บทที่ 641: ไร้ยางอายเหรอ? ไม่มีภาระทางใจเลยสักนิด

จงสือจู้ขับอยู่สักพัก แล้วเปลี่ยนให้เหล่ยต้าโหย่วและหลิวปินสลับกันขับคนละพัก ทั้งรู้ดีว่าจ้าวต้าไห่คือคนที่สำคัญที่สุดและเหนื่อยที่สุดบนเรือเร็วลำนี้ ดังนั้น เมื่อมีโอกาสได้พักผ่อนจึงต้องรีบฉวยโอกาสพักผ่อนให้เต็มที่

จ้าวต้าไห่กินข้าวเสร็จก็นอนหลับไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเขากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นร้อยเท่า เขาโผล่ศีรษะออกมาจากห้องนอน กวาดสายตาสองข้างทาง พบว่าผืนน้ำทะเลกว้างใหญ่ไพศาล ราวกับใกล้จะถึงแนวปะการังเทียมแล้ว

จ้าวต้าไห่ก้มมองเวลา ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสามโมงเกือบจะสี่โมงเย็นเท่านั้น

ความเร็วของเรือเร็วลำใหม่ที่เพิ่งซื้อมานี้น่าทึ่งจริงๆ แม้ว่าความเร็วที่เหล่ยต้าโหย่วและหลิวปินขับจะไม่ถือว่าเร็วมากนัก แต่พวกเขาก็ยังคงเดินทางมาถึงที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่รินชาอุ่นๆ จากกระติกน้ำร้อนดื่มไปสองอึก เขาสังเกตเห็นว่าคลื่นบนผืนน้ำทะเลค่อนข้างใหญ่เล็กน้อย หากเป็นเรือเร็วลำเดิม เกรงว่าสภาพแบบนี้คงจะไม่ไหว เพราะคงจะโคลงเคลงและนั่งไม่สบายเอาเสียเลย แต่เรือลำนี้กลับทรงตัวได้นิ่งสนิท เมื่อครู่ตอนที่เขาอยู่ในห้องโดยสารแทบจะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย