บทที่ 92 อวัยวะเนื้อตาย เลือดมาถึงแล้ว!

ภายในช่องท้อง เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาไม่หยุด

แม้เซียวเฉินกวงจะสวมถุงมืออยู่ แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความรุนแรงของเลือดที่พุ่งออกมา

"เครื่องดูดสุญญากาศ เร็วเข้า!"

สิ้นเสียง ท่อดูดขนาดเท่านิ้วโป้งก็ถูกสอดเข้าไปในช่องท้องของคนไข้

แรงดูดมหาศาล ทำให้เลือดที่คั่งอยู่ในช่องท้องลดระดับลงอย่างรวดเร็ว

มอเตอร์ที่อยู่ข้างใต้ส่งเสียงครางหึ่งๆ เครื่องจักรทำงานอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงคล้ำถูกดูดผ่านท่อเข้าไปในขวดรองรับสุญญากาศอย่างต่อเนื่อง

เพียงชั่วพริบตา ขวดพลาสติกขนาดเท่ากะละมังล้างหน้า ความจุ 3,000 มิลลิลิตร ก็มีเลือดไหลเข้าไปจนเกือบเต็ม

ปริมาณเลือดที่ออกนั้นน่ากลัวจนน่าตกใจ

เซียวเฉินกวงมองดูเลือดสดๆ ในช่องท้องที่ถูกดูดออกไป แม้จะรู้สึกเสียดาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เพราะในปี 99 ห้องผ่าตัดส่วนใหญ่ยังไม่ได้นำเครื่องคืนเลือดกลับสู่ร่างกาย (Cell saver) เข้ามาใช้

นั่นทำให้เลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายคนไข้ ไม่สามารถนำกลับไปหมุนเวียนใช้ในร่างกายได้อีก

ที่สำคัญที่สุดคือ จากการสำรวจ เซียวเฉินกวงมั่นใจมากว่าลำไส้เล็กของคนไข้ฉีกขาด ทำให้ของเสียในลำไส้ไหลทะลักออกมาเป็นจำนวนมาก

สิ่งนี้ยิ่งทำให้ช่องท้องปนเปื้อน และทำให้อาการของคนไข้ทรุดหนักลงไปอีก

ต่อให้มีเครื่องคืนเลือดกลับสู่ร่างกาย แต่เลือดที่ถูกปนเปื้อนก็คงไม่สามารถนำมาใช้ได้ตามปกติอยู่ดี

หากเกิดการติดเชื้อในกระแสเลือด ภาวะพิษเหตุติดเชื้อ ภาวะช็อกจากการติดเชื้อ...

ต่อให้ตอนนี้จะช่วยชีวิตคนไข้กลับมาได้ แต่กว่าจะรักษาให้หายขาดได้ในภายหลัง คงต้องใช้เวลายาวนานมาก

เผลอๆ อาจจะต้องนับกันเป็นปีๆ เลยทีเดียว

"ผ้าก๊อซห้ามเลือด แช่น้ำเกลืออุ่นๆ"

เมื่อเห็นเลือดที่คั่งอยู่ถูกดูดออกไป โครงสร้างภายในช่องท้องก็ปรากฏแก่สายตาทุกคนเป็นครั้งแรก

บาดแผลเต็มตัว นี่คือปฏิกิริยาแรกของทุกคน

ในตอนนี้รอยมีดยังคงมีเลือดไหลทะลักออกมา

ตามจังหวะการเต้นของหัวใจอย่างต่อเนื่อง เพียงไม่นาน ช่องท้องก็เริ่มมีเลือดคั่งอีกครั้ง

ผ้าก๊อซห้ามเลือดจำนวนมากถูกยัดเข้าไปในช่องท้อง

เพียงพริบตาเดียว ผ้าก๊อซสีขาวสะอาดก็ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงสด

"ห้ามเลือดไม่อยู่เลย!"

"เลือดยิ่งไหลยิ่งเยอะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป คนไข้คงไม่ได้ลงจากโต๊ะผ่าตัดแน่ๆ"

ทุกคนต่างช่วยกันกดห้ามเลือดอย่างสุดความสามารถ แต่รอยมีดมีเยอะเกินไป แถมยังซ่อนอยู่ตามจุดต่างๆ ทำให้การกระทำนี้แทบจะไร้ผล

ตอนนี้ทุกคนต่างร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่ก เมื่อเห็นอาการของคนไข้แย่ลงเรื่อยๆ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงก็ถาโถมเข้ามาในจิตใจ

การค้นหาจุดเลือดออกที่อาจจะอยู่ที่ไหนก็ได้ท่ามกลางทะเลเลือด

มันไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร

และตอนนี้ ยังต้องหาจุดเลือดออกที่ซ่อนอยู่ทั้งหมดให้เจอภายในเสี้ยววินาที

ความยากระดับนี้ เกรงว่าคงจะยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก

