บทที่ 472 ทุกคนอยากรวยคนเดียวทั้งนั้น

จงสือจู้ หลิวปิน และเหลยต้าโหย่วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่ได้เอ่ยปากถาม ไม่ว่าจะเป็นปลาเก๋าแดงหรือปลาเก๋าจุดฟ้า ไม่ว่ามันจะท้องบวมหรือไม่ก็ตาม ทุกคนต่างเร่งความเร็วในการม้วนสายรอกขึ้นมาทันที

หลิวปินเก็บคันเบ็ดของตัวเอง ถือสวิงไปยืนรออยู่ที่ขอบเรือเร็ว ส่วนเหลยต้าโหย่วก็สาวสายดึงปลาเก๋าจุดฟ้าหนักราวๆ ห้าสิบชั่งขึ้นมา หลิวปินรีบใช้สวิงตักมันขึ้นมาทันที แล้วเปลี่ยนไปถือสวิงอีกอัน เดินไปยืนข้างๆ จงสือจู้ ก่อนจะตักปลาเก๋าแดงตัวหนักราวๆ เจ็ดแปดชั่งที่ถูกดึงขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่เก็บคันเบ็ดของตัวเองไปตั้งนานแล้ว พอเห็นว่าปลาของจงสือจู้และเหลยต้าโหย่วถูกตักขึ้นมาบนกราบเรือเรียบร้อย เขาก็มองไปยังเรือเร็วสามลำที่กำลังเร่งเครื่องตรงเข้ามาแต่ไกล พลางยิ้มเยาะในใจ เครื่องยนต์สองตัวหมุนส่งกำลังอย่างรวดเร็ว เสียงกระหึ่มต่ำดังขึ้น เร่งความเร็วเรือแล่นหมุนเป็นวงกลมรอบหนึ่ง จากนั้นก็บึ่งเรือบิดหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

เฉินเวินเฟย จางหยางจง และเหอต้าเผิงชะลอความเร็วเรือเร็วลง แล้วปล่อยให้เรือลอยลำช้าๆ อยู่บนผืนน้ำทะเล สีหน้าของแต่ละคนดำคล้ำเหมือนก้นหม้อ

"จ้าวต้าไห่เห็นเรือเร็วของพวกเราแล้ว!"