บทที่ 408: แบ่งเงินกันแล้ว!

เวลาสามทุ่มตรง

เจี่ยวด้าไห่ขับเรือสปีดโบ๊ทเข้าเทียบท่าเรือหมู่บ้านล่างโถวอย่างช้า ๆ บริเวณแนวปะการังเทียมนั้นมีปลาชุกชุมมากก็จริง แต่ระยะทางมันไกลเกินไปหน่อย ระยะเวลาในการแล่นเรือไปกลับรวมกันไม่ต่ำกว่าแปดชั่วโมง นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยจริง ๆ

เจี่ยวด้าไห่หันไปมองจงสือจู้, หลิวปิน และเหลยด้าย่ง ซึ่งต่างก็เป็นชาวประมงกรำแดดกรำฝน วัยสี่สิบกว่าปีซึ่งอยู่ในช่วงฉกรรจ์และทนทึกต่อความยากลำบาก ทว่าในเวลานี้ทุกคนกลับมีสภาพจวนเจียนจะยืนไม่ไหว ต้องคอยจุดบุหรี่สูบเพื่อเรียกสติระงับความเหนื่อยล้าอยู่ตลอดเวลา

“เหนื่อยกันมากเลยใช่ไหมพี่?” เจี่ยวด้าไห่ส่งเสียงทักทาย

จงสือจู้, หลิวปิน และเหลยด้าย่ง ต่างพากันยิ้มเจื่อนและพยักหน้ารับ ยอมรับแต่โดยดีว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริง ๆ ใครจะไปคาดคิดว่าแค่แล่นเรือออกไปตกปลาในระยะทางไกลกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบไมล์ทะเลติดกันสองวัน สภาพร่างกายจะรับไม่ไหวถึงขนาดนี้