บทที่ 488 ไม่จำเป็นต้องเสียหน้าแล้วทรมานตัวเอง!

จ้าวต้าไห่ จงสือจู้ หลิวปัน และเร่ย่าโหย่ว เร่งมือทานข้าวกันอย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่เอ่ยบอกจงสือจู้ หลิวปัน และเร่ย่าโหย่ว ว่าหากขากลับเข้าฝั่งเที่ยวหน้า ต้องเปลี่ยนคันเบ็ดบนกระบอกปืนที่ใช้อยู่ตอนนี้ ให้มีความแข็งมากกว่าเดิม และเปลี่ยนรอกไฟฟ้าให้มีแรงดึงมหาศาลกว่านี้

"ฮ่า!" "จ้าวต้าไห่" "เรือสปีดโบ๊ทวิ่งทะเลนอกลำอื่น ใช้คันกับรอกแบบนี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก" "เพราะปีๆ หนึ่งพวกเขาแทบไม่เจอปลากระพงหรือปลาเก๋ายักษ์หนักหลายสิบชั่งเลยสักตัว" "แต่บนเรือสปีดโบ๊ทของนายนี่สิ เจอตัวหนักเจ็ดแปดสิบชั่งหรือพ้นร้อยชั่งเป็นว่าเล่น คันมันเลยอ่อนไปนิด และแรงดึงรอกก็ไม่พอจริงๆ นั่นแหละ"

หลิวปันทานข้าวเสร็จ ก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบอัดเข้าปอดคำหนึ่ง

ปลาเก๋าจุดจุดเขียวยักษ์หนักร้อยยี่สิบสามสิบชั่งตัวนั้น เปลี่ยนเป็นคนอื่นรวมถึงตนเองคงตกขึ้นมาไม่ได้ ไม่เบ็ดหลุดรอด ก็โดนมันลากสายดิ่งมุดเข้าถ้ำโขดหินทันทีที่ติดเบ็ด ไม่สายถูกถูขาด ก็นิ่งสะงักงัดไม่ขึ้น คันเบ็ดที่แข็งกว่าเดิมและรอกไฟฟ้าที่มีแรงดึงมหาศาลกว่า จะช่วยรับมือกับปลาเก๋าขนาดใหญ่โตได้ง่ายกว่า เรือสปีดโบ๊ทลำอื่นตกปลาเก๋าตัวใหญ่สุดแค่ห้าสิบหกสิบชั่ง คันกับรอกเดิมก็เพียงพอแล้ว แต่เรือสปีดโบ๊ทของจ้าวต้าไห่ตกได้ปลายักษ์เยอะเกินไป อุปกรณ์เดิมจึงรับมือไม่ไหวจริงๆ