บทที่ 642: เกือบจะพายเรือล่มในหนองน้ำตื้นเสียแล้ว!

ยามค่ำคืนปกคลุมหนาแน่น

ผืนน้ำทะเลกว้างใหญ่ไพศาลมืดสนิทราวกับน้ำหมึก

จ้าวต้าไห่ลดความเร็วของเรือเร็วลง ในขณะที่ยังคงขับเดินหน้าไปเรื่อยๆ สายตาก็พอดสายตามองหน้าจอเครื่องหาปลาและระบบนำทางไปด้วย จนกระทั่งเข้าใกล้พิกัดแรกที่บันทึกไว้เมื่อตอนกลางวัน เขาก็ไม่ได้รีบร้อนเริ่มต้นตกปลาในทันที แต่กลับขับเรือวนเป็นวงกลมเล็กๆ อาศัยเครื่องหาปลาช่วยตรวจสอบโครงสร้างใต้น้ำอย่างละเอียดอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงจึงค่อยดับเครื่องหยุดเรือ กระแสน้ำบนผืนน้ำในเวลานี้ไม่ค่อยแรงนัก ผิวน้ำค่อนข้างราบเรียบสงบ แทบจะไม่จำเป็นต้องเปิดเครื่องดันกระแสน้ำ ตัวเรือเร็วก็สามารถลอยนิ่งทรงตัวอยู่ได้อย่างมั่นคงแล้ว

จ้าวต้าไห่รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

สถานที่ที่เรือเร็วลำที่เห็นเมื่อวันนี้นั้นค้นพบ นับว่าเป็นทำเลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