บทที่ 147 ท้าทายปลาใหญ่ทำไม? ปลาเล็กไม่ทำเงินเหรอ? หอมหวานจะตาย!

จ้าวต้าไห่ไปถึงร้านอุปกรณ์ประมง เขามีคันเบ็ดและรอกที่แข็งแรงพออยู่แล้ว ครั้งที่แล้วแม้แต่ใช้ตกปลากระเบนก็ไม่มีปัญหา แต่ปัญหาอยู่ที่สายเบ็ด เขานึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อความมั่นใจ เขาจึงซื้อสายเบ็ดเบอร์หกสิบมาด้วย ซึ่งต้องใช้เงินไม่น้อยเลยทีเดียว แต่เขาก็คิดว่าถ้าไม่ลงทุนก็จะไม่สำเร็จ โอกาสที่ปลาใหญ่จะมาติดเบ็ดนั้นมีไม่บ่อย ถ้าพลาดครั้งแล้วครั้งเล่ามันจะเป็นการสูญเสียที่ใหญ่มาก เขาจึงต้องไม่ปล่อยให้ปลาที่ติดเบ็ดแล้วหลุดไปอีก คิดแล้วก็ยังรู้สึกเสียใจ

จ้าวต้าไห่ซื้ออุปกรณ์อื่นๆ เพิ่มเติม ไม่ใช่แค่สำหรับตกปลาใหญ่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงตะกั่วถ่วงน้ำหนักหลายแบบที่สามารถใช้ตกปลาอื่นๆ เช่น ปลากะพงดำ ปลากะพงเหลือง และปลากะพงขาวได้ด้วย เมื่อซื้อของเสร็จเขาก็กลับบ้านทันที เมื่อถึงบ้านเขาก็แกะสายเบ็ดเก่าออก แล้วใส่สายเบ็ดเบอร์หกสิบที่เพิ่งซื้อมาใหม่ คนทั่วไปอาจไม่เข้าใจว่าสายเบ็ดเบอร์หกสิบนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน แต่ถ้าอยู่ในสภาวะที่ไม่มีแรงขับเคลื่อน สายเบ็ดนี้สามารถดึงเรือประมงลำเล็กๆ ไว้ได้เลย การจะทำให้มันขาดนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จ้าวต้าไห่ใส่สายเบ็ดเสร็จก็เริ่มมัดเบ็ด ตัวเบ็ดก็ใหญ่มากเช่นกัน ขนาดช่องปากกว้างเท่าสามนิ้วมือ นี่เป็นเบ็ดที่ใช้สำหรับตกปลาใหญ่โดยเฉพาะ ปลาหนักหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัมก็ไม่ใช่เรื่องยาก ไม่ขาดและไม่งอแน่นอน

จ้าวต้าไห่พอใจกับสายเบ็ดและเบ็ดที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่มาก มันสามารถดึงลูกวัวตัวเล็กๆ ได้เลย ไม่ว่าปลาตัวนั้นจะเป็นปลาอะไร ถ้ามันกล้ามางับอีกครั้ง เขาจะตกมันขึ้นมาให้ได้

จ้าวต้าไห่ตรวจสอบอย่างละเอียดสองครั้ง ไม่มีปัญหาอะไร ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือแค่ลมตะวันออกเท่านั้น ช่วงบ่ายเขาพักผ่อน และตอนกลางคืนก็เข้านอนแต่หัวค่ำ วันรุ่งขึ้นเขาตื่นนอนตอนตีสี่ ถือคันเบ็ดไปที่ท่าเรือ เขาก็เห็นเรือประมงลำเล็กๆ สองสามลำกำลังกลับมา เขาก็โล่งใจ ก่อนออกจากบ้านเขากังวลเล็กน้อยว่าเรือประมงทั้งหมดจะออกไปจับปลากะพงขาวกันหมด ทำให้ไม่มีเรือลำอื่นจับปลาและขายปลาชนิดอื่นเลย และเขาจะไม่มีเหยื่อไปใช้ตกปลาใหญ่ได้ ซึ่งจะทำให้แผนต้องเลื่อนออกไป