บทที่ 136: หน้าต่างยามค่ำคืน! ปลาออกหากินแล้ว!

แสงไฟจากท่าเรือของหมู่บ้านที่คุ้นเคยในระยะไกล ทำให้จ้าวต้าไห่รู้สึกโล่งใจ วันนี้เขาออกเรือไปไกลกว่าที่คิด จนเวลาคลาดเคลื่อนจากแผนที่วางไว้ว่าจะกลับถึงท่าเรือในช่วงห้าหกโมงเย็น แต่ตอนนี้ปาเข้าไปเจ็ดโมงกว่าเกือบจะแปดโมงแล้ว การขับเรือตอนกลางคืนเป็นเรื่องอันตรายมาก

จ้าวต้าไห่ลดความเร็วเรือลงเมื่อใกล้ถึงท่าเรือ ที่นี่มีเรือจอดอยู่เยอะ ไหนจะเสาไม้และเชือกในทะเลอีก ตอนกลางวันมองเห็นได้ชัดเจนจึงไม่มีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน เขาจึงต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ

"เพลียะ!"

เสียงดังสนั่นบนผิวน้ำ ทำให้จ้าวต้าไห่ตกใจ แม้ว่าจะมีเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่ดังอื้ออึง แต่เขาก็ยังคงได้ยินเสียงนั้นชัดเจน ราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่ตกลงมากระทบผิวน้ำ เขาหันซ้ายหันขวาแต่ไม่เห็นเรือลำอื่น เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนอื่นทำเสียงแบบนี้

เขาคงคิดไปเอง? หรือได้ยินไปเอง?