บทที่ 89 ละเอียดอ่อนถึงขีดสุด การเย็บปิดหัวใจ

น้ำยาโพวิโดนไอโอดีนหนึ่งขวด ถูกเทลงไปจนหมดสิ้น

เซียวเฉินกวงยื่นมือออกไป กดบาดแผลไว้อย่างมั่นคง

หลินเกายางเห็นดังนั้น จึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมา

มือของเขาค่อยๆ เลื่อนออกไป

ข้อนิ้วกลายเป็นแข็งทื่อจากการออกแรงกดอย่างต่อเนื่อง

ผิวหนังบริเวณข้อปลายนิ้วซีดขาวจนไร้สีเลือด

ร่างกายของเขากำลังสั่นน้อยๆ เหงื่อไหลซึมจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม แต่หลินเกายางไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบเดินไปที่อ่างล้างมือหน้าห้องผ่าตัดเพื่อล้างมือทันที

ในฐานะแพทย์แผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ อาการของคนไข้เมื่อครู่เขาดูออกได้ในพริบตา

แม้เลือดที่คั่งจนบีบรัดหัวใจจะถูกระบายออกไปแล้ว แต่บาดแผลที่เยื่อหุ้มหัวใจนั้นยาวถึงหลายเซนติเมตร

หัวใจทำได้เพียงเต้นแผ่วเบา บางครั้งก็เร็ว บางครั้งก็ช้า ไม่มีจังหวะที่แน่นอนเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะหน้าจอเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่พยาบาลวงนอกต่อไว้ ค่าตัวเลขบนหน้าจออยู่ในระดับที่ใกล้จะเกิดภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะจนเป็นอันตรายถึงชีวิตแล้ว

ในเวลานี้ อุบัติเหตุเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้หัวใจหยุดเต้นได้

นี่คือเหตุผลที่หลินเกายางต้องรีบกลับขึ้นโต๊ะผ่าตัด

เพียงแต่ว่า การเย็บปิดเยื่อหุ้มหัวใจนั้นมีความยากลำบากอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นหัวหน้าแผนกเซี่ยของแผนกพวกเขามาทำเอง ก็อาจจะไม่สามารถเย็บปิดให้สำเร็จได้ในเวลาอันสั้น

คนที่เป็นหมอหนุ่มซึ่งไม่เคยจัดการกับโรคนี้มาก่อนอย่างเขา จะมีความมั่นใจได้แค่ไหนกัน?

เวลาคับขัน หลินเกายางไม่มีเวลาให้คิดละเอียด เขาทำได้เพียงฝืนใจขึ้นโต๊ะผ่าตัดไป

ทว่า เมื่อเขากลับตัวหันไปยังห้องผ่าตัด เขากลับพบว่าเซียวเฉินกวงบนโต๊ะผ่าตัดได้ถือที่จับเข็มไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว สายตาจดจ้องไปยังหัวใจที่เสียหายของคนไข้

หลินเกายางชะงักไป

ภายในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เป็นไปไม่ได้หรอก?!

เซียวเฉินกวงจะเย็บหัวใจงั้นหรือ?

เพราะถึงอย่างไรวิชาชีพย่อมมีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง แม้แต่เขาที่จบด้านศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจมาโดยตรง ยังไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

เซียวเฉินกวง... จะทำได้จริงหรือ?

ภายในห้องผ่าตัด เซียวเฉินกวงที่กำลังกดห้ามเลือดอยู่ มองไปที่อัตราการเต้นของหัวใจคนไข้บนหน้าจอตรวจสัญญาณชีพ

จังหวะหัวใจผิดปกติแบบสองจังหวะและสามจังหวะปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง

แม้กระทั่งจังหวะหัวใจห้องล่างและห้องบนเต้นก่อนกำหนดก็สลับกันปรากฏ

คลื่นไฟฟ้าหัวใจบางครั้งก็หายไป และคลื่นเล็กๆ ที่ไม่เป็นจังหวะ ต่างบอกเป็นนัยว่าหัวใจของคนไข้กำลังอยู่ในระดับที่ใกล้จะพังทลายลงแล้ว

