บทที่ 162 มาแล้ว มาแล้ว มาจริงๆ ด้วย!

จ้าวต้าไห่ขับเรือประมงออกจากท่าเรือแต่เช้าตรู่ เมื่อไม่กี่วันก่อนท้องฟ้ามืดครึ้มและมีลม ทำให้ทะเลค่อนข้างขุ่น แม้ว่าวันนี้อากาศจะดีขึ้น แต่ก็คงไม่ใสขึ้นในทันที ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย ไม่ว่าจะตกปลาหรือทำประมง น้ำสีแบบนี้ย่อมไม่เป็นผลดีนัก และไม่น่าจะจับปลาได้เยอะอย่างที่กังวลไว้ ความกังวลก็กลายเป็นความจริงอย่างรวดเร็ว เขาเปลี่ยนที่ไปห้าหกแห่ง จนถึงเที่ยงก็ได้ปลาแค่ห้าหกตัวเท่านั้น ซึ่งทั้งหมดเป็นปลาตัวเล็กๆ หนักแค่สองร้อยกว่ากรัม

จ้าวต้าไห่กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว พักอยู่สิบนาที แล้วก็ขับเรือประมงไปยังที่ที่เขาเคยตกปลาอีคุดได้เยอะๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน วันนี้ทะเลสงบ ไม่มีคลื่นลม ทำให้มองไม่เห็นรอยต่อของน้ำเลย เขาใช้ความทรงจำเพื่อหาตำแหน่งโดยประมาณ แล้วใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงถึงจะหาจุดที่ถูกต้องได้ และก็ตกปลาได้มากขึ้นเล็กน้อย แต่ขนาดก็ยังเล็กเท่าเดิม ทั้งหมดเป็นปลาเก๋าตัวเล็กๆ และปลาอีคุดก็ไม่เจอเลยสักตัว

จ้าวต้าไห่ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะน้ำขุ่นมาก ทำให้ปลาหลายชนิดไม่กินเหยื่อ ปลาอีคุดไม่กลัวน้ำขุ่น และยิ่งน้ำขุ่นยิ่งตกได้ง่าย แต่ก็ยังตกไม่ได้ เขาจึงไม่เปลี่ยนที่แล้ว เพราะเปลี่ยนไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงตกปลาต่อไป ได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น

จ้าวต้าไห่ตกปลาจนถึงประมาณห้าโมงเย็น เมื่อมองดูช่องเก็บปลาเป็นๆ ก็เห็นแต่ปลาเก๋าตัวเล็กๆ ขนาดสองถึงสามนิ้วเต็มไปหมด เขาใช้สวิงตักปลาตัวเล็กๆ ออกแล้วโยนกลับลงทะเลไป เหลือปลาตัวที่ใหญ่หน่อยประมาณสองถึงสามกิโลกรัม ซึ่งเดี๋ยวเขาจะนำกลับไปทำอาหารกิน

จ้าวต้าไห่เดินทางกลับบ้าน แต่ไม่ได้ตรงไปที่ท่าเรือ เขามุ่งหน้าไปยังที่ที่ จ้าวสือ เคยบอกว่ามีปลาหมึกออกเยอะ เขาจอดเรือรอจนฟ้ามืดแล้วเปิดไฟ ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง แล้วก็มองดูทะเลอย่างละเอียด ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย แม้แต่ปลาตัวเล็กๆ ก็ยังไม่เห็น