บทที่ 87 ฉันไม่ยอมให้เขาตาย!

ในตอนที่มีดแทงเข้ามา จวงโจวเหยียนคิดเพียงว่าต้องปกป้องข้อมูลที่เขาใช้เวลารวบรวมมาหลายคืนให้ได้

ข้างในนี้คืองานวิจัยล่าสุดเกี่ยวกับการเพาะปลูกถั่วเหลือง

ในตอนนั้น ในฐานะประเทศผู้นำเข้าถั่วเหลือง

แต่ละปีต้องนำเข้าถั่วเหลืองจากประเทศมหาอำนาจอย่างอเมริกาเป็นมูลค่าหลายร้อยล้าน

แต่เทคโนโลยีการเพาะปลูกถั่วเหลืองกลับถูกต่างชาติปิดกั้นอย่างแน่นหนา

การปรากฏตัวของจวงโจวเหยียน อาจกล่าวได้ว่าเป็นการดำรงอยู่ที่สามารถเปลี่ยนชะตากรรมของประเทศชาติได้เลยทีเดียว

บางทีในอีกหลายปีข้างหน้า ความสำเร็จของเขาอาจจะไม่ด้อยไปกว่ารัฐบุรุษผู้ปลูกข้าวท่านนั้นเลยก็เป็นได้

เพื่อให้ประชาชนทุกคนได้มีข้าวตกถึงท้อง ไม่ถูกกดขี่จากมหาอำนาจ...

แต่ตอนนี้ จวงโจวเหยียนที่เลือดกำลังจะหมดตัว ได้แต่นอนเหม่อมองเพดาน ความไม่ยินยอมและความสิ้นหวังในใจ ทำให้สติของเขาค่อยๆ เลือนรางลง

แต่อย่างน้อยก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกปลอบใจ นั่นก็คือกระเป๋าเอกสารยังคงอยู่ ข้อมูลงานวิจัยข้างในก็ยังอยู่

สิ่งนี้อาจจะช่วยเรื่องการเพาะปลูกถั่วเหลืองในประเทศได้

ต่อให้จะมีประโยชน์เพียงน้อยนิดก็ตาม

ถ้าเป็นแบบนั้น ความปรารถนาในการกลับประเทศของเขาก็ถือว่าสำเร็จแล้ว

หนาว... หนาวเหลือเกิน...

จวงโจวเหยียนรู้สึกเหมือนตัวเองตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ต่อให้เขารู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงกลางฤดูร้อน แต่ความหนาวเหน็บก็ยังคงทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปหมด

แสงสีขาวที่สว่างวาบกำลังค่อยๆ ดับลง ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดกำลังคืบคลานเข้ามา

เลือดเนื้ออันร้อนรนของเขา ได้สาดกระเซ็นลงบนผืนแผ่นดินนี้ไปนานแล้ว หลอมรวมเข้ากับแผ่นดินเกิดที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขา เพื่อหล่อเลี้ยงกิ่งก้านสาขาใหม่ให้เติบโต

บางที นี่อาจจะเป็นจุดจบของโชคชะตาของเขาก็ได้

ทว่า

แสงสว่างเจิดจ้าราวกับดาวตกพาดผ่าน สาดส่องรอบกายจวงโจวเหยียน

ทันใดนั้น

มือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่ง ก็เอื้อมมาตรงหน้าเขา คว้าวิญญาณอันว่างเปล่าของเขาไว้แน่น และกระชากเขาขึ้นมาจากโคลนตมแห่งความเงียบงัน

......

"หมอเซียว ไหวไหมครับ"

"ไหวสิ!"

ในห้องกู้ชีพแผนกฉุกเฉิน เซียวเฉินกวงเผชิญหน้ากับคนเจ็บที่ใกล้จะสิ้นลม เขาคว้ามีดที่ปักอยู่บนหน้าอกของอีกฝ่ายไว้แน่น

แล้วออกแรงดึง

เลือดสีดำพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสายน้ำพุ

ทำเอาหลินเกายางที่อยู่ข้างๆ ถึงกับหนังตากระตุก

"อย่ามัวแต่อึ้ง กดไว้!"

