บทที่ 90 ฉันจะขึ้น มีใครจะขึ้นอีกบ้าง !

ผิดจากที่คาดไว้

ภายในห้องผ่าตัด ไม่มีความตื่นตระหนกตกใจ ไม่มีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงม...

แม้ทุกคนจะกำลังทำงานด้วยความเคร่งเครียด แต่ก็นับว่ายังมีสติสัมปชัญญะดีอยู่

การผ่าตัดดำเนินไปตามขั้นตอนอย่างเป็นระเบียบ

คนไข้บนโต๊ะผ่าตัด ก็ไม่ได้เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นแต่อย่างใด

เซียวเฉินกวงหมุนที่จับเข็ม ผูกปมเข็มสุดท้ายได้อย่างสวยงาม

จากนั้นก็ใช้กรรไกรปลอดเชื้อในมือ ตัดด้ายที่ร้อยต่อกันออก

กระบวนการทั้งหมดเป็นไปอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติ

ราวกับว่าการเย็บปิดหัวใจในครั้งนี้ เดิมทีก็ควรจะเป็นหน้าที่ของเซียวเฉินกวงอยู่แล้ว

"เสี่ยวเซียว สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

"หัวใจไม่มีปัญหาใหญ่ครับ ระวังเรื่องการติดเชื้อหลังผ่าตัดก็พอ"

เซียวเฉินกวงใช้ล้างน้ำเกลืออุ่นๆ ไปพลาง ตรวจสอบความแน่นหนาของการเย็บไปพลาง

เมื่อเจอคำถาม เขาก็ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

สายตายังคงจับจ้องไปที่หัวใจของคนไข้ตลอดเวลา

ตึกตัก... ตึกตัก...

หัวใจกำลังคลายตัวและหดตัวอย่างช้าๆ...

เต้นตุบๆ แม้จะยังแผ่วเบา แต่ก็ไม่มีเลือดสดๆ ไหลออกมาจากรอยเย็บอีกแล้ว

รอยเย็บที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ขยับตัวตามจังหวะการเต้นของหัวใจอย่างเป็นจังหวะจะโคน

กระบวนการทั้งหมดดูนุ่มนวลและสอดคล้องกันดี

บนหน้าจอเครื่องตรวจสัญญาณชีพ ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะรูปแบบต่างๆ ที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ หายวับไปไร้ร่องรอยในวินาทีที่การเย็บสิ้นสุดลง

แม้คลื่นไฟฟ้าหัวใจจะแสดงให้เห็นว่า คลื่น T ของคนไข้ยังคงแบนราบ แต่นั่นเป็นเพราะเสียเลือดมากเกินไป จนทำให้ปริมาณเลือดในร่างกายไม่เพียงพอ

กลุ่มคลื่น QRS ที่เป็นปกติเรียงรายกันอยู่ เป็นตัวแทนว่าความเสียหายทางกายภาพของคนไข้กำลังฟื้นตัวอย่างช้าๆ

เซียวเฉินกวงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อุปสรรค ก็ต้องฝ่าฟันไปทีละด่าน

ปัญหาเรื่องหัวใจ ไม่ว่าจะเล็กแค่ไหน ก็ถือเป็นปัญหาใหญ่

ต้องรีบแก้ไขทันที

โชคดีที่...

รอยมีดบนหัวใจของคนไข้ เป็นเส้นตรง ไม่ได้ฉีกขาดรุ่งริ่ง ซึ่งช่วยลดความยากในการเย็บไปได้มาก

แน่นอนว่า...