จะรอต่อไปไม่ได้แล้ว

"ไหมเย็บชนิดไม่ทำลายเนื้อเยื่อเบอร์ 8-0, ที่จับเข็ม, เข็มกลม, คีมห้ามเลือด"

"เตรียมเย็บปิดหัวใจ"

ในขณะที่เซียวเฉินกวงตัดสินใจเช่นนี้ ทุกคนในที่นั้นก็ชะงักไป

ต้องรู้ไว้ว่าการเย็บปิดหัวใจ ถือเป็นสิ่งที่ยากที่สุดในบรรดาทักษะการเย็บปิดทั้งหมด

ไม่เพียงแต่ต้องพิจารณาผลกระทบที่เกิดจากการเต้นของหัวใจ

ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อการเย็บปิดหัวใจเกิดปัญหาขึ้น การจะแก้ไขให้ถูกต้องนั้นไม่มีทางทันการณ์เลย

"คนไข้กำลังกู้ชีพอยู่นะ มัวเหม่ออะไรกันอยู่?!"

เสียงตวาดกร้าวแผดดังขึ้น

ในตอนนี้เซียวเฉินกวงราวกับราชสีห์ที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความดุดัน

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยอำนาจ ไม่ยอมให้ใครมาตั้งคำถามแม้แต่น้อย

เดิมทีพยาบาลกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์ปกติ เตรียมผ้าผ่าตัดและผ้าปิดคลุม

เมื่อได้ยินคำสั่งของเซียวเฉินกวง ทุกคนก็วางมือจากสิ่งที่ทำอยู่ทันที

หันไปหยิบเข็มและด้ายจากลิ้นชักข้างๆ

ร้อยเข็มและด้าย

ในตอนนี้พยาบาลรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

เพราะตลอดทั้งปี เธอแทบไม่เคยเจอการเย็บปิดหัวใจแม้แต่เคสเดียว

ไม่คิดเลยว่าในสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ จะต้องมาเย็บปิดหัวใจ

ด้ายสีดำที่เล็กละเอียดราวกับเส้นผมอยู่ในกำมือ กำลังสั่นน้อยๆ

โชคดีที่ด้ายสีดำร้อยผ่านรูเข็มได้อย่างราบรื่น ทำให้พยาบาลถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ผูกปม ยึดให้แน่น พร้อมกับที่จับเข็ม ส่งไปให้เซียวเฉินกวง

ต่างจากไหมเย็บ 4-0 ทั่วไป ไหมเบอร์ 8-0 ที่ใช้สำหรับเย็บปิดหัวใจนั้น หากสังเกตดูให้ดี จะพบว่ามันเล็กละเอียดกว่าเส้นผมถึงสองเท่า

เพราะขนาดของไหมเย็บนั้น ยิ่งตัวเลขมากเท่าไหร่ หมายถึงเข็มและด้ายยิ่งละเอียดเท่านั้น

ความยากในการผ่าตัดก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

แต่สำหรับเซียวเฉินกวงแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเหมือนกันหมด

เขาใช้คีมห้ามเลือดทำการสำรวจหัวใจ พบว่ารอยมีดบาดทะลุเยื่อหุ้มหัวใจ ขนาดใหญ่เท่ากับเล็บนิ้วโป้งของผู้ใหญ่

บาดแผลเช่นนี้ สำหรับอวัยวะที่แน่นและไม่เคลื่อนไหวอย่างตับ ทางเดินน้ำดี ตับอ่อน ม้าม หรือไต อาจจะเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อย

แต่สำหรับหัวใจที่เต้นอยู่ตลอดเวลา นี่คือบาดแผลขนาดใหญ่โดยแท้จริง

หากในตอนนั้น มีดเล่มนี้ไม่ได้ติดอยู่ที่ช่องซี่โครงเสียก่อน ขอเพียงลึกลงไปอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร หัวใจก็คงทะลุไปแล้ว

ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่จะเอาตัวกลับมากู้ชีพเลย คาดว่าคงสิ้นใจตายคาที่ไปแล้ว

"วิสัญญี ปรับแสงหน่อย!"

