บทที่ 259: โฉมหน้าที่แท้จริง: สัตว์ร้ายลายเสือดาว!

ราตรีเริ่มเข้าปกคลุม แสงไฟจากบ้านเรือนแต่ละหลังในหมู่บ้านประมงเริ่มสว่างไสว กลิ่นหอมของกับข้าวลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เจ้าต้าไห่หิ้วถุงตาข่ายใส่ปลาบะลัง (ปลาทูแขก) หนัก 5-6 ชั่ง เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในลานบ้าน

"ย่าครับ!" เจ้าต้าไห่ร้องเรียก พลางเดินเข้าไปในครัวที่เห็นหวังหลิงกำลังหุงข้าวอยู่

"ย่าครับ เดี๋ยวผมผัดกับข้าวเอง!" 

"คืนนี้เรากินปลาบะลังน้ำแดงกันครับ!" เขายกถุงปลาที่ตกได้จากจุดกังหันลมขึ้นโชว์ แม้จะรู้ดีว่าไม่มีทางตกปลาใหญ่ได้ทุกวัน แต่พอต้องกลับมามือเปล่า (ในแง่ปลาแพง) เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดบ้าง ทว่าตอนนี้อารมณ์เขาเย็นลงมากแล้ว

เจ้าต้าไห่หยิบกะละมังเหล็ก เทปลาบะลังลงไป คว้าเขียงและมีดเล็ก กดปลาลงบนเขียงแล้วกรีดท้องปลาอย่างชำนาญ เพียงแค่สิบนาทีปลาบะลัง 5-6 ชั่งก็ถูกล้างสะอาดเรียบร้อย ตัวปลาแต่ละตัวกลมป้อมอวบอัดไปด้วยไขมันจนพุงเต็มไปด้วยน้ำมันปลา