บทที่ 140: ครั้งแรกก็จัดเต็ม!

ตอนแรกหลิวปินกังวลเล็กน้อยว่าจ้าวต้าไห่จะตามทันหรือไม่ ตอนกลางวันคงไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน การขับเรือในเวลากลางคืนนั้นยากกว่ากลางวันมาก แต่ไม่นานเขาก็พบว่าไม่มีปัญหาเลย จ้าวต้าไห่ไม่เพียงแต่ตามทันเท่านั้น แต่ยังรักษาระยะห่างได้อย่างดีเยี่ยมอีกด้วย เนื่องจากต้องทำเวลา พวกเขาจึงค่อย ๆ เร่งความเร็วขึ้น จงสือจู้และเหลยต้าโหย่วที่อยู่ข้างหน้าเป็นชาวประมงที่มีประสบการณ์อยู่แล้ว จึงเร่งความเร็วขึ้นพร้อมกัน เรือประมงทั้งสี่ลำจึงแล่นเป็นเส้นตรงออกไปสู่ทะเลกว้าง

ความมืดมิดค่อย ๆ จางลง

จ้าวต้าไห่เช็ดหน้า หลังจากขับเรือมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง หมอกในทะเลก่อนพระอาทิตย์ขึ้นนั้นหนาแน่นมาก ทำให้ใบหน้าและเส้นผมของเขาเต็มไปด้วยหยดน้ำ ส่วนเสื้อผ้าก็เปียกไปครึ่งตัว

ชาวประมงที่หาปลามานานหลายปีหลายคนเมื่ออายุมากขึ้นก็จะเป็นโรคไขข้ออักเสบ นี่เป็นผลมาจากการทำงานแบบนี้ แต่ชาวประมงก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้หรอก เพราะพวกเขาต้องทำมาหากิน จะไปใส่ใจอะไรกับเรื่องเหล่านี้ได้

จ้าวต้าไห่สำรวจผิวน้ำทะเลรอบ ๆ อย่างละเอียดและตั้งใจจดจำ เส้นทางหาปลาทั้งหมดนี้ถูกสะสมมาจากประสบการณ์หลายปีของชาวประมงรุ่นก่อน ๆ เขาเองก็รู้จักจุดที่จงสือจู้กับเพื่อน ๆ พามาเพื่อจับปลาเบสทะเลนี้เหมือนกัน เขาเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ตอนนั้นเขามากับพ่อและยังเด็กมาก จึงจำอะไรไม่ค่อยได้ ตอนนี้เขาขับเรือด้วยตัวเองแล้วก็เปรียบเสมือนนักเรียนชั้นประถมที่เพิ่งเริ่มต้นเรียนรู้ในทะเลอันกว้างใหญ่ ต้องคว้าทุกโอกาสเพื่อเรียนรู้ให้ได้มากที่สุด