บทที่ 93 ห้ามเลือดที่ม้าม เทคนิคการเย็บแบบโรเบิร์ต

แฮก... แฮก...

ในวินาทีที่ส่งมอบกล่องใส่เลือดให้กับพยาบาลวงนอก

เจ้าหน้าที่แผนกคลังเลือดก็ค้อมตัวลงกะทันหัน สองมือยันเข่าไว้ หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

เห็นได้ชัดว่าเพื่อให้คนไข้ได้รับเลือดเร็วที่สุด เขาจึงวิ่งสุดฝีเท้ามาตลอดทางจากแผนกคลังเลือดจนถึงห้องผ่าตัด

"ขอ... โทษครับ"

เขาหอบหายใจ หน้าอกยังคงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่ก็ยังพยายามพูดตะกุกตะกัก "ยังมีเลือดอีกสองสามถุงที่ยังละลายไม่หมด แต่ผมไม่กล้ารอแล้ว เลยหยิบมาหมดเลยครับ"

ในเวลานี้ พยาบาลวงนอกเปิดกล่องใส่เลือดออก ก็พบว่าถุงเลือดสองสามถุงที่อยู่ล่างสุดยังคงแข็งทื่อ

บนผิวถุงเลือดมีเกล็ดน้ำแข็งสีขาวเกาะอยู่ ไอเย็นลอยกรุ่น สามารถสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่บาดลึกเข้าไปในกระดูกอย่างชัดเจน

"บีบถุงให้พลาสมาแช่แข็งที่ละลายแล้วเข้าไปก่อน!"

"เม็ดเลือดแดงมีเท่าไหร่ก็ให้ไปเท่านั้นก่อน ส่วนที่ยังแข็งอยู่..."

เซียวเฉินกวงที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัดยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงของผู้อำนวยการหลี่ดังมาจากหน้าประตูห้องผ่าตัด

"ส่วนที่เหลือ เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง"

เดิมทีหลี่กั๋วหย่งก็นั่งไม่ติดอยู่ที่นอกประตูอยู่แล้ว

ในตอนนี้เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่หิ้วกล่องใส่เลือดใบใหญ่พุ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องผ่าตัดด้วยความร้อนรน เขาก็ทนนั่งนิ่งต่อไปไม่ได้อีก

เขาขอถุงเม็ดเลือดแดงที่เย็นเฉียบมาจากมือของพยาบาลวงนอก เอามากอดไว้ในอกทันที ใช้วิธีดั้งเดิมที่สุดในการละลายเลือด

เมื่อมีผู้อำนวยการเป็นแบบอย่าง ผู้บริหารระดับกลางคนอื่นๆ มีหรือจะกล้าขัด

พวกเขารีบรับถุงเลือดมาถือไว้ทีละคน แม้จะถูกความเย็นกัดจนต้องแยกเขี้ยวหน้าเบี้ยว แต่ก็ไม่มีใครกล้าบ่นอะไร

"หยุดให้สารน้ำชนิดอื่นทั้งหมด ให้เลือดเต็มสปีด"

เมื่อมีคนช่วยละลายเลือดด้วยความร้อนจากร่างกาย เซียวเฉินกวงในตอนนี้ก็หมดความกังวล

เขาสั่งให้พยาบาลวงนอกเปลี่ยนสายให้น้ำเกลือของคนไข้ทั้งหมด เป็นชุดให้เลือดโดยเฉพาะทันที

หลังจากถุงเลือดผ่านการตรวจสอบยืนยันจากคนสองคน

พลาสมาแช่แข็งที่ทำลายเชื้อแล้วและเม็ดเลือดแดงชนิดความเข้มข้นสูงปริมาณมาก ก็ถูกให้เข้าสู่ร่างกายของคนไข้ด้วยความเร็วสูงสุด

ผลลัพธ์ที่ได้นั้นเห็นได้ชัดเจน

ม้ามและไตที่เดิมทีซีดเผือดไร้สีเลือด เริ่มกลับมามีสีอมชมพู

แม้กระทั่งลำไส้ที่ตอบสนองช้าที่สุด ภายใต้การช่วยเหลือจากการให้เลือด โพรงลำไส้บางส่วนที่เคยเป็นสีม่วงคล้ำและใกล้จะเกิดเนื้อตาย ก็มีการไหลเวียนของเลือดดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ดูสิ ความดันกับอัตราการเต้นของหัวใจคนไข้!"

