บทที่ 88 รวมตัวที่โรงพยาบาลเซิ่งลี่

เมื่อโทรศัพท์หลายสายโทรออกไป ไฟที่เคยดับมืดในแผนกต่างๆ ของโรงพยาบาลเซิ่งลี่ ก็สว่างพรึบขึ้นมาในพริบตา

บุคลากรทางการแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวแต่ละคน เริ่มวุ่นวายขึ้นมา พวกเขาเดินขวักไขว่ไปมาในห้อง ทำงานอย่างเคร่งเครียดเพื่อเตรียมการก่อนผ่าตัดให้กับคนเจ็บ

ภายนอกโรงพยาบาล ลุงยามกำลังถือไฟฉายเดินลาดตระเวนตรวจสอบด้วยความเบื่อหน่าย ตามปกติแล้ว คืนที่ดึกสงัดก็ไม่ได้มีเรื่องราวอะไรมากมาย ลุงยามกะว่าจะเดินตรวจอีกสักรอบ แล้วค่อยกลับไปนอนที่ห้องพักเวร

ทว่า พอเขาเพิ่งจะเดินมาถึงลานกว้างหน้าแผนกฉุกเฉิน กลับเห็นรถพยาบาลจอดขวางอยู่หน้าประตู

"เฒ่าเซวียวันนี้เป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมถึงไม่ยอมปิดประตูรถล่ะ"

ลุงยามเพิ่งจะเตรียมเดินเข้าไปเตือน แต่กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในอากาศกลับทำให้เขาต้องหยุดฝีเท้า พอส่องไฟฉายเข้าไปในรถ สีหน้าของเขาก็ซีดเผือด เผยให้เห็นแววตาหวาดผวา

นี่มัน...

ภายในห้องโดยสาร บนพื้น หรือแม้กระทั่งบนกระจกหน้าต่าง ล้วนเต็มไปด้วยคราบเลือดที่จับตัวเป็นลิ่ม ทั้งคันรถราวกับถูกสาดรดด้วยเลือด ทำเอาลุงยามขาสั่นพั่บๆ เกือบจะล้มทั้งยืน

คืนนี้พวกเขากำลังเผชิญกับเรื่องอะไรกันแน่!

ในขณะที่ลุงยามกำลังทำอะไรไม่ถูก ค่ำคืนที่เงียบสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ ลำแสงไฟสาดส่องขึ้นบนถนนไม่ไกลนัก รถยนต์แต่ละคันพุ่งทะยานมุ่งหน้ามายังโรงพยาบาลเซิ่งลี่ด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

เพียงไม่นาน ลานกว้างหน้าแผนกฉุกเฉินก็ถูกอัดแน่นไปด้วยรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ

เยอะ... เยอะมากจริงๆ...

ในยุค 90 รถยนต์ยังถือเป็นของหายาก ลุงยามเกิดมาทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยเห็นเยอะขนาดนี้มาก่อน แต่ตอนนี้ รถเก๋งราคาแพงมากมายกลับมารวมตัวกันอยู่หน้าประตูแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเซิ่งลี่ราวกับของแจกฟรี

หนึ่งคัน สองคัน สามคัน... ลุงยามนับแทบไม่หวาดไม่ไหว ซานตาน่า สี่ห่วง สามเหลี่ยมข้าวหลามตัด... รถเก๋งแต่ละยี่ห้อปรากฏขึ้นตรงหน้าลุงยามราวกับงานจัดแสดงรถยนต์

ตอนนี้ไฟฉายในมือของเขาหมดประโยชน์ไปแล้ว แสงไฟจากรถยนต์นับไม่ถ้วนในที่เกิดเหตุ สาดส่องค่ำคืนที่มืดมิดจนสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน แทบทุกคนต่างเปิดประตูรถออกและเดินจ้ำอ้าวไปที่แผนกฉุกเฉินในทันทีที่รถจอดสนิท

แต่ละคนล้วนแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมา สำหรับลุงยามแล้ว ความรู้สึกแบบนี้เขาจะสัมผัสได้ก็ต่อเมื่อผู้บริหารโรงพยาบาลมาตรวจงานครั้งใหญ่เท่านั้น

เพียงแต่ว่า มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถึงได้ทำให้ผู้หลักผู้ใหญ่หลายคนมารวมตัวกันที่โรงพยาบาลเซิ่งลี่ได้ขนาดนี้

ในจังหวะที่ลุงยามกำลังยืนเหม่อ ก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งวิ่งหน้าตั้งไปที่แผนกฉุกเฉิน

"ผู้อำนวยการหลี่ ผู้อำนวยการหวัง หัวหน้าซ่ง หัวหน้าแผนกเฉิน หัวหน้าแผนกหวัง..."

