บทที่ 462: ปลาทรงอานุภาพและสง่างาม!

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

"ทำไมคราวที่แล้วมาถึงไม่เจอตรงนี้ล่ะ?"

จ้าวต้าไห่ขับเรือย้อนกลับมาได้ราวๆ สองไมล์ทะเล เขาก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วของเรือสปีดโบ๊ทลง ขณะที่ขับเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อยๆ เขาก็จ้องมองจอเรดาร์สแกนปลาอย่างถี่ถ้วน พื้นก้นทะเลบริเวณนี้เต็มไปด้วยแนวโขดหิน ตอนที่เขาแล่นเรือออกจากเกาะเทียมเพื่อรีบกลับหมู่บ้านคลื่นใหญ่นั้น หลังจากขับมาร่วมชั่วโมง เขาก้มลงมองเรดาร์พอดี และเห็นแนวโขดหินใต้น้ำแวบผ่านไปในพริบตา ในผืนทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล บางแห่งเป็นแนวโขดหิน บางแห่งเป็นผืนทราย บางแห่งมีเรือจม บางโครงสร้างก็มีปลา บางโครงสร้างก็ไม่มีปลา แต่พวกแนวโขดหิน เรือจม รวมถึงแอ่งลึก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นทำเลทองสำหรับหลบซ่อนตัวของพวกปลาทั้งสิ้น เรื่องแบบนี้จะปล่อยผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด เขาจึงต้องรีบเลี้ยวเรือกลับมาทันที

จ้าวต้าไห่ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อสำรวจจนแน่ใจว่า แนวโขดหินใต้น้ำผืนนี้มีความยาวประมาณสามไมล์ทะเล และกว้างราวๆ สองไมล์ทะเล

จ้าวต้าไห่เริ่มจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเคยผ่านมาระแวกนี้หรือไม่ บางทีอาจจะไม่เคยแล่นผ่านจริงๆ หรืออาจจะเคยผ่าน แต่เพราะเรือสปีดโบ๊ททำความเร็วสูงมาก เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็น แต่ที่มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็คือ เขาไม่เคยปักหมุดทำสัญลักษณ์พิกัดตรงนี้มาก่อนเลย