เมื่อเลือดกู้ชีพล็อตแรกถูกให้จนหมด พยาบาลวงนอกก็ชี้ไปที่หน้าจอเครื่องตรวจสัญญาณชีพของคนไข้ด้วยความตื่นเต้น

อัตราการเต้นของหัวใจที่เคยเต้นรัวเร็วอย่างเหนื่อยล้า ค่อยๆ กลับคืนสู่ค่าปกติ

แม้กระทั่งความดันโลหิตที่เคยวัดไม่ได้มาตลอด ก็มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นภายใต้ผลของการให้เลือดปริมาณมาก

73 ต่อ 36 มิลลิเมตรปรอท

ตั้งแต่ตอนออกไปรับตัวคนไข้ จนถึงตอนกู้ชีพ และมาจนถึงตอนผ่าตัด ในที่สุดคนไข้ก็วัดความดันโลหิตที่ดูเป็นผู้เป็นคนได้เป็นครั้งแรก

แม้ความดันจะยังไม่สูง แต่ก็ยังดีกว่าวัดไม่ได้เลยมาตลอด

ทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น

"ฉีดแคลเซียมกลูโคเนต 10 เปอร์เซ็นต์ สองหลอดเข้าหลอดเลือดดำคนไข้ ดันยาช้าๆ หน่อยนะ"

"เดี๋ยวตรวจแก๊สในเลือดแดงอีกรอบ ดูค่ากรดแลคติกกับโพแทสเซียมในเลือดของคนไข้หน่อย"

สองจุดที่เซียวเฉินกวงพูดมา ล้วนเป็นสิ่งที่ต้องให้ความสนใจหลังจากที่คนไข้ได้รับเลือดเก่าเก็บปริมาณมาก

แม้ว่าในปี 1999 ข้อควรระวังหลายๆ อย่างยังไม่ถูกจัดตั้งเป็นมาตรฐานการรักษา

อย่างเช่นการให้เลือดปริมาณมากที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งอาจก่อให้เกิดภาวะเป็นพิษจากสารกันเลือดแข็งตัว ภาวะโพแทสเซียมในเลือดสูง อาการชักจากแคลเซียมต่ำ และภาวะแทรกซ้อนอื่นๆ อีกมากมาย

แต่ในเมื่อมีเซียวเฉินกวงอยู่ที่นี่ ปัญหาที่หลีกเลี่ยงได้ ก็ต้องพยายามหลีกเลี่ยงให้ถึงที่สุด

เพราะถึงอย่างไร คนไข้ก็ทนรับความบอบช้ำใดๆ ไม่ไหวอีกแล้วแม้แต่นิดเดียว

"บอกแผนกคลังเลือดด้วยว่า ขอเลือดอีกหนึ่งชุด"

สิบห้านาทีผ่านไปแล้ว

บริเวณที่มีเลือดออกในตอนแรก ภายใต้การทำงานของผ้าก๊อซเคลือบเจลห้ามเลือดและการกดห้ามเลือด รอยมีดก็ค่อยๆ ปิดสนิทลง

สิ่งนี้ได้สร้างเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการผ่าตัดเย็บปิดในขั้นตอนต่อไป

"เข็มและด้ายเบอร์ 4-0 ที่จับเข็ม เข็มกลม"

เมื่อมีประสบการณ์การเย็บหัวใจครั้งแรก ระดับการปฏิบัติงานของพยาบาลส่งเครื่องมือบนโต๊ะผ่าตัดก็ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

เธอเลือกเข็มและด้ายอย่างรวดเร็ว ผูกปมให้แน่น ใช้ที่จับเข็มหนีบเข็มกลมไว้ แล้วตบลงบนฝ่ามือของเซียวเฉินกวง