เซียวเฉินกวงไม่สนใจเลือดที่สาดกระเซ็น เขาคว้ามือของหลินเกายางมากดลงบนบาดแผลที่หน้าอกของคนเจ็บทันที

เมื่อกี้ตอนที่เซียวเฉินกวงรอรับคนไข้ถูกแทงอยู่ที่แผนกฉุกเฉิน พอเห็นรถพยาบาลขับบึ่งมาด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้ามาที่นี่ เขาก็รู้แล้วว่าปัญหาร้ายแรงแค่ไหน

รถยังไม่ทันจอดสนิท เขาก็เปิดประตูหลังแล้วกระโดดขึ้นไปบนรถทันที

สภาพภายในรถ ทำเอาแม้แต่เซียวเฉินกวงที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ก็ยังอดขมวดคิ้วไม่ได้

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นโพวิโดนไอโอดีนและน้ำยาฆ่าเชื้อ จนเซียวเฉินกวงแสบตาแทบลืมไม่ขึ้น

"ภาวะช็อกจากการเสียเลือด อาการใกล้ตาย ภาวะบีบรัดหัวใจ ปอดฉีกขาด ภาวะเลือดและลมในช่องเยื่อหุ้มปอด ลำไส้ทะลุ ม้ามแตก หลอดเลือดแดงซูพีเรียมีเซนเทอริกฉีกขาด..."

แม้จะตกใจ แต่ความสามารถในการวินิจฉัยและประสบการณ์ทางคลินิกของเซียวเฉินกวง ก็สูงกว่าหลินเกายางไปหลายระดับ

เขาใช้ตำแหน่งของบาดแผลและปฏิกิริยาของคนเจ็บในตอนนี้ ประเมินอาการของคนเจ็บได้ในพริบตา

จากคำวินิจฉัยหลายสิบข้อ แค่หยิบยกมาข้อเดียวก็เพียงพอที่จะปลิดชีพคนเจ็บได้แล้ว

ตอนนี้บาดแผลฉกรรจ์ทั้งหมด กลับมารวมกันอยู่ในคนคนเดียว อาการบาดเจ็บที่สาหัสสากรรจ์ขนาดนี้ แม้แต่เซียวเฉินกวงที่มีประสบการณ์โชกโชนก็ยังแทบไม่เคยพบเจอ

แต่ไม่ค่อยได้เจอ ไม่ได้แปลว่าไม่เคยเจอ เคสที่เซียวเฉินกวงเคยเจอแล้วสาหัสที่สุด คือคนที่ไส้ไหลออกมากองข้างนอกเลยด้วยซ้ำ

ตอนนั้น ยังต้องให้คนคอยประคองลำไส้แดงเถือกไว้ แล้วก็ช่วยชีวิตคนไข้จนรอดมาได้เลยไม่ใช่หรือ

เพียงครู่เดียว เซียวเฉินกวงก็จัดลำดับความสำคัญของบาดแผลฉกรรจ์ เพื่อแยกแยะว่าแผลไหนต้องได้รับการปฐมพยาบาลอย่างเร่งด่วน

นั่นจึงเป็นที่มาของฉากที่เซียวเฉินกวงดึงมีดออกด้วยมือเปล่า

เพราะภาวะบีบรัดหัวใจ ในกรณีที่รุนแรง จะทำให้หัวใจหยุดเต้นภายในเวลาไม่กี่วินาที

ตอนนี้คนเจ็บมีบาดแผลถูกแทงที่บริเวณหน้าอกชัดเจน หากหัวใจหยุดเต้น ไม่ว่าจะเป็นการปั๊มหัวใจภายนอกหรือการบีบนวดหัวใจโดยตรง ก็จะสร้างความยากลำบากอย่างมากต่อการช่วยชีวิต

"ไปเอาชุดผ่าตัดเจาะ กรรไกรปลอดเชื้อ โพวิโดนไอโอดีน แล้วก็ขวดระบายทรวงอกแบบระบบปิดมา!"

เมื่อลดแรงกดที่หัวใจของจวงโจวเหยียนได้แล้ว เซียวเฉินกวงก็เริ่มจัดการกับบาดแผลฉกรรจ์อันดับสองทันที

การระบายแรงดันจากภาวะเลือดและลมในช่องเยื่อหุ้มปอด

เขาว่ากันว่าหัวใจกับปอดแยกจากกันไม่ได้ ในเคสที่มีเลือดและลมในช่องเยื่อหุ้มปอดซึ่งเกิดจากการบาดเจ็บภายนอกส่วนใหญ่ ที่ร้ายแรงที่สุดก็คือภาวะลมคั่งในช่องเยื่อหุ้มปอด

มันเทียบเท่ากับหลักการของวาล์วทางเดียว คนไข้หายใจเข้าได้แต่หายใจออกไม่ได้ แรงดันในเยื่อหุ้มปอดจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆอย่างไร้ขีดจำกัด