ความยากที่ลดลงนั้น มีผลกับตัวเซียวเฉินกวงเองเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็มองตาค้างด้วยความทึ่งไปนานแล้ว

ในเวลานี้ เมื่อเห็นเซียวเฉินกวงเริ่มใช้เครื่องดูดสุญญากาศ เตรียมจะทำความสะอาดเลือดและของเหลวที่คั่งอยู่รอบๆ หัวใจ เซี่ยเทาก็เอ่ยปากขึ้น

"เสี่ยวเซียว ลำบากนายแล้วนะ งานต่อจากนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันกับหลินเกายางก็พอ"

ไม่ใช่ว่าเซี่ยเทากำลังจะแย่งผลงานหรอกนะ

แต่งานหยาบๆ แบบนี้ ไม่จำเป็นต้องให้เซียวเฉินกวงทำ

เพราะเมื่อกี้เขาฟังจากที่หลินเกายางเล่า บาดแผลที่ช่องท้องของคนไข้นั้นสาหัสกว่ามาก

เซียวเฉินกวงมีความสามารถในการผ่าตัดศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ แต่ไม่ได้แปลว่าเซี่ยเทาจะมีความสามารถในการผ่าตัดศัลยกรรมทั่วไปด้วย

เพราะคนละสายอาชีพก็เหมือนอยู่คนละโลก เฉพาะทางแพทย์ก็เช่นเดียวกัน

อัจฉริยะที่เก่งรอบด้านอย่างเซียวเฉินกวง เซี่ยเทาใช้ชีวิตมาเกือบ 50 ปี ยังไม่เคยเจอคนที่สองเลย

ต่อให้ไปอบรมศึกษาในโรงพยาบาลระดับสูงกว่า ก็ไม่เคยเจอ

"ตกลงครับ งานของศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ ฝากพวกคุณจัดการต่อด้วยนะครับ"

ส่วนที่ยากที่สุดเสร็จสิ้นไปแล้ว

ที่เหลือก็แค่การล้างทำความสะอาดและฆ่าเชื้อซ้ำๆ แล้วก็เย็บปิดผิวหนัง

งานที่ไม่มีอะไรสลักสำคัญแบบนี้ เซียวเฉินกวงก็ยินดีที่จะส่งต่อให้คนอื่น

"อ้อ ปอดขวาของคนไข้ก็ได้รับบาดเจ็บด้วยนะครับ แม้จะปฐมพยาบาลเบื้องต้นไปแล้ว แต่ก็ต้องคอยสังเกตอาการอย่างใกล้ชิดหน่อย"

สิ้นประโยคนี้ เซี่ยเทาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า มีขวดระบายเสียบอยู่ที่ปอดขวาของคนไข้

ตอนนี้มีฟองอากาศปุดๆ ออกมาตามจังหวะการจ่ายอากาศของเครื่องช่วยหายใจ

"นี่นายเป็นคนใส่ด้วยเหรอ?!"

เซี่ยเทาโพล่งออกไป ก่อนจะรีบหุบปาก

คนที่เย็บปิดหัวใจยังทำได้ ในสถานการณ์ฉุกเฉิน การใส่ท่อระบายทรวงอกแบบปิดมันจะไปยากอะไรสำหรับเขา

"ได้ เสี่ยวเซียว เรื่องทรวงอกและหัวใจ นายปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน หลังจากนี้จะทำยังไงต่อ นายสั่งมาได้เลย"

จากประสบการณ์การร่วมงานกันครั้งแรก ในเวลานี้เซี่ยเทาไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้เห็นฝีมือการเย็บหัวใจของเซียวเฉินกวง เขาก็ยกอำนาจการตัดสินใจในการผ่าตัดครั้งนี้ให้เซียวเฉินกวงไปโดยสัญชาตญาณแล้ว

"อาการคนไข้เป็นยังไงบ้าง" หวังจินกังเดินเข้ามาถาม

"แย่มากครับ"

การที่ได้ยินคำว่า "แย่มาก" ออกจากปากของเซียวเฉินกวง หวังจินกังก็รู้คำตอบอยู่ในใจแล้ว

"การเย็บหัวใจเมื่อกี้แค่ช่วยแก้ปัญหาไปได้ส่วนหนึ่งเท่านั้นครับ"

เซียวเฉินกวงหยิบคีมจับที่ส่งมาให้ คีบผ้าก๊อซหนาๆ แช่ลงในถ้วยปลอดเชื้อที่ใส่โพวิโดนไอโอดีนไว้จนเต็ม