"หัวหน้าแผนกอวี๋ ปล่อยมือจากจุดเลือดออกได้แล้วครับ"

สิ่งแรกที่เซียวเฉินกวงจะทำการเย็บ ก็คือม้ามซึ่งมีเลือดออกมากที่สุด

ต้องรู้ไว้ว่าม้ามในฐานะอวัยวะกักเก็บเลือดและสร้างเลือดของร่างกาย แถมยังเป็นอวัยวะน้ำเหลืองที่ใหญ่ที่สุดอีกด้วย

มันทั้งนิ่มและเปราะบาง

พื้นผิวมีพังผืดบางๆ ปกคลุมอยู่ ทำให้ได้รับผลกระทบจากการกระแทกจากภายนอกได้ง่าย จนเกิดอาการบวมและเลือดออก

เซียวเฉินกวงเคยเห็นคนไข้รายหนึ่ง

เป็นคนหนุ่มร่างกายแข็งแรง เพียงแค่ตอนขี่จักรยาน เกิดล้มลงโดยไม่ระวัง

เพราะรังเกียจที่ค่าตรวจของโรงพยาบาลแพงเกินไป จึงปฏิเสธการรักษา ในคืนวันที่เขากลับบ้านไปเอง ม้ามก็เกิดเลือดออกครั้งใหญ่

ตอนที่รถพยาบาลฉุกเฉินไปถึง คนก็เสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากเกินไปแล้ว

จากเรื่องนี้จะเห็นได้ว่า ม้ามนั้นเปราะบางมากเพียงใด

บางครั้ง อาจจะเปราะบางยิ่งกว่าลูกวอลนัตสองลูกที่เพื่อนผู้หญิงชอบเอามาคลึงเล่นในมือเสียอีก

"หมอเซียว คุณจะเย็บม้ามตอนนี้เลยเหรอ"

หัวหน้าแผนกอวี๋รู้สึกกังวลเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเขาขี้ขลาดตาขาวหรอกนะ แต่สัญญาณชีพของคนไข้ในตอนนี้ เพิ่งจะเริ่มดีขึ้นมาบ้าง

การผลีผลามเย็บม้าม หากไม่ระวังเพียงนิดเดียว เกรงว่าจะทำให้เลือดออกซ้ำอีก

เพราะตำแหน่งของรอยฉีกขาดที่หัวหน้าแผนกอวี๋เพิ่งดูมา มันอยู่ที่ขั้วม้าม

ตรงนี้มีเลือดมาเลี้ยงจำนวนมาก หลอดเลือดและเส้นประสาทที่เกาะอยู่ด้านบนยิ่งสลับซับซ้อนไปหมด

บางครั้งแทงเข็มลงไป รอยฉีกขาดนอกจากจะไม่เล็กลงแล้ว ยังอาจจะฉีกขาดกว้างขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

"หัวหน้าแผนกอวี๋ นี่คุณลืมไปแล้วเหรอ การเย็บหัวใจเมื่อกี้ เสี่ยวเซียวก็เป็นคนทำจนสำเร็จนะ"

เซี่ยเทาในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ เอ่ยเตือนขึ้นมา

สิ้นประโยคนี้ อวี๋เหว่ยก็ชะงักไป

จริงด้วย

เซียวเฉินกวงเป็นคนที่กล้าแม้กระทั่งเย็บหัวใจ กะอีแค่ม้าม คงไม่ใช่ปัญหาหรอกมั้ง

"เอาล่ะ หัวหน้าแผนกอวี๋ เอามือออกเถอะ การผ่าตัดครั้งนี้ขอแค่มีเสี่ยวเซียวอยู่ คุณก็ไม่ต้องกังวลแล้ว"

ในตอนนี้เซี่ยเทากลายเป็นผู้ช่วยที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเซียวเฉินกวงไปแล้วอย่างสมบูรณ์

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่กู้ชีพหญิงตั้งครรภ์ก่อนหน้านี้ ที่แสดงเทคนิคการเย็บแบบต่อเนื่องล็อกขอบ