ลุงยามตาลายไปหมด คนพวกนี้เขารู้จักแทบทุกคน ในเวลานี้ ผู้บริหารระดับกลางและระดับสูงของโรงพยาบาลเซิ่งลี่ ต่างก็พากันมาที่แผนกฉุกเฉินจนหมด

แม้กระทั่งหัวหน้าของหัวหน้าของเขาอย่างหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัย ในตอนนี้ก็ยังทำตัวเหมือนลูกน้องคอยรับใช้บรรดาผู้บริหารอยู่ตลอดเวลา

แต่ทว่า ความตกตะลึงของลุงยามกลับไม่มีใครสนใจ ตอนนี้ความสนใจของทุกคน ล้วนพุ่งเป้าไปที่แผนกฉุกเฉิน และคนไข้ที่กำลังรับการกู้ชีพอยู่

"ตกลงว่าเป็นคนไข้แบบไหนกัน ถึงขนาดทำให้ผู้บริหารระดับเมืองมากันหมดเลย"

"ไม่รู้สิ ไม่มีโอกาสได้ถามเลย ก็ถูกเรียกให้รีบมา โชคดีนะที่เมื่อคืนไม่ได้ดื่มเหล้า ไม่งั้นเดี๋ยวต้องขึ้นโต๊ะผ่าตัดคงแย่แน่"

หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลเซิ่งลี่แทบจะมากันครบ พวกเขาจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันสองสามคน แต่หัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีที่เดินโซเซอยู่ท่ามกลางฝูงชน ในตอนนี้กลับรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง

ช่วงนี้ซุนเผยเตี่ยนใช้ชีวิตอย่างไม่ค่อยราบรื่นนักเพราะเรื่องการผ่าตัด ดังนั้นพอตกดึกเขามักจะดื่มสักสองสามแก้วเป็นนิสัย อย่างคืนนี้ก็เพิ่งจะซัดเหล้าขาวไปครึ่งชั่ง กะว่าจะอาศัยความเมานอนหลับให้สบายสักตื่น ก็ดันได้รับโทรศัพท์ด่วนให้มาที่โรงพยาบาล

ตอนแรกเขาก็ยังไม่ค่อยใส่ใจนัก แต่เมื่อมีผู้บริหารทยอยมาที่แผนกฉุกเฉินมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เริ่มตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องราว

"สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง อมิตาพุทธ ขอร้องล่ะอย่าให้เกี่ยวกับสายงานของผมเลย ไม่งั้นถ้าต้องขึ้นโต๊ะผ่าตัดล่ะจบเห่แน่"

ในเวลานี้ ทุกคนแห่กันเข้าไปในแผนกฉุกเฉิน รอยเลือดเป็นหย่อมๆ บนพื้นได้แข็งตัวกลายเป็นสีม่วงคล้ำไปนานแล้ว แต่รอยเลือดทางยาวหลายสายก็ยังทำให้ทุกคนถึงกับหนังตากระตุก

นี่ต้องเป็นบาดแผลที่น่ากลัวขนาดไหนกัน ถึงได้มีเลือดออกมากขนาดนี้

ชั่วขณะหนึ่ง กลุ่มคนที่เดิมทียังซุบซิบนินทากันอยู่ ก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้าในพริบตา กลิ่นคาวเลือดยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทุกคนหุบปากเงียบ สีหน้าเคร่งเครียด บรรยากาศในที่นั้นเงียบสงัด

ทันใดนั้น ประตูห้องกู้ชีพแผนกฉุกเฉินก็ถูกกระแทกเปิดออก

เซียวเฉินกวงกับพยาบาลเข็นเตียงผู้ป่วยมาด้วยกัน เตรียมจะส่งคนเจ็บไปยังห้องผ่าตัด หลินเกายางยังคงคุกเข่าอยู่บนเตียง สองมือกดบาดแผลถูกแทงที่หน้าอกของคนเจ็บไว้แน่น

"หลบไป หลบไปให้หมด!"

กลุ่มคนที่จู่ๆ ก็โผล่มาในโถงแผนกฉุกเฉิน ขวางทางเข็นรถของเซียวเฉินกวง เขาตาแดงก่ำ สีหน้าดุดัน ไม่ว่าคนตรงหน้าจะมีฐานะอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเซียวเฉินกวงในตอนนี้

การช่วยชีวิตคนคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

เนื่องจากเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง เกี่ยวข้องกับหมวกขุนนางบนหัวของใครหลายคน ดังนั้นบางคนเพื่อแสดงให้เห็นถึงความร้อนใจในการช่วยชีวิต จึงขยับเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ แต่ภาพที่เต็มไปด้วยเลือดก็ทำให้รู้สึกหวาดกลัว จนพากันยืนอึ้งอยู่กับที่ไปชั่วขณะ

"หูหนวกหรือไง หลบไป!!!"