สุดท้ายก็จะไปกดทับปอด ทำให้กะบังลมแกว่งไปมา หยุดหายใจ และหัวใจหยุดเต้น

ในตอนนี้สถานการณ์คับขัน หลินเกายางกำลังช่วยห้ามเลือดที่หน้าอกคนไข้ ปลีกตัวไม่ได้เลย

การเตรียมการทั้งหมด จึงตกเป็นหน้าที่ของพยาบาลสองคนที่เข้าเวรแผนกฉุกเฉิน

"ฟังหมอเซียว ให้เขารับผิดชอบการกู้ชีพทั้งหมดเป็นหลัก"

หลินเกายางรู้ดีว่าด้วยความสามารถของตนเอง เขาไม่มีทางรับมือกับการกู้ชีพในระดับนี้ได้อย่างแน่นอน

แม้เขาจะเป็นหมอเจ้าของไข้ แต่ในตอนนี้หน้าตาหรือศักดิ์ศรีอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ขอเพียงคนไข้รอด จะทำยังไงก็ได้ทั้งนั้น

ในตอนนั้นเอง แพทย์เวรอายุรกรรมฉุกเฉินที่ได้ยินข่าว ก็อาสาเข้ามาร่วมวงกู้ชีพด้วย

ในตอนนี้สิ่งที่ทุกคนนึกถึง มีเพียงความปลอดภัยของคนไข้เท่านั้น ส่วนเรื่องความรับผิดชอบหรือปัญหาข้อพิพาท ล้วนถูกโยนทิ้งไปไว้เบื้องหลังในการกู้ชีพครั้งนี้

"หมอเซียว ชุดผ่าตัดเจาะค่ะ"

พยาบาลเปิดชุดผ่าตัดเจาะอย่างคล่องแคล่ว แล้วส่งมีดผ่าตัดให้เซียวเฉินกวง

เสื้อผ้าของคนไข้ถูกพวกเธอใช้กรรไกรตัดจนขาดเป็นรอยแหว่งแล้ว เมื่อกระชากออก เสื้อเชิ้ตทั้งตัวก็ถูกฉีกขาดไปข้างหนึ่ง

เมื่อนั้นเองที่ทุกคนถึงได้เห็นรอยมีดบนตัวคนไข้ชัดเจนว่าน่ากลัวเพียงใด

ซี๊ด~

ทุกคนสูดหายใจเข้าลึก

คนร้ายเป็นใครกันเนี่ย

ลงมือโหดเหี้ยมชะมัด แทงเข้าจุดสำคัญทุกแผล นี่กะจะเอาให้ตายเลยชัดๆ

แม้จะตกใจ แต่ความเร็วของมือพวกเธอก็ไม่ได้ลดลงเลย

ใช้โพวิโดนไอโอดีนฆ่าเชื้อที่ผิวหนัง เทน้ำเกลือลงในขวดกันน้ำย้อน ต่อสายยางระบาย

ในระหว่างที่เซียวเฉินกวงกำลังสวมถุงมือปลอดเชื้อ การเตรียมการทุกอย่างก็เสร็จสิ้นพอดี

เขาหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา เล็งไปที่ซี่โครงที่สองด้านขวาของจวงโจวเหยียน บริเวณเส้นกึ่งกลางกระดูกไหปลาร้า แล้วลงมีด

ปลายมีดกรีดเปิดผิวหนัง ไม่มีเลือดไหลออกมา เนื้อเยื่อใต้ผิวหนังขาวซีด เหมือนกับหญิงตั้งครรภ์ที่เซียวเฉินกวงเคยกู้ชีพเมื่อไม่นานมานี้ไม่มีผิด

แต่ทั้งสองคนมีความแตกต่างกัน คนหนึ่งเพื่อลูก ส่วนอีกคนเพื่อ...

ตอนนั้นเอง กระเป๋าเอกสารสีดำที่ชายวัยกลางคนกำไว้แน่นก็ร่วงหล่นจากอ้อมกอด

กระดาษ A4 อาบเลือดสีแดงสดร่วงหล่นจากกระเป๋าเอกสาร กระจัดกระจายเต็มพื้น

ข้อมูลแต่ละรายการ การทดลองแต่ละครั้ง ล้วนหลอมรวมหยาดเหงื่อแรงงานและหยาดน้ำตาที่จวงโจวเหยียนทุ่มเทให้ทั้งวันทั้งคืน

แผนโครงการเพาะปลูกถั่วเหลืองป่าสำหรับการทดลองทางชีวภาพ

ตารางวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยโคลนนิ่งโคเนื้อรุ่นที่สอง

แม้กระทั่งหนังสือแต่งตั้งที่มีตราประทับกระดาษหัวแดงของเมืองหลวง ก็ยังปรากฏอยู่ในนั้นด้วย

ทุกคนต่างตกตะลึง!!!