หรือตอนนี้ ที่ใช้การเย็บแบบขัดจังหวะธรรมดาในการผ่าตัดหัวใจ ล้วนทำให้เซี่ยเทาต้องมองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ถึงขั้นที่ในใจเขาเริ่มแอบคาดหวังอยู่ลึกๆ

ว่าการเย็บม้ามในครั้งนี้ เซียวเฉินกวงจะใช้เทคนิคการเย็บแบบไหนมาทำให้ทุกคนตกตะลึงอีก

"วางใจเถอะครับ หัวหน้าแผนกอวี๋ ไม่เป็นไรหรอกครับ"

เซียวเฉินกวงยิ้มบางๆ

สำหรับความกังวลของอวี๋เหว่ย เซียวเฉินกวงก็เข้าใจได้

เพราะถึงอย่างไรมันก็เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคนไข้ จะระมัดระวังแค่ไหนก็ไม่ถือว่าเกินไป

"ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว"

ในตอนนี้ เมื่อได้รับการรับรองอย่างเต็มที่จากเซี่ยเทาผู้เป็นปรมาจารย์ และรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเซียวเฉินกวง อวี๋เหว่ยก็รู้ว่าตัวเองคิดมากไปเอง

ดังนั้นเขาจึงค่อยๆ ลดแรงกดของนิ้วลง ในพริบตาที่เขาขยับนิ้วออกจากรอยฉีกขาดของม้าม เซียวเฉินกวงก็เริ่มลงมือแล้ว

ภายใต้การควบคุมด้วยที่จับเข็มของเซียวเฉินกวง เข็มกลมถูกแทงลงไปที่ระยะห่าง 2 เซนติเมตรจากขอบแผลม้ามด้านหนึ่ง จากนั้นก็แทงโผล่ขึ้นมาที่ระยะ 0.5 เซนติเมตรในด้านเดียวกัน

เข็มพาด้าย ทำซ้ำด้วยวิธีเดียวกันที่ฝั่งตรงข้ามของบาดแผล ทั้งแทงลงและดึงขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อดึงเข็มและด้ายให้ตึงเบาๆ

บาดแผลที่ฉีกขาดก็ปิดสนิทเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

เซียวเฉินกวงพลิกข้อมือ กดด้ายไปในทิศทางตรงกันข้าม

จากนั้นก็พันด้ายเย็บสองรอบไว้ที่ที่จับเข็ม ทำการผูกปม และยึดให้แน่น

กรรไกรปลอดเชื้อที่กำไว้ในฝ่ามือ อ้าและหุบตามการขยับนิ้วเบาๆ ตัดด้ายเย็บส่วนเกินออกไปราวกับเล่นกล

การเย็บของเซียวเฉินกวงช่างน่ามองเพลินตา

สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นเพียงการเย็บตามแบบแผนเป๊ะๆ แต่ในสายตาของบรรดาหัวหน้าแผนก มันกลับรวดเร็วถึงขีดสุด

ในขณะเดียวกัน ภายในใจของพวกเขาก็เกิดความตื่นตะลึงครั้งใหญ่

"นี่มันเทคนิคการเย็บแบบโรเบิร์ต เสี่ยวเซียวมั่นใจในเทคนิคการเย็บของตัวเองจริงๆ"

ไม่ใช่แค่เซี่ยเทา แม้แต่อวี๋เหว่ยที่อยู่ข้างๆ ก็มองดูเซียวเฉินกวงบนโต๊ะผ่าตัดด้วยสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน

วิธีการเย็บที่เขาเลือกใช้ในตอนนี้ ไม่มีใครในที่นั้นคาดคิดมาก่อนเลย

ตรงนี้สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า การเย็บของเซียวเฉินกวงแตกต่างจากที่ผ่านมามาก

การเย็บก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่จะฝังอยู่ใต้ผิวหนัง

แต่วิธีนี้ กลับเหมือนกับสะพานที่พาดอยู่เหนือบาดแผล

หน้าที่ของมัน ก็คือเพื่อเพิ่มความมั่นคงในการเย็บปิดบาดแผล