บทที่ 468: เพื่อเงินแล้ว ต่อให้เป็นดงดาบหรือทะเลเพลิงก็ยินดีลุย

ดึกแล้ว

ลมทะเลพัดโชยมา หนาวอยู่สักหน่อย

เจิ้งสือและสือกว่างหมิงสวมเสื้อผ้าหนาๆ ลากเก้าอี้มานั่งบนดาดฟ้าเรือ ในมือของทั้งสองคนถือกล้องยาสูบทางน้ำ มุมเท้ามีแก้วใส่น้ำร้อนวางอยู่

"อยู่บนทะเลนี่มันสบายจริงๆ!"

สือกว่างหมิงสูบยาสูบทางน้ำไปหนึ่งคำ พอเอาออกจากปาก ลมทะเลพัดผ่าน พ่นควันออกมารายล้อมจนมองไม่เห็นอะไร ทั้งชีวิตออกทะเล พออายุมากขึ้นก็ออกทะเลไม่ไหว วันๆ เอาแต่อุดสู่อยู่บ้าน มันอึดอัดทรมานจริงๆ ทว่าการออกเรือไปทะเลลึกทีละเป็นเดือนๆ ก็ยอมรับว่าร่างกายรับไม่ค่อยไหว การที่เที่ยวนี้เจิ้งต้าไห่มายังจุดแนวปะการังเทียมแห่งนี้ประจวบเหมาะพอดี เขาจึงต้องขอตามมาให้ได้