บทที่ 119: คนที่แห้งแล้งก็แห้งแล้งตาย! คนที่น้ำท่วมก็ท่วมตาย!

ผิวน้ำสงบนิ่งเหมือนกระจก

ไม่มีลม ไม่มีคลื่นเลยแม้แต่น้อย

จ้าวต้าไห่จ้องปลายเบ็ดที่สั่นสองสามครั้งเหมือนไก่จิกข้าว แล้วก็กระตุกลงอย่างแรง เขาก็ยกคันเบ็ดขึ้น ปลาติดเบ็ดแล้ว ตัวไม่ใหญ่มาก ดึงอยู่สิบกว่าวินาทีก็ขึ้นมาเหนือน้ำ ใช้กระชอนตักขึ้นมาบนเรือประมง ปลดเบ็ดออก แล้วก็สะบัดกระชอนให้ปลาตกลงไปในช่องเก็บปลา “แปะ!” เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ละอองน้ำกระเด็นขึ้นมา

จ้าวต้าไห่เอาไส้เดือนทะเลเกี่ยวเบ็ดแล้วตกปลาต่อ

วันนี้เราออกมาตกปลาแต่เช้า ที่แรกที่มาคือเหวทะเล ที่ที่เราเจอเมื่อวานนี้ กระแสน้ำยาวเป็นยี่สิบสามสิบเมตรเหลือไม่ถึงสิบเมตรแล้ว ฟองอากาศก็เล็กและน้อยลงกว่าเมื่อวาน นี่เป็นผลจากน้ำขึ้นน้ำลงที่พัดเอาโคลนและทรายจากรอบๆ มาถมเหวทะเลที่เกิดจากใบพัดของเรือประมงลำใหญ่ ไม่แน่ว่าคืนนี้กระแสน้ำก็คงจะหายไปแล้ว