เซียวเฉินกวงไม่สนว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร เขาคำรามลั่นพร้อมกับผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง ฝ่ายหลังเซถลา ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ แต่เซียวเฉินกวงก็ไม่สนใจ แม้แต่จะปรายตามองก็ยังไม่ทำ

"คุณไปกดลิฟต์ บอกให้ห้องผ่าตัดมารอที่หน้าประตู เตรียมอุปกรณ์ใส่ท่อช่วยหายใจและยาสลบให้พร้อม!"

ล้อรถหมุนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงโลหะเสียดสีกันดังแสบแก้วหู เซียวเฉินกวงออกคำสั่งไปพร้อมกับเข็นเตียงผู้ป่วยวิ่งสุดฝีเท้า

ตรงทางโค้ง เซียวเฉินกวงออกแรงผลัก เตียงผู้ป่วยก็วาดเป็นเส้นโค้งอย่างสวยงาม หยดเลือดที่ไหลรินถูกสะบัดจากเตียงผู้ป่วยลงสู่พื้น ก่อให้เกิดเป็นรอยเลือดทางยาว

พยาบาลถือผลกรุ๊ปเลือดวิ่งหน้าตั้งไปที่แผนกคลังเลือด หมออายุรกรรมกำหลอดเก็บเลือดไว้แน่น วิ่งไปที่แผนกพยาธิวิทยา เซียวเฉินกวงเข็นเตียงผู้ป่วยโดยไม่ลดความเร็วลงเลย ราวกับนักซิ่งที่ขับรถมานานปี พุ่งทะยานไปตลอดทาง

ที่ลิฟต์มีคนมารอแต่เนิ่นๆ แล้ว รับช่วงต่อ เข็นรถเข็นต่อไป แทบจะไม่มีการหยุดพักเลย แม้แต่ในช่วงไม่กี่วินาทีที่อยู่ในลิฟต์ เซียวเฉินกวงก็ยังคงเฝ้าสังเกตอาการคนเจ็บ

แม้จะได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้ว แต่อาการบาดเจ็บของจวงโจวเหยียนก็สาหัสเกินไปจริงๆ ความดันโลหิตต่ำ ภาวะขาดน้ำในหลอดเลือด รวมถึงบาดแผลจากการถูกแทงที่หัวใจ ปอด ม้าม ลำไส้ และอวัยวะอื่นๆ สามารถพรากชีวิตเขาไปได้ทุกเมื่อ

ในเวลานี้จวงโจวเหยียนค่อยๆ หมดสติไปอีกครั้ง หายใจลึกและแรง มีลักษณะเหมือนการถอนหายใจ นี่ก็เหมือนกับที่คนเฒ่าคนแก่ชอบพูดกันว่า หลังจากที่ตะเกียงหมดน้ำมัน คนก็จะเริ่มหอบหายใจเฮือกสุดท้ายไม่หยุด

ติ๊ง...

ลิฟต์จอดสนิท ประตูเปิดออก ในเวลานี้ วิสัญญีแพทย์และพยาบาลห้องผ่าตัดที่เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่กำลังรออยู่ที่ลิฟต์ รับช่วงต่อแบบมือต่อมืออีกครั้ง

ประตูใหญ่ของห้องผ่าตัดเปิดกว้างอย่างที่ไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนัก เตียงผู้ป่วยถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัดด้วยความเร็วสูงสุดอย่างไม่มีอะไรติดขัด

"ใส่สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางให้เขาก่อน ให้น้ำเกลือเดกซ์แทรน แล้วก็ให้น้ำเกลือริงเกอร์อีกขวด ปล่อยเต็มสปีดเลย"

"พยาบาลวงนอกไปเร่งแผนกคลังเลือดที ว่าเมื่อไหร่จะได้เลือด ฉันจะไปเปลี่ยนชุด"

เซียวเฉินกวงสั่งการอย่างรวดเร็ว ล้างมือ เปลี่ยนชุด แล้วขึ้นโต๊ะผ่าตัด

ในเวลานี้คนเจ็บถูกใส่ท่อช่วยหายใจและใช้เครื่องช่วยหายใจเรียบร้อยแล้ว หลินเกายางยังคงคุกเข่ากดบาดแผลที่หน้าอกไว้อย่างเดิม ไม่กล้าขยับเขยื้อน

"ฉันเอง นายไปล้างมือเถอะ"