มองดูเซียวเฉินกวงที่กำลังทำการสำรวจบนโต๊ะผ่าตัด หัวใจของทุกคนต่างเต้นระทึก

ไม่มีใครพูดอะไร และยิ่งไม่มีใครกล้ารบกวนเซียวเฉินกวงในตอนนี้

ตอนนี้ความหวังทั้งหมดของพวกเขา ล้วนฝากไว้ที่เซียวเฉินกวงแล้ว

"หัวหน้าแผนกอวี๋ มาช่วยห้ามเลือดหน่อยครับ"

ในตอนนี้ เซียวเฉินกวงได้คลำตามตำแหน่งที่จวงโจวเหยียนถูกแทงที่เอว จนไปถึงม้ามแล้ว

แม้จะมีเลือดคั่งปกคลุมจนมองไม่เห็นจุดเลือดออกที่แน่ชัด

แต่ในสมอง ภาพโครงสร้างสามมิติของม้าม ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าในทันที

บวกกับประสบการณ์ทางคลินิกที่สั่งสมมานานหลายปีของเซียวเฉินกวง

เขาคลำตามแผ่นไขมัน (Omentum) ไปเรื่อยๆ เพียงไม่นานก็เจอรอยฉีกขาดขนาดใหญ่ 2 เซนติเมตร บนผิวม้าม ใกล้กับขั้วม้าม

เมื่อปลายนิ้วเข้าใกล้ ก็สัมผัสได้ถึงกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก เห็นได้ชัดว่าจุดเลือดออกที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่นี่

"ใช้ผ้าก๊อซห้ามเลือดกดไว้ ห้ามต่ำกว่าสิบห้านาทีครับ"

เมื่อเซียวเฉินกวงพูดจบ เลือดที่พุ่งออกมารุนแรงจนน่ากลัว ในพริบตาที่นิ้วของเขาอุดรอยฉีกขาดไว้ ก็หยุดชะงักลงทันที

ผ้าก๊อซในช่องท้องที่ชุ่มไปด้วยเลือด และระดับเลือดที่คั่งอยู่ที่กำลังเพิ่มสูงขึ้น ก็ถูกระงับไว้ด้วยเช่นกัน

บนเครื่องตรวจสัญญาณชีพ แม้สัญญาณชีพของคนไข้จะยังอยู่ในระดับที่อันตราย แต่ก็ไม่ได้ทรุดหนักลงไปอีก

แม้กระทั่งรูปแบบการหายใจที่ผิดปกติ ในตอนนี้ก็เริ่มทุเลาลงแล้ว

"เลือด... หยุดแล้วเหรอ"

ทุกคนมองคนไข้บนโต๊ะผ่าตัดด้วยความตกตะลึง

ร่างกายที่เคยซีดเผือด และอวัยวะภายในที่เหี่ยวแฟบ ในตอนนี้กลับเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว

วีรกรรมการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าท่ามกลางทะเลเลือดของเซียวเฉินกวง สร้างความสั่นสะเทือนในใจของทุกคนอย่างลึกซึ้ง

"หัวหน้าแผนกอวี๋ครับ"

เมื่อเห็นทุกคนยังคงยืนอึ้ง เซียวเฉินกวงก็เอ่ยเตือนอีกครั้ง

"มาแล้วๆ"

หัวหน้าแผนกศัลยกรรมระบบปัสสาวะที่เพิ่งจะได้สติ รีบหยิบผ้าก๊อซห้ามเลือด คลำตามทางที่เซียวเฉินกวงหาไว้ ไปจนถึงจุดเลือดออกที่ม้าม

เมื่อหัวหน้าแผนกอวี๋ใช้ผ้าก๊อซในมือกดห้ามเลือดไว้ เซียวเฉินกวงถึงได้ดึงมือออกมา

"หัวหน้าแผนกซุน หัวหน้าแผนกเซี่ย พวกคุณก็มาช่วยกดห้ามเลือดด้วยครับ"

เมื่อเห็นมือของหัวหน้าแผนกอวี๋กดจุดเลือดออกไว้อย่างมั่นคง เซียวเฉินกวงก็ใช้วิธีเดิมอีกครั้ง

อาศัยภาพโครงสร้างกายวิภาคสามมิติที่ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วในหัว เขาเจอรอยฉีกขาดเพิ่มเติมที่กรวยไตซึ่งอยู่ติดกับม้าม และข้างหลอดเลือดแดงซูพีเรียมีเซนเทอริก ตามลำดับ

