บทที่ 467: ตกปลาแค่มีมือก็พอ

เจ็ดโมงเช้า

ดวงอาทิตย์เพิ่งลอยขึ้นพ้นขอบฟ้าได้ไม่นาน ผิวน้ำทะเลกว้างใหญ่ไพศาล สภาพอากาศดีเยี่ยม มีลมบ้างแต่ไม่แรง มีคลื่นบ้างแต่ก็ไม่ได้ใหญ่อะไร

จ้าวต้าไห่เร่งความเร็วเรือรวดเดียวร้อยไมล์ทะเล จนกระทั่งเดินทางมาถึงจุดตกปลาที่เขาเคยค้นพบและตกได้ปลาขุนพลเกราะ เขาสอดส่องสายตามองผิวน้ำรอบๆ ไม่พบเรือสปีดโบ๊ทลำอื่นเลยแม้แต่ลำเดียว จึงค่อยๆ ชะลอความเร็วลง สายตาจ้องมองจอเรดาร์นำทางเพื่อปรับทิศทางเรือ ผ่านไปสิบกว่านาทีก็จอดเรือและเปิดเครื่องทรงตัวลอยลำ

"รีบหน่อย! รีบหน่อย!"

"ตั้งคันเบ็ดรอกไฟฟ้าตรงแท่น!"