เพียงครู่เดียว ผ้าก๊อซก็ชุ่มโชก

เซียวเฉินกวงวางผ้าก๊อซทั้งผืนลงบนหน้าท้องคนไข้ แล้วเริ่มฆ่าเชื้อที่ผิวหนังอย่างรวดเร็ว

"คนไข้ถูกแทงที่ช่องท้อง ลำไส้ต้องขาดแน่นอน ส่วนจะสาหัสแค่ไหน ต้องเปิดช่องท้องสำรวจดูถึงจะรู้ครับ"

"แต่ปัญหาตอนนี้คือ การเปิดช่องท้องอาจจะเร่งให้คนไข้เสียชีวิตเร็วขึ้น"

จากการสำรวจของเซียวเฉินกวง รอยมีดรอยหนึ่งของคนไข้แทงทะลุม้าม ลามไปถึงไตที่อยู่ข้างๆ ด้วย

ไม่ว่าจะเป็นหลอดเลือดแดงหรือหลอดเลือดดำเส้นไหนที่กำลังมีเลือดออก ตอนนี้มันได้สร้างโพรงเลือดก้อนใหญ่ทิ้งไว้ที่หลังเยื่อบุช่องท้องของคนไข้แล้ว

นั่นก็คือ ก้อนเลือดหลังเยื่อบุช่องท้อง

"ยุ่งแล้วสิ"

พอหวังจินกังได้ยินคำว่าก้อนเลือดหลังเยื่อบุช่องท้อง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

ศัลยแพทย์ สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือการเจอกับก้อนเลือดหลังเยื่อบุช่องท้องที่ยังคงมีเลือดออกอยู่ (Active bleeding)

แม้ว่าก้อนเลือดจะกดทับอวัยวะที่มีเลือดออกไว้เนื่องจากช่องเยื่อบุช่องท้อง ทำให้ช่วยห้ามเลือดได้ชั่วคราว

แต่ถ้าแก้ปัญหาที่ต้นเหตุไม่ได้ จุดจบสุดท้ายของคนไข้ ก็มีแต่ความตายสถานเดียว

ถ้าจะห้ามเลือด ก็ต้องเปิดช่องท้อง

เมื่อทำเช่นนั้น ก้อนเลือดภายในเยื่อบุช่องท้องจะเกิดการปลดปล่อยแรงดันอย่างกะทันหัน ทำให้คนไข้เสียเลือดอย่างรุนแรงในพริบตา

หากไม่สามารถหาจุดเลือดออกทั้งหมดพบได้อย่างรวดเร็ว เพียงแค่ไม่กี่นาที คนไข้ก็จะช็อกและเสียชีวิต

เรียกได้ว่านี่คือความท้าทายระดับฝันร้ายที่ศัลยแพทย์ทุกคนต้องเผชิญ

"เสี่ยวเซียว มั่นใจไหม"

ตอนนี้หวังจินกังเองก็คิดไม่ออกเหมือนกัน

ความซับซ้อนของเรื่องนี้ เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการไว้มาก

"ต้องเปิดครับ ไม่งั้นคนไข้ ตายแน่ครับ"

ท่าทีของเซียวเฉินกวงเด็ดขาดมาก

ตอนนี้ถ้ามัวแต่ยื้อไม่ยอมเปิดช่องท้อง ลำพังแค่การให้เลือดและสารน้ำ มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ครั้งนี้จะช่วยชีวิตคนกลับมาได้ไหม เซียวเฉินกวงถามใจตัวเอง เขาก็ไม่มีความมั่นใจเลย

แต่ไม่ว่าจะมั่นใจหรือไม่ หลังจากนี้ต้องรับผลที่ตามมาอย่างไร

เซียวเฉินกวงก็ต้องช่วย!