เมื่อไฟไร้เงาบนโถงยึดปรับองศา แสงสว่างจ้าก็สาดส่องไปยังบริเวณหัวใจของคนไข้

ทันใดนั้น บริเวณที่ผ่าตัดก็ปรากฏชัดเจนต่อสายตา

เซียวเฉินกวงถือที่จับเข็ม คีบขอบบาดแผลด้านหนึ่ง พลิกข้อมือเข้าด้านใน ออกแรงที่นิ้วมือ

ปลายเข็มที่แวววาวแทงตรงเข้าไปที่หัวใจ ทำเอาทุกคนขนลุกซู่จนหนังตากระตุก

แทงเข้า ดึงออก ปลายเข็มทะลุเยื่อหุ้มหัวใจ เลี้ยวไปอีกด้าน จากนั้นก็นำด้ายสีดำทั้งเส้นร้อยผ่านเข้าไป

เพื่อความแน่นหนาในการปิดบาดแผล เซียวเฉินกวงเลือกใช้วิธีการเย็บแบบต่อเนื่องทีละฝี (Interrupted suture)

นั่นคือการเย็บทีละเข็ม ใช้ด้ายทีละเส้น และผูกปมทีละครั้ง

ในขณะที่เซียวเฉินกวงกำลังเย็บปิดหัวใจอย่างเร่งรีบนั้น

ภายในห้องผ่าตัด ก็มีกลุ่มคนเพิ่มขึ้นมาอีกกลุ่ม

พวกเขาสวมหมวกและหน้ากากอนามัย สวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินจ้ำอ้าวเข้ามาที่ห้องผ่าตัด

"หลินเกายาง คืนนี้เป็นเวรฉุกเฉินของนายเหรอ?"

เซี่ยเทา หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ จำหลินเกายางที่มีรูปร่างสูงใหญ่และกำลังยืนทำหน้ามึนงงอยู่หน้าห้องผ่าตัดได้ในทันที

"หัวหน้าแผนกเซี่ยครับ!"

หลินเกายางที่ได้สติเพิ่งจะนึกออก

"เกิดอะไรขึ้น? ข้างในเป็นใคร?"

ท่าทางของหลินเกายางในตอนนี้ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง ทำให้เซี่ยเทารู้สึกสงสัยขึ้นมา

อย่าเห็นว่าหลินเกายางรูปร่างกำยำ แต่เขาเป็นคนที่มีจิตใจละเอียดอ่อนและทำงานอย่างรอบคอบ

เซี่ยเทาถึงได้กล้าส่งเขามาเข้าเวรที่แผนกฉุกเฉิน เพราะต้องการความปลอดภัย

แต่ทว่าในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างที่ทำให้หลินเกายางทำอะไรไม่ถูก

หรือว่า คนไข้ข้างใน เป็นอะไรไปงั้นหรือ?!

หัวใจของเซี่ยเทารู้สึกกระตุกขึ้นมา เตรียมจะเข้าไปในห้องผ่าตัดโดยตรงเพื่อสำรวจดูให้แน่ชัด

เสียงของหลินเกายางก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

"คนที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัดคือเซียวเฉินกวงจากแผนกศัลยกรรมทั่วไป กำลัง... เย็บปิดหัวใจครับ..."

เมื่อพูดประโยคนี้จบ แม้แต่หลินเกายางเองก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เซียวเฉินกวงเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้ขึ้นโต๊ะผ่าตัดมาเย็บปิดหัวใจทันทีแบบนี้

แม้แต่เทคนิคของเขา หลินเกายางยังตามไม่ทันเลย

แต่นี่มันการผ่าตัดหัวใจนะ!

