บทที่ 384 พลังชื่อเสียงของจ้าวต้าไห่

สือจงเหวยเดินเข้าห้องบังคับการเรือ เหงื่อท่วมตัวด้วยความตื่นเต้น เขารีบตะโกนบอกพ่อว่าจ้าวต้าไห่เพิ่งตกทูน่าครีบเหลืองขนาดยี่สิบชั่งได้อีกตัวหนึ่งแล้ว

สือเจี๋ยหัวที่กำลังถือพังงาเรืออยู่บนที่สูงมองลงมาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้ชัดเจน บางครั้งเรื่องตกปลาหรือหาปลาก็พูดได้ยาก บางคนทำอะไรก็จับได้แต่ปลา แต่จ้าวต้าไห่คือคนประเภทนั้นจริงๆ

"เอ๊ะ?" "พ่อ! นี่มันอะไรกันครับ? ลำข้างหน้านั่นไม่ใช่เรือของหลี่หงอวิ้นหรอกเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ข้างหน้าเราล่ะ?" สือจงเหวยจิบน้ำแล้วเงยหน้ามองเห็นเรือลำหนึ่งอยู่ด้านหน้า เขาจำได้ว่าเป็นเรือของหลี่หงอวิ้น ซึ่งปกติไม่ได้เทียบท่าที่หมู่บ้านหินเขา จึงไม่ควรมาทางเดียวกันในเวลานี้

"ฮ่า! ใครจะไปรู้ล่ะ? ดูท่าทางเที่ยวนี้เขาคงตั้งใจจะมาเทียบท่าที่หมู่บ้านเรานะ" สือเจี๋ยหัวหัวเราะเบาๆ เรือของหลี่หงอวิ้นแล่นนำหน้าเขามาตลอด แม้ปกติจะวิ่งเส้นทางเดียวกันตอนกลับจากทะเลลึก แต่เมื่อใกล้ถึงท่าเรือก็ควรจะแยกย้ายกันไป แต่นี่พวกเขายังวิ่งทางเดียวกันแถมยังอยู่ข้างหน้าเรือเขาอีก จึงเดาได้ไม่ยากว่าหลี่หงอวิ้นคงคิดจะเข้าเทียบท่าที่หมู่บ้านหินเขา

"พ่อ! ถ้าอย่างนั้นก็สนุกแน่ครับ!" สือจงเหวยชี้ไปที่จ้าวต้าไห่ ทริปนี้เรือของพวกเขาตกปลาได้ไม่เยอะนักเมื่อเทียบกับเรือของหลี่หงอวิ้น แต่เพราะมีจ้าวต้าไห่อยู่ ผลงานของจ้าวต้าไห่คนเดียวก็มหาศาลมาก ถ้าเรือของหลี่หงอวิ้นเข้าเทียบท่าที่นี่จริงๆ งานนี้มีคนหน้าแตกแน่นอน