บทที่ 91 วิกฤตการณ์ขั้นสุด! ใช้มือเปล่าคลำหาจุดห้ามเลือดในช่องท้อง

"คุณหมายความว่ายังไง"

ใบหน้าของผู้อำนวยการหลี่เคร่งขรึมลง

การผ่าตัดที่เห็นได้ชัดว่าเป็นภารกิจคำสั่งแบบนี้ กลับปฏิเสธซึ่งหน้า นี่เขาไม่อยากทำงานแล้วใช่ไหม

เมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของผู้อำนวยการหลี่ แถมในน้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความไม่พอใจ ซุนเผยเตี่ยนก็แทบอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ตอนนี้ เขาไม่กล้าขึ้นโต๊ะผ่าตัดจริงๆ

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะยากแค่ไหน เอาแค่เรื่องที่เขาดื่มเหล้า ถ้าขึ้นโต๊ะผ่าตัดแล้วถูกตรวจสอบพบ เกรงว่าชาตินี้เขาคงต้องบอกลาอาชีพหมอไปเลย

เมื่อซุนเผยเตี่ยนจำใจต้องพูดเรื่องที่ดื่มเหล้าออกไป ทั่วทั้งบริเวณก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังสนั่น

"หัวหน้าแผนกซุน คุณเป็นถึงผู้รับผิดชอบแผนก ตอนกลางคืนทำไมถึงดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้"

"ใช่ครับ หัวหน้าแผนกซุน ถึงโรงพยาบาลจะไม่มีกฎระเบียบระบุไว้อย่างชัดเจน แต่ถ้าในแผนกเกิดมีการผ่าตัดฉุกเฉิน ต้องให้คุณไปช่วยผ่าตัด ถึงตอนนั้นจะทำยังไง"

"นั่นสิ หัวหน้าแผนกซุน คุณทำตัวไร้ระเบียบวินัยเกินไปแล้ว..."

คำตำหนิติเตียนถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย

ในเวลานี้ ทุกคนราวกับหาที่ระบายอารมณ์ได้ ต่างพากันตำหนิซุนเผยเตี่ยนต่อหน้า

ฝ่ายหลังได้ฟัง ใบหน้าแก่ชราภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็แดงก่ำ

แต่ในเวลานี้เขาไม่กล้าโต้แย้งแม้แต่คำเดียว เพราะถึงอย่างไรการดื่มเหล้าจนเสียงาน ตั้งแต่โบราณกาลมา จุดจบก็ไม่เคยดีอยู่แล้ว

"พอได้แล้ว!"

ผู้อำนวยการหลี่ตัดบทเสียงวิจารณ์ของทุกคนด้วยความรำคาญ จากนั้นก็หันไปมองหวังจินกัง

"หัวหน้าแผนกหวัง ในเมื่อเขาขึ้นโต๊ะผ่าตัดไม่ได้ คุณต้องการหาคนมาแทนเขาไหม"

สิ้นประโยคนี้ สภาพแวดล้อมที่เคยหนวกหูก็เงียบลงทันที

ทุกคน: ???

ทุกคนที่คิดว่ารอดตัวไปแล้ว ในตอนนี้แทบจะเกลียดซุนเผยเตี่ยนเข้ากระดูกดำ

ไอ้หมอนี่ดื่มเหล้าจนเสียงาน แถมยังจะมาลากพวกเขาร่วมซวยไปด้วย

สมควรตายจริงๆ!

"ไม่จำเป็นครับ"

หวังจินกังตอบอย่างเด็ดขาด

เดิมทีเซียวเฉินกวงก็บอกว่าต้องการผู้ช่วยอีกสองคน

เพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉิน เขาถึงเรียกคนมาเพิ่มอีกสองสามคน

เพราะถึงอย่างไรก็เป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี ตามหลักแล้วก็น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาจะประเมินมาตรฐานของซุนเผยเตี่ยนสูงเกินไป

คนแบบนี้ ทางที่ดีอย่าให้มาปรากฏตัวบนโต๊ะผ่าตัดเลย

ไม่อย่างนั้นจะเกะกะเปล่าๆ

การปฏิเสธของหวังจินกัง ทำให้ทุกคนโล่งใจทันที

ส่วนซุนเผยเตี่ยนที่กลายเป็นเป้าโจมตี ในตอนนี้ได้แต่ก้มหน้า งุ้มนิ้วเท้าจิกพื้น

อับอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี

"ตกลง!"