แม้รอยฉีกขาดจะไม่ใหญ่เท่าม้ามเมื่อครู่นี้ แต่ก็มีเลือดออกอยู่จริงๆ

กดห้ามเลือด แล้วเปลี่ยนให้หัวหน้าแผนกมารับช่วงต่อ

กระบวนการทั้งหมดราบรื่นมาก ราวกับว่าได้ซักซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

เซียวเฉินกวงเปรียบเสมือนเครื่องจักรที่มีความแม่นยำสูง สำรวจช่องท้องทั้งหมดของคนไข้อย่างเต็มที่โดยไม่ปล่อยให้มีจุดบอด

รวดเร็วและมีประสิทธิภาพ

เมื่อพบจุดเลือดออกจุดสุดท้าย การสำรวจและห้ามเลือดทั้งหมดเพิ่งจะผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

ที่เมื่อครู่ทุกคนรู้สึกว่ามันยาวนาน หลักๆ เป็นเพราะเลือดของคนไข้ไหลออกมาอย่างรุนแรงเกินไป

จนทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนหนึ่งวินาทียาวนานราวกับหนึ่งปี

"ให้น้ำเกลือเต็มสปีด เอาคอมพาวด์โซเดียมคลอไรด์กับน้ำเกลือริงเกอร์มาอีกขวด แล้วไปเร่งทีว่าเมื่อไหร่เลือดจะมา"

เซียวเฉินกวงที่ก้มหน้าสำรวจมาตลอด ถึงได้เงยหน้าขึ้นมองพยาบาลวงนอกในห้องผ่าตัด

"กำลังเร่งอยู่ค่ะ แผนกคลังเลือดตอบกลับมาว่า ถ้าละลายเลือดเสร็จเมื่อไหร่จะรีบส่งมาให้ทันทีเลยค่ะ"

"ครับ"

เซียวเฉินกวงพยักหน้า ความจริงสำหรับคนไข้แล้ว ขอเพียงแค่สามารถห้ามเลือดบนโต๊ะผ่าตัดได้อย่างรวดเร็ว วิธีที่จะรอดชีวิตต่อไปก็คือการพึ่งพาการให้เม็ดเลือดแดงและพลาสมาปริมาณมาก

ขอเพียงแค่ปริมาณเลือดในร่างกายของคนไข้คงที่ สัญญาณชีพคงที่

จากนั้นก็ค่อยทำการเย็บปิดจุดเลือดออก เรื่องที่เหลือก็จัดการได้ง่ายแล้ว

"หมอเซียว จุดเลือดออกของคนไข้ หาเจอหมดแล้วเหรอครับ"

หัวหน้าแผนกอวี๋ที่กำลังกดห้ามเลือดอยู่ ถามอย่างระมัดระวัง

ความจริงในตอนที่เขาถามคำถามนี้ เขาก็รู้คำตอบอยู่ในใจแล้ว

เพราะอาการของคนไข้ก็เห็นๆ กันอยู่ตรงหน้า

แต่การที่เซียวเฉินกวงสามารถหาจุดเลือดออกทั้งหมดเจอได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ มันทำให้เขาตกใจจริงๆ

ในขณะเดียวกัน คนที่ตกใจไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว บรรดาหัวหน้าแผนกบนโต๊ะผ่าตัดในตอนนี้ ต่างก็จับจ้องไปที่เซียวเฉินกวง

เพราะถึงอย่างไรทุกคนก็มาจากสายศัลยกรรม คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาหลายสิบปี คนไข้ที่เสียเลือดจากบาดแผลภายนอกก็เคยเห็นมาไม่น้อย

คนที่สามารถทนจนได้ขึ้นโต๊ะผ่าตัดเพื่อเปิดช่องท้องสำรวจ ส่วนใหญ่แล้วอาการก็ไม่ถือว่าเลวร้ายจนถึงขีดสุด

แต่ถึงกระนั้น หากพวกเขาต้องการหาตำแหน่งที่มีเลือดออกได้อย่างแม่นยำ ก็ยังต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง

เผลอๆ ถ้าเจอจุดเลือดออกที่จัดการยาก อาจจะใช้เวลานานกว่านั้นด้วยซ้ำ

แต่เซียวเฉินกวงล่ะ

ไม่เพียงแต่หาจุดเลือดออกทั้งหมดเจอในพริบตา แต่ยังสามารถจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย

แถมดูเหมือนว่า เขายังใช้สองมือคลำหาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าท่ามกลางทะเลเลือดอีกต่างหาก

ความสามารถในการรับมือกับเหตุฉุกเฉินระดับนี้ สภาพจิตใจที่นิ่งสงบเมื่อเผชิญเหตุการณ์แบบนี้ เกรงว่าคงจะเหนือกว่าบรรดาหัวหน้าแผนกในที่นี้ไปไกลแล้ว

