บทที่ 135: ร่างจริงของปลาตัวใหญ่ที่กัดสายเบ็ดขาด!

จ้าวต้าไห่มาถึงท่าเรือแล้วขึ้นไปบนเรือประมง ไม่รีบที่จะออกจากฝั่ง จัดของทั้งหมดที่เอามาให้เรียบร้อยแล้วเก็บไว้ในที่ที่เหมาะสม รออยู่ครึ่งชั่วโมง เรือประมงที่ออกทะเลไปหาปลาตอนเช้ามืดก็เริ่มกลับมาแล้ว เขาใช้เงินไปร้อยกว่าหยวนซื้อกุ้งสดตัวขนาดเท่ากับนิ้วมือสองกิโลกรัมมาเลี้ยงไว้ในช่องเก็บปลา เผื่อไว้ในยามจำเป็น ไส้เดือนทะเลหรือกุ้งน้ำแข็งก็ใช้ได้ผลดีกับปลาบางชนิดเท่านั้น แต่กุ้งสดหรือเนื้อกุ้งเป็นเหยื่อวิเศษจริงๆ ตกปลาได้ทุกชนิด

จ้าวต้าไห่ตรวจสอบน้ำมันดีเซลในถังและถังสำรองจนแน่ใจว่าเพียงพอแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วจึงออกจากท่าเรือ

จ้าวต้าไห่ขับเรือประมงตรงไปยังเหวโขดหิน ฟ้ายังไม่สว่างมากนัก แต่ก็มองเห็นเรือประมงยี่สิบกว่าลำที่มาจอดอยู่แล้ว และมากันแต่เช้ามาก เดี๋ยวก็คงจะเยอะกว่านี้อีก

จ้าวต้าไห่รู้ว่าวันนี้คงจะไม่มีอะไรแล้ว พื้นที่น้ำตื้นที่สามารถตกปลาได้ โดยเฉพาะที่ที่ตกปลาได้เยอะมีน้อยมาก ไม่ใช่ว่ามีแค่เราที่รู้ว่ามีปลาอยู่ ที่นี่ใครๆ ก็รู้แล้ว แต่มีคนไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถหาตำแหน่งของเหวทะเลได้แม่นยำ ปลาที่นี่ถ้ามีเรือเยอะแล้ว เทพเจ้ามาก็คงไม่ได้ปลาอะไรไป

จ้าวต้าไห่ตัดสินใจทันที ขับเรือประมงจากไป แล้วขับไปในทะเลที่ไกลและลึกกว่านี้ ไม่ได้รีบร้อนอะไร เราต้องค่อยๆ เรียนรู้การตกปลาในทะเลที่อยู่ไกลออกไป การตกปลาไม่ใช่การหาปลา การตกปลาในน้ำตื้นก็แค่ตกปลาในน้ำตื้น แต่ถ้าเราคุ้นเคยกับทะเลรอบๆ แล้ว พอไม่มีปลาในน้ำตื้นเราก็ไปที่ที่ไกลกว่านี้ได้