เมื่อผู้อำนวยการหลี่ได้ยิน ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่สายตาที่เขามองซุนเผยเตี่ยน กลับเผยให้เห็นถึงความรังเกียจอยู่บ้าง

คนแบบนี้ ยังคิดจะลงชิงตำแหน่งหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปอีกงั้นเหรอ?

เมื่อนึกถึงข่าวลือเรื่องการชิงตำแหน่งหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปที่แพร่สะพัดในช่วงนี้ ผู้อำนวยการหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงเย็นชา

ในเวลานี้ หัวหน้าแผนกซุนจากแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร และหัวหน้าแผนกอวี๋จากแผนกศัลยกรรมระบบปัสสาวะ ได้ล้างมือเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากปรับตัวได้ครู่หนึ่ง พวกเขาก็ยอมรับความจริงข้อนี้ได้แล้ว

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็เป็นแค่ผู้ช่วยบนโต๊ะผ่าตัด เมื่อเทียบกับหวังจินกังแล้ว ความกดดันก็น้อยกว่ามาก

ทว่า เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในห้องผ่าตัดและไปยืนที่โต๊ะผ่าตัด กลับต้องยืนอึ้ง

"หัวหน้าแผนกหวัง คุณไม่ได้... เป็นศัลยแพทย์หลักหรอกเหรอ"

เห็นได้ชัดว่าหวังจินกังยืนอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยมือหนึ่งอย่างมั่นคง ส่วนหัวหน้าแผนกเซี่ยจากแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจกลับยืนอยู่ที่หัวเตียง

ส่วนตำแหน่งศัลยแพทย์หลัก กลับกลายเป็นหมอหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่

"หมอ... เซียว?"

ซุนเฉิงอู่จากแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร มองแวบเดียวก็รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ในตำแหน่งศัลยแพทย์หลักคือใคร

สีหน้าชะงักงัน

เขารู้ว่าเซียวเฉินกวงมีความสามารถสูง แต่เก่งขนาดที่ทำให้หวังจินกังหรือแม้แต่เซี่ยเทาต้องไปยืนในตำแหน่งผู้ช่วย นี่มันออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อยหรือเปล่า

แต่เขาก็พอจะเคยเห็นความสามารถของเซียวเฉินกวงมาบ้าง ในใจจึงมีการเตรียมพร้อม ไม่ได้แสดงอาการตกใจจนเกินไปนัก

แต่หัวหน้าแผนกอวี๋จากแผนกศัลยกรรมระบบปัสสาวะที่อยู่ข้างๆ กลับต่างออกไป

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าก็ซีดเผือดลงทันที

ทำไมศัลยแพทย์หลักในสถานการณ์นี้ ถึงกลายเป็นหมอหนุ่มอายุน้อยได้ล่ะ

ทำไมถึงไม่มีใครคัดค้านเลย

ทำไมบรรดาหัวหน้าแผนกมากมายตรงนี้ ถึงยอมเป็นลูกมือให้คนหนุ่มคนหนึ่ง ทุกคนคิดว่าเป็นเรื่องสมควรแล้วหรือไง

ต้องรู้ไว้ว่าการผ่าตัดครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เดิมพันด้วยชีวิตคนไข้เท่านั้น แต่อนาคตในสายอาชีพของหัวหน้าแผนกทุกคนบนโต๊ะผ่าตัด ก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นกัน

หัวหน้าแผนกอวี๋ตกตะลึงอย่างมาก แต่การกระทำต่อไปของเซียวเฉินกวง กลับทำลายความกังวลของเขาจนหมดสิ้น

"แจ้งแผนกคลังเลือดให้ส่งเลือดมา ในคลังมีเลือดอยู่เท่าไหร่ก็เอามาให้หมด"

เมื่อเซียวเฉินกวงเห็นว่าหัวหน้าแผนกทุกคนมาครบแล้ว ก็เงยหน้ามองเครื่องตรวจสัญญาณชีพของคนไข้แวบหนึ่ง

สัญญาณชีพบนหน้าจอยังคงต่ำจนน่ากลัว

วัดความดันโลหิตไม่ได้

ภายในช่องท้องยังคงมีเลือดออกอย่างต่อเนื่อง

รอไม่ได้แล้ว

เซียวเฉินกวงหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา ลงมีดอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ใบมีดคมกริบสะท้อนแสงไฟไร้เงา สว่างวาบเพียงชั่วพริบตา