"ครับ เลือดของคนไข้หยุดแล้ว ต่อไปก็รอแค่ทางแผนกคลังเลือดแล้วล่ะครับ"

ความจริงแล้ว สำหรับเม็ดเลือดแดงที่มาช้า เซียวเฉินกวงเองก็ร้อนใจเหมือนกัน

แต่ต่อให้สถานการณ์จะฉุกเฉินแค่ไหน หากจะให้เลือด

ก็ต้องรอให้แผนกคลังเลือดตรวจกรุ๊ปเลือดและทำการทดสอบความเข้ากันได้ของเลือดให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน

ไม่อย่างนั้น ถ้าสุ่มเอาเลือดมาสองสามถุง แล้วให้คนไข้เลย รับรองว่าร้อยทั้งร้อยต้องเกิดปฏิกิริยาเม็ดเลือดแดงแตกแน่นอน

หากได้รับเลือดผิดกรุ๊ปมากเกินไป แม้แต่คนปกติก็อาจจะเสียชีวิตจากภาวะไตวายเฉียบพลันที่มีสาเหตุจากการอุดตันของท่อไตจากฮีโมโกลบินได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนไข้ที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเลย

ด้วยเหตุนี้ เซียวเฉินกวงจึงทำได้เพียงสั่งการให้สารน้ำปริมาณมากแก่คนไข้อย่างต่อเนื่อง เพื่อทดแทนการให้เลือดไปพลางๆ ก่อน

สารน้ำชนิดคอลลอยด์อย่างเดกซ์แทรน หรือไฮดรอกซีเอทิลสตาร์ช ก็ถูกเซียวเฉินกวงนำมาใช้บนโต๊ะผ่าตัด เพื่อหวังจะเพิ่มปริมาณเลือดในร่างกายของคนไข้ให้ได้ชั่วคราว

เพื่อซื้อเวลาอันมีค่าสำหรับการให้เลือดที่กำลังจะมาถึง

เมื่อสารน้ำหลายขวดถูกให้เข้าไปในร่างกายของคนไข้

สัญญาณชีพบนเครื่องตรวจสัญญาณชีพก็มีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

แต่อวัยวะภายในช่องท้องของคนไข้ ยังคงขาดเลือดอย่างรุนแรง

ม้ามที่ฉีกขาด รวมถึงไตที่อยู่ติดกัน และลำไส้ที่ได้รับเลือดจากหลอดเลือดแดงซูพีเรียมีเซนเทอริก ยังคงซีดขาว

แม้กระทั่ง ทุกคนยังมองเห็นลางๆ ว่า อวัยวะที่เคยซีดขาวเหล่านั้น กำลังค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีคล้ำ

นี่คือสัญญาณของเนื้อตายจากการขาดเลือด

"ถ้าไม่รีบให้เลือด ม้ามของคนไข้คงแย่แน่ๆ"

หัวหน้าแผนกอวี๋ร้อนใจอย่างมาก เขามองดูม้ามในมือที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีคล้ำอมม่วงอย่างรวดเร็ว

"พยาบาลวงนอกไปเร่งอีกทีสิ ต่อให้เม็ดเลือดแดงจะยังละลายไม่หมด เอามาใช้แก้ขัดก่อนก็ยังดี"

ลำไส้ที่ซุนเฉิงอู่กำลังกุมอยู่นั้น ลุกลามเร็วกว่าอีก

เดิมทีคนไข้ก็ได้รับบาดเจ็บที่แผ่นยึดลำไส้ เสียเลือดมากอยู่แล้ว บวกกับลำไส้ฉีกขาด หากลำไส้เกิดเนื้อตายเกินหนึ่งเมตรล่ะก็ เรื่องใหญ่แน่

ซุนเฉิงอู่ในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร รู้ดีถึงผลพวงที่ร้ายแรงจากภาวะลำไส้ตายของคนไข้

กลุ่มอาการลำไส้สั้น ภาวะดูดซึมสารอาหารบกพร่อง ต่อให้ในอนาคตคนไข้จะมีชีวิตรอด แต่ก็คงต้องผ่ายผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกไปตลอดชีวิตเพราะภาวะทุพโภชนาการ

เผลอๆ อาจจะต้องรับสารอาหารทางหลอดเลือดดำตลอดทั้งปี เพื่อให้ร่างกายดูดซึมได้

เพียงแต่ถ้าเป็นแบบนั้น สำหรับคนไข้แล้ว คงจะทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก

ภายในห้องผ่าตัด บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ความรู้สึกกดดันแผ่ซ่านไปรอบตัวทุกคน

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

เจ้าหน้าที่ในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่ง อุ้มกล่องสีเขียวเข้ม รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"เลือด... เลือดมาแล้วครับ!"