองจึงจัดเตรียมเจ้าหน้าที่พิเศษคอยต้อนรับ และคุ้มกันความปลอดภัยให้เขาตลอด 24 ชั่วโมง

แต่ทำไม ถึงได้เกิดเรื่องขึ้นในคืนแรกที่มาถึง

ทุกคนต่างไม่เข้าใจ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้ดี หากคนคนนี้เป็นอะไรไป เกรงว่าผู้บริหารระดับสูงทั้งเมือง คงจะต้องถูกถอดหมวกปลดจากตำแหน่งกันเป็นแถว

เสียงตะคอกดังขึ้นไม่ขาดสายในสายโทรศัพท์ เมื่อถามจนรู้ว่าถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลไหน หลายคนก็รีบขับรถพุ่งไปที่นั่นทันทีโดยไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

ในขณะเดียวกัน ภายในโรงพยาบาลก็วุ่นวายไม่แพ้กัน

ผู้บริหารโรงพยาบาล หัวหน้าแผนกต่างๆ แทบจะถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังต่อเนื่องกันในเวลาเดียวกัน

บุคคลที่ปกติทำได้แค่มองอยู่ไกลๆ แต่ละคนต่างโทรศัพท์มาออกคำสั่งด้วยตัวเอง

ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต้องช่วยชีวิตคนเจ็บให้ได้

แม้ทุกคนจะยังงงเป็นไก่ตาแตก แต่ท่ามกลางเสียงโทรศัพท์ที่ดังเร่งเร้า ทุกคนก็ตระหนักได้ว่า เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

พวกเขาต่างรีบเร่งเดินทางไปโรงพยาบาลโดยไม่หยุดพัก

ชั่วข้ามคืน ทั่วทั้งเมืองถูกประกาศภาวะฉุกเฉิน

ตำรวจและตำรวจติดอาวุธถูกระดมกำลังออกไปทั้งหมด

สี่แยกใหญ่ทุกแห่งถูกปิดกั้น รถทุกคันที่ขับผ่านจะต้องถูกตรวจค้นอย่างเข้มงวดที่สุด

ในค่ำคืนที่มืดมิด แสงไฟไซเรนของตำรวจนับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้น และหนึ่งในนั้น ตอนนี้กำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มุ่งหน้าไปยังแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเซิ่งลี่

"ตื่นสิ อย่าหลับนะ ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว แข็งใจไว้!"

ในรถพยาบาล เสียงตะโกนของหลินเกายางยังคงดังก้อง น้ำเกลือบนชั้นวางโลหะไหลลงสู่ร่างกายของชายวัยกลางคนอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ

บางทีอาจจะเป็นเพราะน้ำเกลือ หรืออาจจะเพราะยังมีความมุ่งมั่นหลงเหลืออยู่ ชายวัยกลางคนดูเหมือนจะลืมตาขึ้น

กระเป๋าเอกสารในมือยังคงอยู่

ในดวงตาเปล่งประกายแสงสีขาวที่อธิบายไม่ถูก

ความทรงจำในหัว ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับม้าขาวกระโดดข้ามช่องว่าง

เขาชื่อ จวงโจวเหยียน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีชีวภาพการเกษตรระดับนานาชาติ

เพื่อความฝันที่จะเห็นประเทศชาติผงาดขึ้นมา เขาจึงตัดสินใจทิ้งข้อเสนอที่แสนเย้ายวนใจในต่างประเทศ เพื่อเลือกที่จะกลับมายังบ้านเกิดเมืองนอน

แต่ในตอนที่เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจจะอุทิศวัยหนุ่มให้กับผืนแผ่นดินที่เขารัก กลับต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน