บทที่ 527 ร้อนแรงดั่งไฟเอี๊ยง

"ให้ตายสิ!"

"ยังไม่อ้าปากกินเหยื่ออีกงั้นเหรอ?"

"จะต้องรอให้ฝนหยุดตกก่อนถึงจะยอมกินเหยื่อหรือไงกันวะ?"

จ้าวต้าไห่ใช้มือปาดหยดน้ำฝนที่สาดซัดเต็มใบหน้าด้วยความรู้สึกจนปัญญา เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่ว่าเขาหรือกลุ่มของจงสือจู้ หลิวปิน และเหลยต้าโหย่วจะพยายามทิ้งดิ่งเคาะก้นทะเลซ้ำๆ สักแค่ไหน ก็ยังคงไร้วี่แววปลาติดเบ็ด

จ้าวต้าไห่เหลือบมองหน้าจอโซนาร์ฟิชไฟน์เดอร์ แม้ว่าภาพสัญญานกลุ่มฝูงปลาจะไม่หนาแน่นหนาเตอะจนเกินไป แต่ก็มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าใต้ท้องทะเลมีปลาอยู่แน่นอน สถานการณ์แบบนี้มีคำอธิบายเดียวคือ 'ปลาไม่ยอมกินเหยื่อ'