บทที่ 258: คนอวดรวย! คนขาดทุนยับ!

เช้ามืด

ถนนในเมืองเล็กๆ เริ่มคึกคักขึ้นอย่างช้าๆ

หลิวกังยืนอยู่หน้าภัตตาคารหงยุ่น นี่คือสิ่งที่เขาทำเป็นกิจวัตรทุกเช้า เพื่อรอพ่อค้าปลาหรือคนตกปลาเอาปลา กุ้ง ปู มาส่งถึงประตูร้าน

"ปลาจาน พวกนี้ขนาดใช้ได้นะ ตัวละประมาณครึ่งชั่ง" "ให้ชั่งละ 60 หยวนแล้วกัน" ... "โอ้! ไปตกปลาทรายพวกนี้มาจากไหนล่ะเนี่ย?" ... "หอยพวกนี้ดีนะ! พรุ่งนี้หามาเพิ่มหน่อยได้ไหม? 60 ชั่งมันน้อยไป 500-600 ชั่งผมก็รับไหว!" ...

วันนี้หลิวกังดูผ่อนคลายมาก ไม่เคร่งเครียดเหมือนปกติ เพราะปลาที่รับซื้อมาจากเจ้าต้าไห่เมื่อคืน ทำให้เขามีของเกรดพรีเมียมไว้ขายไปอีกหลายวันจนเขารู้สึกสงบนิ่งสุดๆ