บทที่ 254: ในที่สุดก็รอจนถึง! ระเบิดเละเทะ!

ลมเริ่มพัดแรงขึ้น! บนผิวน้ำเริ่มมีคลื่นสูงขึ้นเรื่อย ๆ

เรือสปีดโบ๊ทโคลงเคลงไปตามแรงคลื่น

เจ้าต้าไห่ยืนแยกเท้าอย่างมั่นคงบนดาดฟ้าเรือ มือขวากำคันเบ็ดแน่น แขนหนีบโคนคันไว้กับลำตัว มือซ้ายควบคุมเรือให้ปล่อยไหลไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ในระบบนำทางอย่างแม่นยำ

จุดแรกที่เขาเพิ่งได้ปลาเก๋าดอกดำไป เขาไม่ได้ปล่อยตะกั่วกระแทกพื้น ข้ามไปเลย!

เพราะนี่เป็นเพียงจุดที่มีโครงสร้างใต้น้ำขนาดเล็กเท่านั้น