หน้าท้องของคนไข้ถูกกรีดเปิดเป็นรอยแผลยาวเกือบ 20 เซนติเมตรในทันที

เผยให้เห็นเนื้อเยื่อที่ซีดขาวอยู่ภายใน

ในเวลานี้ เซียวเฉินกวงไม่สนใจเรื่องเนื้อเยื่อใต้ผิวหนัง ชั้นไขมัน การผูกหลอดเลือดชั้นตื้น หรือการเลาะเนื้อเยื่อเกี่ยวพันใดๆ ทั้งสิ้น

เขาใช้นิ้วกดใบมีดเบาๆ กดใบมีดให้ลึกลงไป

เพียงแค่มีดเดียว ก็ตัดผ่านไปจนถึงชั้นเยื่อบุช่องท้องอย่างไม่มีสะดุด

จากนั้นก็ป้องกันเยื่อบุช่องท้อง ใช้เครื่องมือถ่างผนังหน้าท้อง

เซียวเฉินกวงจับด้ามโลหะหนาของเครื่องมือถ่างแผล ออกแรงดึง

เยื่อบุช่องท้องโปร่งใสที่บางเฉียบราวกับปีกจักจั่น ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนทันที

นี่ นี่ นี่...

หัวหน้าแผนกอวี๋เบิกตากว้าง สีหน้าเหม่อลอย

ภายในใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ลำพังแค่การลงมีดครั้งนี้ ก็คาดว่าสามารถบดขยี้ศัลยแพทย์ร้อยละเก้าสิบเก้าของทั้งโรงพยาบาลได้แล้ว

ในสายตาของหัวหน้าแผนกอวี๋ ทักษะการลงมีดครั้งนี้ แม้แต่หัวหน้าแผนกที่มักจะผ่าตัดเปิดหน้าท้องอยู่เป็นประจำอย่างเขา ยังตามไม่ทัน

ถึงขั้นที่ว่าบรรดาหัวหน้าแผนกที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัดในตอนนี้ ก็ยังไม่ถึงระดับนี้เลยด้วยซ้ำ

มิน่าล่ะ พวกเขาถึงยอมทิ้งมาดหัวหน้าแผนก แล้วยอมเชื่อฟังชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้แต่โดยดี

แค่มีดเดียว ก็ทำให้คนยอมสยบได้แล้ว...

"หัวหน้าแผนกอวี๋ เรารีบขึ้นโต๊ะผ่าตัดกันเถอะครับ"

ซุนเฉิงอู่มองไปที่หัวหน้าแผนกอวี๋ที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยเตือน

ในเวลานี้ภายในใจเขาก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

เพียงแต่เพราะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว จึงไม่ได้แสดงอาการเสียกิริยาต่อหน้าคนอื่น

"ขอโทษทีครับ เดี๋ยวนี้แหละ"

เมื่อถูกเตือน หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ดึงสติกลับมาได้

เขารีบขอโทษ จากนั้นก็เริ่มสวมถุงมือปลอดเชื้อ และสวมชุดผ่าตัด

ในขณะเดียวกัน ภายในใจที่หวาดผวา กลับเริ่มนิ่งสงบลงบ้าง เพราะรอยมีดของเซียวเฉินกวงในครั้งนั้น

บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้มาเป็นแพะรับบาป แต่มากู้ชีพคนจริงๆ

"หัวหน้าครับ ช่วยหน่อยครับ"

"ได้ ตอนนี้นายคือศัลยแพทย์หลัก เดี๋ยวต้องทำยังไง พวกเราจะฟังคำสั่งนายทุกอย่าง"

หวังจินกังรับเครื่องมือถ่างผนังหน้าท้องมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ตกลงครับ"

เซียวเฉินกวงไม่อิดออด เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ สุดท้ายก็มองไปที่บรรดาหัวหน้าแผนกบนโต๊ะผ่าตัด แล้วเข้าประเด็นทันที

"เดี๋ยวผมจะผ่าเยื่อบุช่องท้อง ใช้มือเปล่าคลำหาจุดที่มีเลือดออกเพื่อทำการห้ามเลือด จากนั้นก็จะเย็บปิดทีละจุด"

"กระบวนการนี้จะอันตรายมาก เวลาไม่แน่นอน และอาจทำให้คนไข้ช็อกจนเสียชีวิตได้ทันที"

"ผมต้องการให้พวกคุณรับผิดชอบในส่วนที่พวกคุณเชี่ยวชาญ คอยช่วยผมห้ามเลือด พอเข้าใจไหมครับ"

ในเวลานี้ คำพูดของเซียวเฉินกวงเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยว

เขาไม่ได้พูดจาอ่อนหวานยิ้มแย้มแจ่มใส เพียงเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าล้วนเป็นหัวหน้าแผนก

ตรงกันข้าม เขากลับดูเหมือนแม่ทัพในสมัยโบราณที่กำลังออกคำสั่ง กำลังปลุกระดมทหารใต้บังคับบัญชาก่อนออกศึกครั้งสุดท้าย

"เข้าใจแล้ว" หวังจินกังพยักหน้าเป็นคนแรก สีหน้ามุ่งมั่น

"เข้าใจแล้ว" เซี่ยเทากับหลินเกายาง ขานรับพร้อมกัน

"เข้าใจแล้ว" วิสัญญีแพทย์ พยาบาลส่งเครื่องมือ รวมถึงบรรดาหัวหน้าแผนกในที่เกิดเหตุ ต่างพยักหน้ารับคำอย่างพร้อมเพรียง

ในเวลานี้ ทุกคนในห้องผ่าตัด ต่างก็กำลังอุทิศพลังงานของตัวเองเพื่อคนไข้บนโต๊ะผ่าตัด

"ตกลง เริ่มได้!"

"ฝ่ายวิสัญญีคอยสังเกตรูปแบบการหายใจของคนไข้ พยาบาลวงนอกจับตาสัญญาณชีพให้ดี มีปัญหาอะไรให้รายงานทันที"

"หัวหน้าครับ เตรียมเครื่องดูดสุญญากาศ ผ้าก๊อซห้ามเลือด"

เมื่อเซียวเฉินกวงพูดจบ มีดผ่าตัดแวววาวก็จรดลงบนเยื่อบุช่องท้องของคนไข้

เมื่อทุกคนในที่นั้นเห็นดังนั้น ร่างกายก็เกร็งขึ้นเล็กน้อย ลำคอตีบตัน

สถานที่เกิดเหตุเงียบกริบ

ปลายมีดกรีดลงไป เยื่อบุช่องท้องบางๆ ถูกผ่าเปิดออกในพริบตา

ทันใดนั้น เลือดปริมาณมหาศาลที่ไม่อาจจินตนาการได้ ก็พุ่งกระฉูดออกจากช่องท้องของคนไข้ พุ่งตรงขึ้นสู่เพดาน

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่ว ตกลงบนไฟไร้เงา บนตัวทุกคนที่อยู่ตรงหน้า บนเครื่องตรวจสัญญาณชีพ เครื่องช่วยหายใจ...

แรงดันมหาศาลภายในช่องท้อง ทำให้คนไข้สูญเสียเลือดปริมาณมากอีกครั้ง

ชีวิตที่อ่อนแออยู่แล้ว กลับถูกซ้ำเติมอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

เสียงสัญญาณเตือนภัยในที่เกิดเหตุดังลั่น บาดแก้วหู ไฟเตือนสีแดงกะพริบไม่หยุด ทำเอาอะดรีนาลีนหลั่งพุ่งพล่าน

"คนไข้หายใจเฮือก ปริมาตรอากาศหายใจเข้าออกลดลงอย่างต่อเนื่อง"

"อัตราการเต้นของหัวใจคนไข้ลดลงอย่างรวดเร็ว ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดก็กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว"

วิสัญญีแพทย์และพยาบาลวงนอกที่รับหน้าที่สังเกตการณ์ ไม่สนว่าเลือดจะกระเด็นเปื้อนตัว รีบรายงานการเปลี่ยนแปลงของอาการทันที

หลินเกายางที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะผ่าตัด ถูกภาพตรงหน้าทำให้ตกใจจนตัวแข็งทื่อ

แม้แต่บรรดาหัวหน้าแผนกบนโต๊ะผ่าตัด ก็ไม่เคยเห็นเลือดออกรุนแรง และอาการทรุดหนักลงกะทันหันแบบนี้มาก่อน

เกือบจะยืนช็อกอยู่กับที่

"ทำความสะอาดวิสัยทัศน์ในบริเวณที่ผ่าตัด เตรียมกดหลอดเลือด เย็บเข็ม"

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

เซียวเฉินกวงที่ยืนอยู่ในตำแหน่งศัลยแพทย์หลัก ท่ามกลางสายตาของทุกคน ได้ยื่นมือทั้งสองข้างตรงเข้าไปในช่องท้องของคนไข้ที่เต็มไปด้วยเลือดราวกับมหาสมุทร เริ่มทำการสำรวจฉุกเฉินเพื่อห้ามเลือดทันที