เพราะตัวเขา ไม่ได้เกี่ยวพันแค่เมืองเมืองเดียว แต่เกี่ยวพันถึงการพัฒนาของคนทั้งชาติ

"หัวหน้าครับ เรียกผู้ช่วยมาเพิ่มอีกสองคนครับ การผ่าตัดหลังจากนี้ คงจะยากมากแน่ๆ"

"ได้ เรื่องผู้ช่วย เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

แม้หวังจินกังจะไม่รู้ว่าทำไมท่าทีของเซียวเฉินกวงถึงได้เด็ดขาดขนาดนี้

ถึงขั้นยอมเสี่ยงอันตรายขนาดนี้ ก็ยังต้องเปิดช่องท้องเพื่อห้ามเลือดให้ได้

แต่ด้วยความเชื่อใจที่เขามีต่อเซียวเฉินกวง เขาจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ หันหลังเดินออกจากห้องผ่าตัดไปทันที

"ปัญหาเรื่องหัวใจและปอดของคนไข้แก้ไขได้เบื้องต้นแล้ว แต่ม้าม ไต และลำไส้ฉีกขาด เกิดก้อนเลือดขนาดใหญ่หลังเยื่อบุช่องท้อง ต้องเปิดช่องท้องเพื่อห้ามเลือดทันที"

"การผ่าตัดมีความเสี่ยงสูงมาก จำเป็นต้องให้ทีมแพทย์จากหลายสาขาร่วมกันผ่าตัด"

"ฉันจะขึ้น มีใครจะขึ้นอีกบ้าง"

หวังจินกังพูดอย่างรัดกุม อธิบายอาการของคนไข้

แต่การแสดงความเป็นผู้นำของเขา กลับไม่มีใครกล้าตอบรับในทันที

ในฐานะหัวหน้าแผนก พวกเขาทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นงานที่เหนื่อยเปล่าแถมยังไม่ได้ดี

ถ้าช่วยชีวิตคนไข้ได้ ก็ถือว่าเป็นหน้าที่

แต่ถ้าช่วยไม่ได้ ด้วยความสำคัญที่ทางเมืองมอบให้ในตอนนี้ เกรงว่าหมอที่ขึ้นโต๊ะผ่าตัด คงจะโดนลงโทษกันถ้วนหน้า

เผลอๆ อาจจะถึงขั้นโดนปลดจากตำแหน่งหัวหน้าแผนกด้วยซ้ำ

เพราะถึงอย่างไร ในบางเรื่อง ก็ต้องมีคนยอมเป็นแพะรับบาป

สายตาของหวังจินกังลุกโชน กวาดตามองบรรดาหัวหน้าแผนกศัลยกรรม

แต่ในทุกที่ที่สายตากวาดผ่าน กลับไม่มีใครสักคนที่กล้าสบตาด้วย

ทุกคนต่างกลัวว่าจะเข้าไปพัวพันกับการผ่าตัดครั้งนี้ แม้แต่ความเกี่ยวข้องเพียงนิดเดียวก็ไม่อยากมี

"ถ้าไม่พูด ฉันจะเรียกชื่อแล้วนะ"

ในตอนนี้หวังจินกังก็ทุ่มสุดตัวแล้วเหมือนกัน

"หัวหน้าแผนกซุน ศัลยกรรมทางเดินอาหาร, หัวหน้าแผนกอวี๋ ศัลยกรรมระบบปัสสาวะ, หัวหน้าแผนกซุน ศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี ไปล้างมือขึ้นโต๊ะ เตรียมผ่าตัด"

แม้หวังจินกังจะเป็นเพียงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไป ตำแหน่งเทียบเท่ากับคนเหล่านี้ แต่เขาอาวุโสที่สุด และไม่กลัวที่จะล่วงเกินใครที่สุด

สิ้นคำพูดของเขา ผู้อำนวยการหลี่ที่ไม่ยอมพูดอะไรมาตลอด ก็เอ่ยปากขึ้น

"ยังจะรออะไรอีก ทำตามที่หัวหน้าแผนกหวังบอกสิ!"

สิ้นประโยคนี้ คนที่ถูกเรียกชื่อก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนคนที่ไม่ถูกเรียกชื่อก็รู้สึกโล่งใจ

แต่ในขณะที่พวกเขายอมจำนนและกำลังจะไปล้างมือนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคนคนหนึ่งกระโดดออกมา

"ไม่ได้นะครับ ผู้อำนวยการ การผ่าตัดคืนนี้ ผมขึ้นไม่ได้ครับ"