บางทีในตอนนี้ อาจจะมีคนยังไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่อยู่บนนั้น

แต่ในฐานะของเซียวเฉินกวงผู้ที่กลับมาเกิดใหม่ในยุค 90 เมื่อได้เห็นข้อมูลเหล่านั้น ภายในใจก็เกิดคลื่นลมแรงขึ้นมาทันที

เป็นเขาเองหรอกหรือ!

กงล้อแห่งประวัติศาสตร์กำลังบดขยี้ไปมาในหัวของเซียวเฉินกวง

มีดเล่มนี้ ไม่เพียงแต่แทงเข้าที่หลอดเลือดแดงใหญ่ของจวงโจวเหยียนเท่านั้น แต่ยังแทงเข้าที่หลอดเลือดแดงใหญ่ของการพัฒนาและฟื้นฟูประเทศชาติด้วย

เขา ห้ามตายเด็ดขาด!

และเซียวเฉินกวงก็จะไม่ยอมให้เขาตาย!

ต่อให้ต้องทุ่มเททุกอย่าง เพื่อแย่งชิงคนมาจากเงื้อมมือของพญามัจจุราช ก็ต้องแย่งกลับมาให้ได้!

มือซ้ายของเซียวเฉินกวงเล็งตำแหน่ง มือขวาใช้นิ้วชี้กดสันมีดไว้

ปลายมีดที่แหลมคมกรีดเปิดเยื่อหุ้มปอดของจวงโจวเหยียนโดยตรง

เมื่อกระแสลมพวยพุ่งออกมา เซียวเฉินกวงก็ใช้คีมหนีบท่อทรวงอกที่เตรียมไว้ แล้วสอดเข้าไปในช่องเยื่อหุ้มปอดของจวงโจวเหยียน

ทันใดนั้น ในขวดทรวงอกที่บรรจุน้ำเกลือไว้ ก็เริ่มมีฟองอากาศผุดขึ้นมาปุดๆ เลือดสีแดงสดสายหนึ่งไหลผ่านท่อระบายทรวงอกลงสู่ขวดทรวงอก ย้อมน้ำเกลือจนกลายเป็นสีแดง

ลมหายใจของจวงโจวเหยียนที่เดิมทีแผ่วเบา เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด ตามการขึ้นลงของระดับน้ำในขวดทรวงอก

"หมอเซียว เขาเหมือนจะตื่นแล้วค่ะ!"

พยาบาลแผนกฉุกเฉินชี้ไปที่คนไข้ด้วยความตกใจ

จากการดำเนินการฉุกเฉินอย่างต่อเนื่องของเซียวเฉินกวง จวงโจวเหยียนที่สติกำลังจะดับวูบ ในตอนนี้กลับเริ่มมีสติสัมปชัญญะขึ้นมาบ้างแล้ว

"กระเป๋า... ปกป้อง... กระเป๋าเอกสารให้ดี..."

จวงโจวเหยียนพึมพำกับตัวเอง

"กระเป๋าไม่เป็นไรหรอกครับ คุณเองก็จะปลอดภัยเหมือนกัน"

เซียวเฉินกวงรีบก้มตัวลงไปกระซิบข้างหูจวงโจวเหยียนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

จากนั้นเขาก็รีบเย็บแผล ยึดขวดทรวงอกให้แน่น ถอดถุงมือที่ชุ่มไปด้วยเลือดออก แล้วเริ่มออกคำสั่งให้ทุกคน

"หาคนเก็บกระเป๋าเอกสารให้ดี จัดคนเฝ้าไว้ด้วย"

"ติดต่อห้องผ่าตัด เตรียมเปิดห้อง ผ่าตัดร่วมทรวงอกและช่องท้อง"

"เรียกคลังเลือดให้เตรียมเลือดฉุกเฉิน เปิดใช้แผนรับมือฉุกเฉินสำหรับการให้เลือดปริมาณมาก"

"รีบส่งเลือดที่เจาะก่อนผ่าตัดไปแผนกพยาธิวิทยา ให้จัดการแบบเร่งด่วนที่สุด แล้วส่งผลตรวจมาที่ห้องผ่าตัดโดยตรงเลย"

เมื่อพูดจบ เขาก็หันไปมองหลินเกายางที่กำลังกดห้ามเลือดอยู่ แล้วพูดว่า "มืออย่าขยับนะ คุกเข่าลงบนเตียง เดี๋ยวฉันเข็นนายขึ้นห้องผ่าตัดไปด้วยกัน"