ต่อให้เป็นการเย็บปิดที่เป็นพื้นฐานที่สุดของการผ่าตัดหัวใจ สำหรับศัลยแพทย์แผนกอื่นแล้ว มันก็เป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์

ไม่ใช่ว่าเทคนิคห่างชั้นกันแค่ไหนหรอกนะ

แต่เพราะเคยชินกับการผ่าตัดอวัยวะใหญ่หรือหลอดเลือดใหญ่ การผ่าตัดแบบเปิดกว้างเหล่านั้นได้ฝังรากลึกลงไปในไขกระดูกเสียแล้ว

ตอนนี้จู่ๆ จะต้องมาเย็บปิดหัวใจ

การผ่าตัดที่ต้องการความละเอียดอ่อนในระดับนี้ ไม่ใช่อะไรที่ศัลยแพทย์ทั่วไปจะเปลี่ยนสไตล์การผ่าตัดมาทำได้ในชั่วข้ามคืน

"อะไรนะ?!"

"เซียวเฉินกวงกำลังเย็บหัวใจ!"

"แผนกศัลยกรรมทั่วไปทำผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ไร้สาระ ช่างไร้สาระจริงๆ"

คำพูดของหลินเกายางทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังไปทั่วทันที

เสียงตั้งคำถามต่างๆ นานาดังขึ้นตามมาไม่ขาดสาย

"จะเสียงดังอะไรกัน!"

"ที่นี่คือห้องผ่าตัด ถ้าไปรบกวนคนข้างบนที่กำลังผ่าตัดอยู่ พวกคุณรับผิดชอบไหวไหม?"

เสียงตะคอกต่ำๆ ดังขึ้นราวกับเสียงฟ้าร้องระเบิดออกมาในหมู่ฝูงชน

หวังจินกังเบิกตากว้าง ในตอนนี้เขาดูเหมือนไดโนเสาร์ไทแรนโนซอรัสที่ดุร้าย จ้องมองทุกคนด้วยความโกรธเกรี้ยว

ในพริบตาเดียว ห้องผ่าตัดก็เงียบกริบลง

คนที่ซุบซิบนินทาเหล่านั้น ส่วนใหญ่ไม่ได้ลงมือผ่าตัดมานานเกินไป จนเคยชินกับการใช้ชีวิตแบบสบายๆ และชอบวิจารณ์คนอื่นไปเรื่อย

ตอนนี้พอได้ยินว่าจะต้องรับผิดชอบ ก็พากันปิดปากเงียบสนิท กลัวจะเดือดร้อนถึงตัว

"เสี่ยวเซียวอยู่ในนั้นผ่าตัด ฉันจะเข้าไปถามสถานการณ์หน่อย"

"หัวหน้าเซี่ย พาคนของคุณตามมาด้วย"

"คนอื่น รออยู่ข้างนอก"

เมื่อทราบว่าคนที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัดคือเซียวเฉินกวง หวังจินกังจะมัวมาเกรงใจใครได้อีก

หลังจากแจ้งผู้บริหารโรงพยาบาลแล้ว เขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะเดินเข้าห้องผ่าตัดไป

และเซี่ยเทาที่อยู่ข้างๆ ก็กัดฟันเดินตามเข้าไปด้วย

เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับชีวิตคน และเป็นการผ่าตัดหัวใจ ในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ เขาจำเป็นต้องขึ้นโต๊ะผ่าตัด

ต่อให้สุดท้ายแล้วช่วยชีวิตคนไว้ไม่ได้ ความรับผิดชอบนี้พวกเขาก็ต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง

ทว่า เมื่อพวกเขาที่เพิ่งล้างมือเสร็จอย่างเร่งรีบกำลังจะขึ้นโต๊ะผ่าตัดนั้นเอง ภายในห้องผ่าตัดกลับมีเสียงเรียบเฉยของเซียวเฉินกวงดังขึ้นมา

"เตรียมเครื่องดูดสุญญากาศล้างด้วยน้ำเกลืออุ่นๆ เหลืออีกเข็มเดียว การเย็บปิดหัวใจก็เสร็จสิ้น"