บทที่ 142 จ้าวต้าไห่รวยเละ! จางลี่รู้สึกหงุดหงิดใจ!

ยามสนธยา

ดวงตะวันกำลังลับขอบฟ้า

ท้องทะเล เรือประมง ชายหาด แนวปะการัง… ทุกอย่างล้วนถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองงดงาม

หม่าหงอวี้ยืนอยู่บนท่าเรือเล็กๆ คอยเขย่งปลายเท้าเพื่อมองไปยังปลายขอบทะเลเป็นระยะๆ ในตอนแรกเธอยังใจเย็นอยู่ แต่หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววของคนหรือเรือประมงเลย เธอก็เริ่มกระวนกระวายใจขึ้นเรื่อยๆ

"หงอวี้"