บทที่ 452 หารือเรื่องใหญ่ของว่าที่ลูกเขย

ตัวเมือง

เกาจื้อเฉิง, หวังอวิ๋นจวิน และหลิวหมิงเพิ่งจะเก็บข้าวของเสร็จก็นั่งพักผ่อนบนโซฟาสักครู่

“พวกเราออกทะเลไปตกปลากันที ข้าวของนี่มันเยอะจริงๆ”

หวังอวิ๋นจวินมองดูสิ่งของที่วางเรียงรายอยู่บนพื้นห้องโถง คนเดียวก็ไม่น้อยแล้ว พอรวมกันสามคนยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่

“จริงสิ!”