บทที่ 146 ยอมรับความจริงเถอะ! ครั้งนี้ได้แค่กำไรเล็กน้อยเท่านั้น!

จ้าวต้าไห่กลับถึงบ้าน หยิบปูเขียวออกจากตะกร้าไม้ไผ่ นับได้สามสิบสองตัว เมื่อชั่งน้ำหนักรวมกันได้ยี่สิบเจ็ดกิโลกรัม ตัวที่เล็กที่สุดหนักห้าสิบกว่ากรัม ส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดหนักกว่าสองกิโลกรัม เป็นปูแก่ที่มีก้ามขนาดใหญ่และมีเพรียงเกาะอยู่เต็มตัว สามารถขายได้เงินจำนวนไม่น้อย เขาจึงนำทั้งหมดไปใส่ไว้ในถังใบใหญ่ โรยน้ำทะเลลงไปเล็กน้อยเพื่อรักษาความชุ่มชื้น แล้วนำไปวางไว้ในที่ร่ม มันจะไม่ตายเป็นเดือนๆ เลย ไม่จำเป็นต้องใช้ถังน้ำทะเลที่ต้องเติมออกซิเจนเลย

จ้าวต้าไห่เดินไปที่หลังบ้าน หยิบไม้ไผ่แห้งเล็กๆ มาสองสามอัน เมื่อกี้ตอนที่เขากลับมา เขาก็คิดหาวิธีจัดการกับปูแสมพวกนั้นแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ปูแสมที่ติดเบ็ดแล้ววิ่งกลับเข้าไปในโพรง มันเข้าไปลึกมากจนดึงออกมาไม่ได้ วิธีการก็ง่ายมาก แค่ผูกสายเบ็ดให้สั้นๆ หน่อย เมื่อปูแสมติดเบ็ดมันก็จะวิ่งกลับเข้าไปในโพรงลึกไม่ได้ ก็จะไม่เกิดเหตุการณ์ที่ดึงไม่ออกอีกแล้ว

จ้าวต้าไห่ตัดไม้ไผ่ยาวเท่ากับหนึ่งนิ้วมือห้าหกสิบท่อน หยิบสายเบ็ดที่หนาขึ้นมาหน่อย ตัดให้ยาวหนึ่งเมตร ปลายด้านหนึ่งมัดไว้กับไม้ไผ่ ส่วนอีกด้านหนึ่งมัดกับเบ็ด ปูแสมค่อนข้างดุร้าย ถ้าปล่อยเบ็ดไว้นานเกินไปมันก็จะกลืนกินเบ็ดลงไปในท้องได้ ซึ่งทำให้ขายในราคาที่ดีไม่ได้ และเพื่อให้โอกาสที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ลดลง เขาจึงใช้เบ็ดขนาดใหญ่หน่อย ซึ่งสามารถหลีกเลี่ยงไม่ให้ปูแสมตัวเล็กๆ มาติดได้ด้วย

จ้าวต้าไห่เตรียมของเสร็จแล้วก็ออกเดินทางอีกครั้ง ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย พอเขาหย่อนเบ็ดเสร็จ พรุ่งนี้ตอนที่มาเก็บปูเขียว เขาก็สามารถเก็บเบ็ดเหล่านี้ดูว่าตกปูแสมได้บ้างหรือเปล่า

จ้าวต้าไห่วางเบ็ดเสร็จก็เป็นเวลาหลังเที่ยงเล็กน้อย เขากลับบ้านไปกินข้าวกลางวัน แล้วนึกขึ้นได้ว่าคอกไก่ที่ทำตอนแรกนั้นเล็กเกินไป ตอนนี้ไก่โตหมดแล้ว เขาจึงคิดว่าจะต้องสร้างคอกใหม่ให้ใหญ่ขึ้น ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าหลังจากที่เขาขายปูเขียวรอบที่สองเสร็จก็จะออกทะเลไปทำประมงอีกครั้ง และอีกหลายวันก็คงจะไม่มีเวลามากนัก วันนี้จึงเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว