บทที่ 253: การตกปลาน่ะ! ต้องมีเสบียงในมือ ใจถึงจะไม่หวั่น!

เจ้าต้าไห่บังคับเรือสปีดโบ๊ทฝ่าความมืดมิดของท้องทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาลจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ไฟสปอร์ตไลท์บนหลังคาห้องคนขับส่องสว่างไปข้างหน้าประดุจดาบแหลมคมที่กรีดผ่านความมืด

'เอ๊ะ?!' 'ทำไมคืนนี้เรือประมงเยอะจัง?'

เจ้าต้าไห่สังเกตเห็นแสงไฟมากมายบนผิวน้ำ ดูแล้วไม่ใช่เรืออวนลาก แต่ต้องเป็นเรือตกปลาแน่นอน เขาได้แต่ส่ายหัว พลางคิดว่าคงเป็นเพราะกลางวันตกปลาไม่ได้ เลยต้องออกมาดิ้นรนกันตอนกลางคืน เผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง มันเป็นสภาวะที่ถูกบีบคั้น "หมาจนตรอกยังสู้ขาดใจ" คนเราเมื่อถึงทางตันก็ต้องหาทางรอดกันทั้งนั้น

เจ้าต้าไห่เริ่มกังวลเล็กน้อย จุดตกปลาชุนจื่ออยู่ไม่ไกลนัก ถ้าไปถึงแล้วมีคนจองที่อยู่ก่อนคงจะน่าปวดหัวทีเดียว ต่อให้จุดเป๊ะๆ ไม่มีคน แต่ถ้าละแวกนั้นมีเรือลำอื่นมาตกอยู่ใกล้ๆ ก็ถือว่ายุ่งยากมากแล้ว

เขาเร่งความเร็วเรือมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ในช่วงแรกทะเลรอบข้างเต็มไปด้วยแสงไฟ แต่ยิ่งห่างฝั่งออกไป แสงไฟก็ค่อยๆ เบาบางลง จนกระทั่งผ่านไปอีก 10 นาที รอบตัวก็กลับมามืดสนิท ไร้วี่แววเรือลำอื่น เจ้าต้าไห่ที่ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ มาตลอดทางจึงเริ่มเบาใจลง เขาเช็กระบบนำทาง พบว่าเหลือระยะทางอีกเพียง 10 ไมล์ทะเล